Ο Νίνο υπήρξε ανέκαθεν μία από τις πιο αινιγματικές προσωπικότητες της ελληνικής μουσικής σκηνής. Παρά την τεράστια επιτυχία και τη λατρεία του κοινού, ο αγαπημένος καλλιτέχνης συχνά επιλέγει να αποσύρεται από τα φώτα της δημοσιότητας, αφήνοντας τους θαυμαστές του με το ερώτημα: «Γιατί χάνεται;».
Η απάντηση, ωστόσο, δεν κρύβεται σε κάποια ιδιοτροπία του χαρακτήρα του, αλλά σε έναν «αόρατο» και επώδυνο Γολγοθά που ανεβαίνει εδώ και χρόνια, μακριά από τις κάμερες και τα φλας.
Πίσω από τη λαμπερή εικόνα του ειδώλου, ο Νίνο δίνει μια καθημερινή μάχη με την αθροιστική κεφαλαλγία (cluster headache).
Πρόκειται για μια σπάνια νευρολογική πάθηση που στην ιατρική κοινότητα έχει κερδίσει τον ανατριχιαστικό τίτλο «η κεφαλαλγία της αυτοκτονίας» (suicide headache). Ο λόγος; Ο πόνος που προκαλεί θεωρείται ο ισχυρότερος που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος, ξεπερνώντας σε ένταση ακόμα και αυτόν του τοκετού ή των νεφρικών κολικών.
Είναι ένας πόνος που «χτυπά» ξαφνικά, σαν ηλεκτρικό ρεύμα πίσω από το μάτι, και μπορεί να διαρκέσει από λεπτά μέχρι ώρες, επαναλαμβανόμενος για εβδομάδες ολόκληρες.
Ο «εφιάλτης» του Νίνο δεν έχει γιατρειά
Το πιο σκληρό κομμάτι αυτής της πάθησης είναι ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει οριστική θεραπεία. Οι ασθενείς, όπως ο Νίνο, μαθαίνουν να ζουν με την αναμονή της επόμενης κρίσης, η οποία μπορεί να τους καθηλώσει στο κρεβάτι, σε απόλυτο σκοτάδι και απομόνωση.
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει περιγράψει στο παρελθόν την αίσθηση του να θέλεις «να βγάλεις το κεφάλι σου από το σώμα σου» για να σταματήσει ο πόνος. Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος των περιόδων «σιωπής» του: όταν η ασθένεια βρίσκεται σε έξαρση, ο κόσμος της μουσικής και της διασκέδασης φαντάζει αδιανόητα μακρινός.
Η δύναμη πίσω από τη σιωπή του Νίνο
Η απόφαση του Νίνο να μοιραστεί αυτό το προσωπικό του μαρτύριο δεν έγινε για να προκαλέσει οίκτο, αλλά για να ρίξει φως σε μια πάθηση που οι περισσότεροι αγνοούν. Παρά το γεγονός ότι ο πόνος αυτός «δεν έχει γιατρειά», ο Νίνο επιλέγει να μην το βάζει κάτω.
Κάθε φορά που επιστρέφει στη σκηνή, το κάνει με περισσότερο πάθος, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη είναι συχνά το μοναδικό καταφύγιο απέναντι σε έναν Γολγοθά που δεν φαίνεται, αλλά πονάει όσο τίποτα άλλο. Η «εξαφάνισή» του, λοιπόν, δεν είναι φυγή, είναι η δική του ανάσα μέχρι την επόμενη μεγάλη μάχη που θα δώσει – και θα κερδίσει.
">
">
">
">
">
">
">
">