Μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση έζησαν όσοι βρέθηκαν την Παρασκευή 11/10 στο Καλλιμάρμαρο, όπου πραγματοποιήθηκε η μεγάλη συναυλία προς τιμήν των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη.
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Σωκράτης Μάλαμας, η Τάνια Τσανακλίδου, ο Φοίβος Δεληβοριάς και οι «Κοινοί Θνητοί» ανέβηκαν στη σκηνή και με τις μοναδικές τους ερμηνείες μετέφεραν το κοινό σε μια συναισθηματική κορύφωση, με τις μελωδίες τους να αγγίζουν τις ψυχές όλων.
Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη συγκίνηση, με μια στιγμή να ξεχωρίζει: Ο Φοίβος Δεληβοριάς παρουσίασε ένα τραγούδι που έγραψε ειδικά για τη συναυλία, μόλις την προηγούμενη μέρα. Το κομμάτι ήταν αφιερωμένο από καρδιάς στους γονείς των θυμάτων των Τεμπών, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όλους τους παρευρισκόμενους.
Μετά τη συναυλία, ο Φοίβος Δεληβοριάς, μέσα από τους λογαριασμούς του στα social media, εξέφρασε δημόσια την ευγνωμοσύνη του προς τους γονείς που τον κάλεσαν να συμμετάσχει σε αυτή την τόσο ιδιαίτερη εκδήλωση, καθώς και προς το κοινό που γέμισε το στάδιο εκείνη τη βραδιά. Δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει και τους συναδέλφους του καλλιτέχνες, με τους οποίους μοιράστηκε αυτή τη συγκινητική εμπειρία επί σκηνής.
Δείτε επίσης: Συναυλία Τέμπη: Συγκινεί ο Παύλος Ασλανίδης – «Όταν άκουσα το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά…»
Δείτε την ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά για τα Τέμπη
«Ευχαριστούμε τόσο πολύ για χτες. Όλη αυτή την όμορφη πλευρά των ανθρώπων και του τόπου που μαζεύτηκε τόσο στο Στάδιο, όσο και σε πλατείες σε όλη την Ελλάδα –έχουμε συνηθίσει τόσο το άσχημο, το γκροτέσκο και το κακόβουλο, που δεν πιστεύαμε στα μάτια μας χθες. Ευχαριστώ προσωπικά τους γονείς που με κάλεσαν, δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τα όσα αισθάνθηκα, τα όσα είπαμε.
Την κυρία Καρυστιανού που έχει αναλάβει φοβερή ευθύνη και ζει συνεχώς μια θύελλα μετά την τραγωδία της. Τον μοναδικό μας Θανάση που όχι μόνο πάτησε τον όρκο του και ξαναγύρισε για αυτό ειδικά, αλλά -πέραν της μουσικής- δούλεψε απίστευτα για όλη τη βραδιά και είχε και τη συγκινητική ιδέα της δωρεάν προβολής παντού από την e-stage. Την Τάνια που ήταν ένα άφοβο, συγκλονιστικό και συγκλονισμένο ποίημα. Τον Σωκράτη που πάντα ο τρόπος του είναι σαν βροχή που ξεδιψάει. Τον υπέροχο και πάντα μάχιμο Χατζιδακικό συστρατιώτη Λουδοβίκο.
Την αδερφή μου Μάρθα που μας «δίκασε» συγκλονιστικά. Τον Μυστακίδη, αυτόν τον μέγα μάστορα με τα γελαστά του μάτια. Και τα εκπληκτικά παιδιά: την ολοζώντανη, το λουλούδι Ιουλία, τους έξοχους σε όλα τους Κοινούς Θνητούς, τους φοβερούς Αλέξανδρο Κτιστάκη και Γιάννη Λίταινα που ξεσήκωσαν τον κόσμο. Τους σπουδαίους μουσικούς όλων των σχημάτων -μεγάλα ευχαριστώ Σωτήρη, Κωστή, Γιοέλ για την προσφορά και το φοβερό τρίο που φτιάξαμε σε μια στιγμή. Τους άγρυπνους τεχνικούς.
Τους άψογους και πολύ προσεκτικούς ανθρώπους της Novel Vox, την άγγελό μας Χαρά Ζούμα, τον αδερφό Δημήτρη Μακρή. Την υπέροχη Μυρσίνη Χρυσοχοΐδη-μια αποκάλυψη. Τέλος, προσωπικό ευχαριστώ για τα χιλιάδες μηνύματα που μου έρχονται από παντού, τα διαβάζω και τα δάκρυα φεύγουν χωρίς να το καταλάβω. Μακάρι όλη η αυτή η ομορφιά, ο σεβασμός και η ωριμότητα των πολιτών που μαζεύτηκαν χτες, για μια φορά βγήκαν μπροστά και έδωσαν το δικό τους δείγμα γραφής να δώσει κάτι.
Το έχουμε ανάγκη, η εποχή μαζεύει σύννεφα και όλη η απανθρωπιά του πλανήτη βρίσκεται σε τροχιά χαρούμενης και ανεμπόδιστης καταστροφής. Ας επικρατήσει -όπως τις προηγούμενες φορές- η «λεβάντα» και η «μυρσίνη». Χωρίς μια στοιχειώδη αίσθηση δικαιοσύνης, σαν κι αυτήν που το κενό της διατράνωσαν τα Τέμπη, δεν γίνεται. Ας σκεφτούμε για τι δουλεύουμε, λοιπόν. Αγάπη και δύναμη σε όλους», έγραψε ο καλλιτέχνης.
Το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά για τα Τέμπη:
Οι στίχοι του τραγουδιού:
Που είσαι τώρα φως μου
ήτανε γραμμένο
νά’μαι εδώ για πάντα
να σε περιμένω
Όσο κι αν κρατήσει
να μην το ξεχάσεις
όταν φτάσεις πάρε
πάρε όταν φτάσεις
Θα το γράψει ο τοίχος
θα το γράψει ο βράχος
πως δεν ήταν μόνο
ενός ανθρώπου λάθος
Θα το πει η σημύδα
Θα το πει κι ο κέδρος
Πως εδώ σκοτώνει
όπου βρει το κέρδος
Θα το πει η λεβάντα
θα το πει η μυρσίνη
πως κυλάει στα μάτια
η δικαιοσύνη
Μάτια του παιδιού μου
που δεν θα φιλήσω
δεν υπάρχει τρόπος πια
να σταματήσω
Μέχρι να’ρθει ο πήχυς
και το χαλινάρι
μέχρι να’ρθει η Νέμεσις
και να τους πάρει
Αν δεν βρω το τέρμα
δεν θα ησυχάσω
δεν θα σταματήσω
δεν θα ξαποστάσω
Δεν θα κάνω πίσω
και δεν θα ξεχάσω
θα σε πάρω εγώ
παιδάκι μου όταν φτάσω.
">
">
">
">
">
">
">