Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018 | Όροι χρήσης | Επικοινωνία

Ρίκα Βαγιάνη: Περί καψούρας και άλλων κανιβαλισμών ο λόγος...

Ρίκα Βαγιάνη: Περί καψούρας και άλλων κανιβαλισμών ο λόγος...
Vanda’ s Blog 10.08.2018 09:49

Όσα παρατήρησε η Vanda και δεν μπορεί να τα αφήσει ασχολίαστα!

Η Ρίκα, το Ρικάκι είναι πλέον ανάμεσα στους αγγέλους και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γελάει με τα όσα γίνονται και ακούγονται εδώ και δυο μέρες...

Ο κάθε... πικραμένος βγήκε να κλέψει λίγο από τη λάμψη της... (ναι, η Ρίκα έχει λάμψη ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές). Διαβάστε παρακάτω...

Δείτε ακόμη: Ηλίας Ψινάκης: "Θεά μου!" Η αποκάλυψη για την φονική πυρκαγιά και τα σχόλια "φωτιά" για τον δήμαρχο!

Αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, φωτογραφίες της παντού, άρθρα της, συνεντεύξεις ξαφνικά γέμισαν το διαδίκτυο, τα περιοδικά και τις εφημερίδες.

Είμαι σίγουρη πως από κάπου εκεί ψηλά, έχει σκάσει στα γέλια και το μόνο που θα επαναλαμβάνει είναι "Όλα είναι θέμα παιδείας"!

Την Ρικα Βαγιάνη, δεν την ήξερα προσωπικά, την έμαθα μέσα από τη συνεντεύξεις της, από τα άρθρα της και από τις εκπομπές της που έβλεπα... Το χαμόγελο, η ροή του λόγου της, ο αυθορμητισμός της, η παιδικότητα της αλλά και η ντομπροσύνη της ήταν στοιχεία που έβγαιναν ακόμα και μέσα από το ψυχρό γυαλί της τηλεόρασης αλλά και μέσα από ασπρόμαυρο χαρτί της εφημερίδας.

Δείτε ακόμη: Η μεγάλη «μπίζνα» Χρηστίδου - Μαραντίνη! Οι προκλητικές διακοπές και το κράξιμο άνευ προηγουμένου!

Όταν κάποιος είναι πληθωρικός και αληθινός αυτό δεν κρύβεται... Και η Ρίκα ήταν!

Ένα από τα κείμενα της που λάτρεψε το κοινό, και ανάμεσα τους και εγώ, ήταν ο ύμνος στην καψούρα! Τι είναι η καψούρα; "Ο έσχατος των εξευτελισμών"! Δεν το λέω εγώ, η Ρίκα το είπε και είχε δίκιο...

"Όταν η καψούρα μπουκάρει από την πόρτα, το χιούμορ αυτοκτονεί πέφτοντας από το φωταγωγό. Όλα είναι σοβαρά και τραγικά." έγραφε μεταξύ άλλων μέσα στο ίδιο κείμενο και αν κάτσεις και το σκεφτείς λίγο, είχε απόλυτο δίκιο...

Γιατί σας αναφέρω το άρθρο αυτό της Ρίκας Βαγιάνη; Θα σας εξηγήσω αμέσως...

Η καψούρα, ένα συναίσθημα που σε κάνει να "πέφτεις στα πατώματα", να χάνεις τον "μπούσουλα", μια λέξη που προσπαθούμε να μην τη χρησιμοποιούμε γιατί ακούγεται "δεύτερη" και δεν είναι σικ. Αυτή λοιπόν την καψούρα, αυτή τη λέξη, η Ρίκα την αποθέωσε με ένα κείμενο απίστευτο, μας έκανε να την δούμε διαφορετικά και να μην ντρεπόμαστε όταν το νιώθουμε.

Δείτε ακόμη: Νικητής ο Άκης Σακελλαρίου! Ο ηθοποιός που διέψευσε τους πάντες και η κίνηση που εξόργισε την οικογένεια!

Αυτή λοιπόν τη Ρίκα, που αποθέωνε το κάθε τι που αποφάσιζε να ασχοληθεί μαζί του, την έπιασαν στο στόμα τους όλοι. Δεν έχασαν την ευκαιρία ως άλλα κοράκια, να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις πένθους και στεναχώριας..

Κανιβαλισμός! Συγκεκριμένο άτομο, βγήκε στις 9 το πρωί σε ένα κανάλι, έκλαιγε και δήλωνε το πόσο στεναχωρημένο είναι και πως δεν μπορεί να το πιστέψει... 9,10 ήταν σε ζωντανή σύνδεση σε αντίπαλο κανάλι και να'σου ξανά το ίδιο κείμενο (γραμμένο θα το είχε, δεν γίνεται! εκτός αν το είχε αποστηθίσει από το βράδυ!) και φυσικά στα βραδινά δελτία ήρθε ο δεύτερος γύρος κλάματος και οδυρμού... Τραγικό απλά...

Και φυσικά, εκτός από τους δήθεν τεθλιμμένους που άρπαξαν την ευκαιρία για λίγη προβολή, υπήρχαν και όλα αυτοί που θέλησαν να κάνουν ρεπορτάζ και τα έκαναν... μπάχαλο! (άλλη λέξη θέλω να χρησιμοποιήσω αλλά δεν θα το κάνω...)

Ένα παράδειγμα θα σας δώσω μόνο για να καταλάβετε το μέγεθος του κανιβαλισμού και της ανικανότητας...

Παρουσιάστρια αναλαμβάνει το δύσκολο και ομολογουμένως άχαρο έργο να μεταφέρει on camera το ρεπορτάζ για τον θάνατο της Ρίκας Βαγιάνη. Παίρνει λοιπόν σοφιστικέ ύφος, κατσουφιάζει το πρόσωπο και αρχίζει να μεταφέρει τις πληροφορίες η εντυπωσιακή δεσποινίδα.

Όλα καλά μέχρι εδώ... Έρχεται λοιπόν η στιγμή που πρέπει να διαβάσει και το όνομα της στενής φίλης της Ρίκας Βαγιάνη, Νατάσας Ράγιου... Και εκεί γίνεται το μπέρδεμα! Η όμορφη παρουσιάστρια δεν ήξερε καν που να τονίσει το όνομα. Ράγιου; Ραγίου; Ραγιού; Δεν ήξερε η κοπέλα...

Δείτε ακόμη: Ρίκα Βαγιάνη: Ράγισαν καρδιές στην κηδεία της! Πώς την αποχαιρέτησαν φίλοι και συγγενείς! (Βίντεο)

Και έρχομαι εγώ να σας ρωτήσω δυο πράγματα... Γιατί άφησαν από το κανάλι μια κοπέλα, η οποία δεν ξέρω καν αν είναι δημοσιογράφος, να μεταφέρει ένα τόσο σοβαρό ρεπορτάζ και το δεύτερο και κυριότερο... Γιατί την άφησαν να εκτεθεί έτσι; Κανιβαλισμός και αυτό...

Και εσύ βρε κοπέλα μου! Αφού θες να αλλάξεις προφίλ, θες να δείξεις ότι είσαι σοβαρή και μετρημένη και μπορείς να στηρίξεις οποιοδήποτε ρεπορτάζ, κάνε μια προετοιμασία! Διάβασε λίγο προσεκτικά το κείμενο πριν το μεταφέρεις στην κάμερα!

Δεν είναι όλα τα ρεπορτάζ ίδια και η τηλεόραση δεν είναι Instagram στο οποίο ανεβάζεις βίντεο με τα πληθωρικά σου κάλλη και τρελαίνεις κόσμο! Είσαι νέα, όμορφη και έχεις πολλές δυνατότητες... Πρόσεξε λίγο και μην κανιβαλίζεις και εσύ χωρίς λόγο...

Και οι κανιβαλισμοί φυσικά συνεχίστηκαν... Όμως θα επανέλθω με νέο μου άρθρο γι'αυτό... Προς το παρόν θα σας αφήσω με ολόκληρο το κείμενο της μιας και μοναδικής Ρίκας Βαγιάνη περί καψούρας, το οποίο δημοσιεύθηκε στη Lifo, για να κλείσουμε... γλυκόπικρα...

Πάρτε ανάσα... Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε το κείμενο... Γιατί τα κείμενα της Ρίκας δεν είναι για ανάγνωση είναι για απόλαυση...

Δείτε ακόμη: Ρίκα Βαγιάνη: "Δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνω. Θα μεγαλώσω το παιδί μου..." - Ο τεράστιος αγώνας στο νοσοκομείο για να νικήσει το "τέρας"

"Ο έσχατος των εξευτελισμών. Ό,τι χειρότερο μπορεί να σου λάχει, ο πάτος του πηγαδιού, ο βόθρος της αγάπης. Αντιπαθώ την καψούρα. Δεν έχει καμιά θέση στη ζωή, στη σκέψη μου, στον χαρακτήρα μου γενικώς. Μου κάνει απίστευτα λαϊκούρα, μπανάλ και ξεράσογλου.

Το πρόβλημα είναι ότι η καψούρα αδιαφορεί παγερά για το τι σκέφτομαι γι' αυτήν. Έρχεται και μου κατσικώνεται εντελώς απρόσκλητη, στη εντελώς λάθος ώρα, και εννοείται, με τον εντελώς λάθος άνθρωπο. Άσε που χτυπάει και κάτι αρμένικες βίζιτες: άπαξ και εγκατασταθεί, δεν ξεκουμπίζεται, δεν παίρνει από λόγια, ούτε από υπονοούμενα γενικώς, δεν παίρνει τίποτα, ούτε -φυσικά- γιατρειά.

Όλα είναι θέμα παιδείας. H Αγωγή του Καψούρη θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία μας από την πρώτη νηπίου. Είναι το μόνο άθλημα στο οποίο επιδίδονται οι Έλληνες με πάθος και συνέπεια, η μόνη πραγματική μας βαριά βιομηχανία. Ακόμα κι εγώ, που δεν με λες και γάτα στα γκομενικά, θα μπορούσα να διδάξω Ανωτάτη Καψουρική σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο του εξωτερικού, στο Χάρβαρντ, ας πούμε. Μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκα και ζω εδώ που ζω. Στη χώρα η οποία γέννησε το Νεύμα που κατέβασε τη Δήμητρα από το αεροπλάνο του Χέρφιλντ. Στη χώρα της Μεγάλης Πίστας, όπου τα παιδιά, από επτά χρόνων, ξέρουν απ' έξω τον στίχο «σίγουρα θα πάμε, μια που φτάσαμε ως εκεί, εσύ στο χώμα κι εγώ στη φυλακή». Κι όχι μόνο τον ξέρουν, αλλά τον εννοούν!

Θα πέσεις στα μωσαϊκά και θα παρακαλάς...

Άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι -το 'λεγε η αξέχαστη Μοσχολιού- λίγο πριν κλείσω τα είκοσι. Είχα ήδη ερωτευτεί πολλές φορές, ως κοπέλα, έφηβη κι ονειροπόλα, αλλά αυτό το ζήτημα με την καψούρα ούτε καν με είχε απασχολήσει. Θα ήταν μάλλον κάτι που πάθαιναν οι άνθρωποι που είχαν σπίτι τους μωσαϊκά, υπέθετα αφελώς, κάποια παρενέργεια της μαρμαρίνης. Εμείς είχαμε παρκέ και μια Μπουχάρα στο σαλόνι. Προφανώς δεν κινδύνευα. Μια μέρα, εκεί που είχα εντελώς αλλού το μυαλό μου, άνοιξε η πόρτα του γραφείου και χύθηκαν πάνω στη ζωή μου η Κατρίνα, το Τσερνομπίλ, ο Πρώτος, ο Δεύτερος (και πιθανόν ο Τρίτος) Παγκόσμιος Πόλεμος, το Κρακατόα και το Πινατούμπο, μαζί με την Αποκάλυψη του Ιωάννου και με λεζάντα-μπαλετάκι όλα τα μαύρα σκυλιά της Κόλασης που ορμούσαν επάνω μου για να μου κόψουν από ένα κομμάτι. Τόσο αθόρυβα και διακριτικά μπήκε στη ζωή μου η καψούρα. Ακόμα θυμάμαι ότι η τελευταία μου σκέψη πριν πεθάνω (γιατί, βεβαίως, η καψούρα είναι θάνατος μέσα στη ζωή) ήταν «την πουτσίσαμε».

Δείτε ακόμη: Ρίκα Βαγιάνη: Νεαρή στο πλευρό του Αντώνη Καφετζόπουλου για το εξώφυλλο περιοδικού...

Το πάτωμα στο οποίο έπεσα κατευθείαν με υποδέχτηκε μ' ένα σαρδόνιο γέλιο. «Χο-χο-χο, είμαι το μωσαϊκό. Μπορεί να μη με γνώριζες, αλλά τώρα θα γίνω ο καλύτερός σου φίλος. Σαν στο σπίτι σου!».

Τον πρώτο καιρό πετούσα στα σύννεφα από τη δυστυχία μου, κυρίως γιατί νόμιζα, ηλιθίως, ότι μόνο η δική μου ψυχή ήταν τόσο μεγαλειώδης και ανθεκτική ώστε να χωρέσει αυτήν τη συναισθηματική κοσμογονία. Κολοκύθια στο πάτερο, βεβαίως. Καθώς καταδυόμουν στον όγδοο Κύκλο της Κολάσεως (ο Δάντης δεν έφτασε ποτέ πέρα από τον έβδομο, αλλά ο Δάντης δεν άκουσε ποτέ το «Αν ήξερες πόσο σε θέλω απόψε» με τον Τόλη σε κατάσταση κόκκαλου), καθώς λοιπόν παραπατούσα ζαλισμένη στο Πυρ το Εξώτερον, ανακάλυψα ότι κάθε άλλο παρά μόνη ήμουν εκεί. Η καψούρα -κι αυτό είναι που δεν μπορώ να της συγχωρήσω- σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι το μοναδικό, που αποκαλύφθηκε σε όλη του τη βιαιότητα μόνο σ' εσένα.

Δείτε ακόμη: Ρίκα Βαγιάνη: Η σπάνια εμφάνιση με τον "Ζαννό" της, που την μύησε στην δημοσιογραφία!

Στην πραγματικότητα είναι μια απίστευτη μπαναλιτέ: όλοι καψουρεύονται. Δεν είσαι τίποτα ξεχωριστό. Σκάσε και σούρσου. Τουλάχιστον, εκμεταλλεύσου την ευκαιρία να γνωρίσεις κόσμο. Αυτό και έπραξα - οι μεγαλύτερες και μέχρι σήμερα πιο ανθεκτικές φιλίες μου χτίστηκαν πάνω στους ώμους ανθρώπων που με έχουν δει (Θε μου σχώρα με) να βγάζω αφρούς από το στόμα. Και όχι μόνο δεν τρόμαξαν, όχι μόνο δεν με κορόιδεψαν, αλλά μου μαγείρεψαν φακές ή κοκ-ω-βέν και με άφησαν να ζήσω στο χαλάκι της πόρτας τους για μερικά χρόνια.

Καλωσορίσατε στην Ξεφτιλούπολη

Δεν με πειράζει τόσο να χάνω την αξιοπρέπειά μου, τη δουλειά μου, την αίσθηση του μέτρου ή τον μπούσουλα, γενικώς. Αυτό που με πειράζει πιο πολύ είναι ότι χάνω το χιούμορ μου. Όταν η καψούρα μπουκάρει από την πόρτα, το χιούμορ αυτοκτονεί πέφτοντας από το φωταγωγό. Όλα είναι σοβαρά και τραγικά. Όλα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Όλα σε σχέση με το «θέμα σου», φυσικά, γιατί ο καψούρης, σαν κανονικό πρεζάκι, δεν έχει και πολύ χρόνο για να ασχοληθεί με τα υπόλοιπα ζητήματα της ζωής. Ακόμα θυμάμαι ένα βράδυ που βομβάρδιζε ο Κλίντον τη Σερβία. Χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν η Μάρθα, που τραβιόταν τέρμα γκάζια μ' έναν γκόμενο και πήρε να μου κλαφτεί για κάτι τρομερό (της είχε πει καληνύχτα μ' ένα παράξενο ύφος και τι νόμιζα εγώ γι' αυτό;). «Ρε μαλάκα, γίνεται πόλεμος», πήγα να τη συνεφέρω. «Στ' αρχίδια μου ο πόλεμος. Μ' εμένα πες τι θα γίνει!». Αυτή είναι η καψούρα. Σκοτώνει την Αμανπούρ που έχεις μέσα σου και ξυπνάει την επίδειξη τάπερ.

Ξέρεις ότι αρχίζει να σου περνάει όταν αρχίζεις και γελάς. Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι έχεις γίνει μόνιμος κάτοικος στην Ξεφτιλούπολη. Αρχίζεις να χαχανίζεις, με το χάλι σου, πρωτίστως. Είναι θέμα χρόνου να δεις και το χάλι του άλλου. Πόσου χρόνου; Αδιευκρίνιστο. Το ζήτημα είναι ότι έχεις ήδη πάρει τον δρόμο για τη χώρα των Κανονικών Ανθρώπων, έστω κι αν δεν το ξέρεις ακόμα. Δεν ξέρω πότε ακριβώς περνάει η καψούρα, αλλά ξέρω ακριβώς πότε έχει εντελώς εξαφανιστεί ο ιός της από το αίμα: είναι η στιγμή που αρχίζεις να τη θυμάσαι με νοσταλγία.

Δείτε ακόμη: Ρίκα Βαγιάνη: Αφιέρωμα στην άγνωστη ζωή της ταλαντούχας δημοσιογράφου που έφυγε τόσο νωρίς! (Φωτό - Βίντεο)

Έρχεται μια μέρα, απίστευτο κι όμως αληθινό, που μπορείς να ακούσεις το «Back to black» στο ραδιόφωνο και να μη ρίξεις το αμάξι πάνω στον πρώτο στύλο της ΔΕΗ που θα βρεθεί μπροστά σου. Έρχεται μια νύχτα που την κοιμάσαι ολόκληρη κανoνικά. Και μετά η επόμενη. Και πολλές επόμενες νύχτες και μέρες, που το πρώτο σου μέλημα δεν είναι να αποφύγεις την τρέλα ή το φονικό, αλλά να πληρώσεις τον λογαριασμό της κάρτας ή να γραφτείς εγκαίρως στο μάθημα, ή κάτι τέτοιο, αληθινό και απολύτως πεζό και αντικαψουρικό. Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος (ποτέ δεν είσαι μετά την καψούρα). Αλλά έχεις γίνει «καλά». Συγχαρητήρια. Καθαρός πια.

Τότε, τι είναι αυτός ο διάολος μέσα σου που σε κάνει να σκέφτεσαι με τρυφερότητα εκείνα τα γλιστερά βάραθρα; Έχει ποτέ κανένα θύμα σεισμού νοσταλγήσει τη στιγμή που βρέθηκε αποκλεισμένο κάτω από τόνους ερειπίων; Έχει ποτέ κανένας μετανιώσει που τον έβγαλαν από τα συντρίμμια του τροχαίου; Όταν είσαι μέσα στην καψούρα και νιώθεις όλα σου τα κόκκαλα να αλέθονται γλυκά στη μηχανή του κιμά, κάνεις τάματα να ξεφύγεις και δεν σ' ακούει κανείς να σε λυπηθεί, να σου δείξει τον δρόμο για την έξοδο. Κι όταν συνέρχεσαι, φαντάζει σαν μια χώρα μακρινή και μυστήρια, που τη γνώρισες παλιά, και πάντα θέλεις να ξαναπάς για να δεις πώς είναι. Αλλά κανείς δεν σου δείχνει πώς να γυρίσεις. Αυτή η αντίφαση με ξεπερνάει.

Υποθέτω ότι όλο το θέμα παίζει πάνω στο αντίθετό του. Την ιερότητα και τη φτήνια, τον Σατανά και τον Θεό, τη Μήδεια και την Κατερίνα Στανίση. Μια πρόβα θανάτου, αυτό είναι η καψούρα. Συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους, είναι τρομερή και γελοία ταυτοχρόνως, και ο καθένας την κουλαντρίζει όπως μπορεί. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ως φαινόμενο είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα από τον Βαλεντίνο τον Καληνυχτάκια. Χίλιες φορές να παραστώ στην Αφή της Ιερής Καψουρικής Φλόγας, με αιώνια πρωθιέρεια την Άννα Βίσση και Ύμνο το «Μαύρα γυαλιά φοράω - πριν με πατήσει το λεωφορείο - και με βρουν με το γκάζι ανοιχτό - την ώρα - που - σπάω - πράγματα».

Είπαμε, είναι το εθνικό μας σπορ: Let the games begin..."

Share