Είναι πολύ δύσκολο να… αλλοιώσεις και να κάνεις τη Νικολέττα Καρρά να φαίνεται χοντρή και άσχημη, κι όμως φέτος στους “Συμμαθητές” τα κατάφεραν πολύ καλά! Το περίεργο είναι ότι και εκείνη απόλαυσε πολύ το ρόλο της Τατιάνας-Αθανασίας – άλλωστε γι’ αυτό αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Μόνο που κανείς από τους δύο γονείς της δεν πρόλαβε να την καμαρώσει… Γι’ αυτό υπάρχει πια ο Φώτος Πιττάτζης, ο άντρας της, που είναι και πατέρας και φίλος.

Εκείνη ανοίγει την καρδιά της στην Τίνα Μεσσαροπούλου, ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της και κάνει στο YOU την ψυχανάλυση που δεν έχει καταφέρει ακόμα να πραγματοποιήσει στο κρεβάτι του ψυχολόγου!

Αναφέρθηκες στην απώλεια των γονιών σου… Πώς βιώνει ένα παιδί και πώς καταγράφεται στην ψυχοσύνθεσή του το συναίσθημα αυτό;
Η απώλεια του μπαμπά συνέβη όταν ήμουν 8 ετών. Της μαμάς έγινε στα 23. Του πατέρα ήταν ένας πόνος που πέρασε κανονικά στο υποσυνείδητο, γιατί σ’ αυτή την ηλικία δεν έχεις την ικανότητα να συλλάβεις το μέγεθος του θανάτου. Και ακόμα πιο βαθιά, ένα παιδί, όπως λένε και οι ψυχολόγοι, το εκλαμβάνει σαν προδοσία. Ωστόσο, ο πόνος της απώλειας ήταν σαφώς πολύ μεγάλος. Στα 23, όμως, που έχασα τη μαμά μου ήταν πιο συνειδητός ο πόνος και πιο μεγάλος γιατί ήταν ο τελευταίος άνθρωπος της οικογένειάς μου που είχα κι έχασα!

Όταν πέθανε ο πατέρας σου το έμαθες αμέσως;
Δεν μου έκρυψαν τίποτα. Θυμάμαι ότι πριν μου το πει η μητέρα μου το αντιλήφθηκα από μόνη μου. Με τη μαμά μου ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Ήμουν μεγάλη κοπέλα, δεν ήταν ξαφνικό όπως με τον μπαμπά μου. Ήταν μια διαδικασία που δυστυχώς ήξερα πού θα καταλήξει.

Ο χρόνος γιατρεύει τον πόνο;
Ο χρόνος σαφώς σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, σαφώς σε κάνει να προχωρήσεις στη ζωή σου, αλλά μόνο αυτό. Ο πόνος και η στενοχώρια δεν φεύγουν ποτέ και επίσης πάντα σε όλες τις καλές στιγμές μού λείπουν!

Η μαμά σου δεν πρόλαβε να σε δει ως ηθοποιό;
Δυστυχώς όχι, δεν πρόλαβε να με δει να παίζω, πρόλαβε μόνο να με δει την πρώτη χρονιά που χόρευα…

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ YOU ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ!

COVER 106.indd

loading...