Αυτό που χρειάζεται είναι να μην αφήσουμε την απώλεια και τα συναισθήματα που την ακολουθούν ημιτελή και ανολοκλήρωτα, διότι θα επιστρέφουν ξανά και ξανά μεταμορφωμένα και προβαλλόμενα σε άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις. Η απάντηση βρίσκεται στην φράση «Βίωσε και ξεδιάλυνε την απώλεια-πένθος», γράφει ο Αχιλλέας Αγαπητός.

Απώλεια είναι εκείνη η δυσάρεστη συνήθως κατάσταση, στην οποία περιέρχεται κάνεις όταν χάνει ανθρώπους, αντικείμενα ή καταστάσεις, συνοδευόμενη από μια σωρία αρνητικών συναισθημάτων.

Ένα ποίημα του Άγγλου ποιητή W. H. Auden περιγράφει με μοναδικό τρόπο την βροχή συναισθημάτων που βιώνει κανείς κατά την απώλεια:

 

«…νόμιζα πως η αγάπη
Θα κρατούσε για πάντα.
Έκανα λάθος.
Ήταν ο βοράς μου, ο νότος μου,
η δύση κι η ανατολή μου
η εργάσιμη βδομάδα μου και η αργία της Κυριακής,
το μεσημέρι μου,
και τα μεσάνυχτα,
η κουβεντούλα
και το τραγούδι μου.
Δεν χρειάζονται πια τα αστέρια,
Σβήστε τα όλα
Πάρτε το φεγγάρι
Και διαλύστε τον ήλιο
Αφού τίποτα πια
Δεν θα είναι όπως πριν.»

 

Όταν φύγει ή αφήσουμε εμείς να βγει από τη ζωή μας αυτός ο σημαντικός άλλος.

Η συντροφικότητα είναι συνυφασμένη για τους περισσότερους από εμάς με την αυτοπραγμάτωσή μας. Εκεί έχουν φωλιάσει όνειρα και ελπίδες, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Τα συναισθήματα που βιώνουμε μετά την απώλεια του αγαπημένου μας προσώπου είναι η διαδικασία του πένθους. Η οργή, ο θυμός, η βαθειά θλίψη, ο σπαραγμός και η μοναξιά είναι ενδεικτικά της κατάστασης που προσπαθούμε να περιγράψουμε. Κατά το πένθος αποσυρόμαστε ώστε να το βιώσουμε σαν περίοδο περισυλλογής και θλίψης, απαραίτητης για να προσαρμοστούμε στην απώλεια, να βρούμε τον »δικό μας ξεχωριστό τρόπο» να ξαναπάρουμε τον δρόμο στη ζωή, όντας διαφορετικοί – και να συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς την φυσική παρουσία του αγαπημένου μας προσώπου. Η απώλεια του συντρόφου , μας γεμίζει πόνο, θλίψη και συχνά εμφανίζεται ένα αίσθημα αδικίας »γιατί σ’ εμένα». Σε εκείνο το σημείο είναι που εμφανίζεται το συναίσθημα της ενοχής σαν ελλοχεύουσα φωνή να αναρωτιέται τι έκανα λάθος;

H απώλεια των ονείρων και των σχεδίων που είχαμε κάνει μαζί του-της μας μπερδεύει, οι χαμένες προσδοκίες μας διαλύουν. Μοιάζει απαραίτητο να δώσουμε χρόνο και να ασχοληθούμε με αυτό το τραυματικό γεγονός της απώλειας. Σίγουρα επώδυνο, μα συνάμα λυτρωτικό.

Ο θυμός, ο φόβος η ζήλια και άλλα συναισθήματα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στο χαοτικό μας πλέον μυαλό και στο εξαντλημένο μας σώμα. Οι περισσότερο ενοχικοί, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και με συνεξαρτητικές συμπεριφορές δυσκολεύονται να επουλώσουν τις πληγές τους. Η αίσθηση μοιάζει σα να χανόμαστε μαζί με τη σχέση που τελείωσε. Πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αλήθεια άραγε αυτό;

queen.gr

 

loading...