Akylas: Ξεκινά το πάρτυ αποκαθήλωσης μετά την Eurovision! Τα βήματα ένα ένα…

«Δεν ήθελα να απογοητεύσω κανέναν» είπε ο Akylas αμέσως μετά το τέλος της Eurovision και την κατάκτηση της 10ης θέσης, κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα του κόσμου, ζητώντας “αγκαλίτσα”, μεγαλύτερη επιείκεια και όχι κρεμάλα στο Σύνταγμα. Γιατί τέτοιοι είμαστε…

Γιατί τώρα μετά το μεγάλο πάρτι της Eurovision, θα αρχίσει το πιο μεγάλο πάρτι, της αποκαθήλωσης για αυτόν… Περίμενε και θα δεις εσύ που κουνάς το κεφάλι σου και λες αποκλείεται… Ο Akylas έπαθε αυτό που παθαίνουν όλοι οι καλλιτέχνες – ακόμα και οι πιο υποψιασμένοι επαγγελματίες – που στο παρελθόν πήγαν να μας εκπροσωπήσουν στην Eurovision, με μεγάλη χαρά και γύρισαν απογοητευμένοι και καταθλιπτικοί, μιας και κάποιοι από πριν τους είχαν φουσκώσει τα μυαλά, τους είχαν τρελάνει με προσδοκίες, προβλέψεις και μεγαλόστομες υποσχέσεις: «θα βγούμε πρώτοι» «είμαστε πρώτοι» «είσαι πρώτος, είσαι ο καλύτερος» κλπ κλπ και μετά τους “άδειασαν” στον κουβά της αδιαφορίας και στην τύχη του αλύπητου bullying που έφαγαν από τον κόσμο…

Γιατί, θέλει πολύ ο άνθρωπος να του γυρίσει το μάτι και από εκεί που σε δοξάζει να σε κράζει;

Προφανώς και ο Akylas πήγε καλά διαβασμένος από την νίλα κάποιων προηγούμενων συμμετοχών, και ορθά σκεπτόμενος βγήκε και είπε: “λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω”, αναζητώντας αγκαλιές που μετά από το αποτέλεσμα της Eurovision θα μείνουν – θυμηθείτε το! – ερμητικά κλειστές. Γιατί άλλο η πρωτιά και άλλο το 10 – που δεν είναι το καλό…

Και επειδή κάποιοι θα αναρωτηθείτε “έλα μωρέ τι θα πάθει;” ας θυμηθούμε τι έπαθε η Καλομοίρα μετά Eurovision εποχή… Η χαρά της ζωής που είχε μέσα του αυτό το κορίτσι μετατράπηκε σε κατάθλιψη… «Μετά τη Eurovision γύρισα στο εστιατόριο των γονιών μου. Είχα πέσει σε κατάθλιψη. Μου είχαν ζητήσει να πληρώσω 800 ευρώ για το ξενοδοχείο που έμενα για τη Eurovision. Δε θα το ξεχάσω αυτό αλλά δε θέλω να θάψω κανέναν. Να είναι καλά όλοι. Δε νομίζω ότι έφταιγε η ΕΡΤ, ίσως ευθυνόταν ο άνθρωπος της ΕΡΤ» είχε πει το κοριτσάκι από την Αμερική που ήταν ομορφούλα, ανερχόμενη, πολλά υποσχόμενη και κάποιοι την εξαφάνισαν…

Κλείστηκε στον εαυτό της και έφυγε για την Αμερική, το ίδιο σε κατάθλιψη είχε πέσει και ο Γιώργος Αλκαίος που απομονώθηκε στην Μήλο, πέρασαν 11 χρόνια για να επανέλθει στο τραγούδι και να συνέλθει, μέχρι η Άννα Βίσση απογοητεύτηκε από την συμμετοχή της παίρνοντας την 9η θέση με το “Everything”, έκανε ενέσεις κορτιζόνης για να αντέξει ο λαιμός της και έκλαιγε στα καμαρίνια, έτσι είχε πει η ίδια. Η Βίσση όμως, πεισματικά στάθηκε όρθια στα πόδια της για να συνεχίσει την καριέρα της, ήταν η εξαίρεση, ενώ κάποιοι άλλοι που δεν άντεξαν το βάρος της πίεσης από την υπερπροσπάθεια που κατέβαλλαν, ήταν δυστυχώς ο κανόνας…

Η “κατάρα” της Eurovision αν δεν φέρεις το τρόπαιο, ανεβάζει και κατεβάζει καριέρες σε χρόνο dt, αυτή είναι η αλήθεια, επιβάλλεται να είσαι δυνατός και να μην τα παρατάς. Εξάλλου bullying τρώνε όλοι – μέχρι και η Παπαρίζου έφαγε όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο με τις απορίες ορισμένων περίεργων να επικεντρώνονται στο αν φορούσε ή όχι εσώρουχο, γιατί δεν είχαν τι άλλο να της προσάψουν για να την χτυπήσουν. Τα ξεχάσαμε αυτά; Με την προσδοκία και ο Ακύλας να μπει σε αυτές τις εξαιρέσεις, ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες τους για το τι έφταιξε και πως κατάφεραν, μια συμπαθητική cartoonίστικη φάτσα των προηγούμενων ημερών που θέλαμε να την κάνουμε γούτσου γούτσου, να την μετατρέψουν πριν ακόμα από τον τελικό σε μια ψωνισμένη καρικατούρα.

Το “παιδί του λαού” που ξεκίνησε από τους δρόμους και συγκίνησε με την μαμά του αγκαλιά, μέσα σε ένα μήνα, έγινε “fashion icon”, προκαλούσε σε κάθε εμφάνισή του σπαταλώντας αμέτρητα χρήματα σε ρούχα και παπούτσια, ζαρτιέρες, σκουφάκια, γυαλιά και άλλα αξεσουάρ, καθόταν νωχελικά πάνω σε μια καρέκλα με ανοιχτά πόδια, δίνοντας εντολή σαν αφέντρα σε δημοσιογράφους να κάνουν νιαρ και γαβ και μεταμορφώθηκε σε μια άλλη persona αμφιβόλου αισθητικής, που ήταν κάθε άλλο παρά συμπαθητική, θα τολμούσες να πεις και αντιαισθητική σε ορισμένους…

Άρα, δεν φταίει ο Akylas για όλα αυτά τα πανηγύρια που είδαμε και ορισμένοι τα χειροκροτούσαν, φταίνε όποιοι ανακάλυψαν άλλο ένα “υποψήφιο θύμα”, για να του φουσκώσουν τα μυαλά και να του τάξουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δεν φταίει ο Ακύλας, που έπαθε έπαρση, φταίνε όλοι αυτοί που του έδωσαν ψεύτικα φτερά για να πετάξει και τώρα, μετά το φιάσκο, θα αρχίσουν να του τα πετσοκόβουν.

Δεν φταίει ο Akylas, ένα τραγουδάκι της πλάκας τους έδωσε, ποντάροντας στον υπερκαταναλωτισμό της σημερινής εποχής και αυτοί ήθελαν να μας το πλασάρουν ως σλόγκαν και σουξέ. Διότι, οι υπεύθυνοι σκέφτηκαν πονηρά, αφού το “πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς”, που θα πάει; Στο τέλος θα το χωνέψουν αμάσητο το “Φέρτο”. 77 φορές ακούγεται η λέξη “Φέρτο” μέσα στο τραγούδι όπως μας πληροφόρησαν οι παρουσιαστές της βραδιάς Μαρία Κοζάκου και Γιώργος Καπουτζίδης.

Για την υποστήριξη δε του όλου concept μέχρι και Ακύλες ντύθηκαν δημοσιογράφοι και κόσμος, φέρνοντας πίσω το Καρναβάλι και νομίζοντας ότι η Eurovision είναι tik tok που σκρολάρουν τα παιδάκια παίζοντας video game. Σε όλο αυτό το πανηγυρτζίδικο συρφετό που έστησε η Ελλάδα και ενώ ορισμένοι εξ ημών χαιρόντουσαν, η Ευρώπη γύρισε εντελώς την πλάτη. Η “κούφια αποθέωση” του Ακύλα, με το στανιό έδινε ψήφους στην χώρα μας και μας έκανε χάρη, πηγαίνοντας κόντρα στις στοιχηματικές που μέχρι τελευταία στιγμή, υπόσχονταν πρωτιές και άλλες τέτοιες αηδίες παρακολουθώντας δήθεν τις τάσεις και τα ανέβα κατέβα του “Φέρτο” και επιμένοντας – “μην αγχώνεστε – πρώτοι θα βγούμε”…

Με ένα τραγουδάκι λοιπόν του συρμού, παρασυρμένος μέσα στην δίνη της δημοσιότητας και της “φούσκας” περί δήθεν επιτυχίας, φούσκωσαν και τα μυαλά του Akylas, φούσκωσαν και ορισμένων ανόητων που ήταν ήδη σε αναζήτηση και αγωνία για την επόμενη χρονιά, του χώρου που θα φιλοξενήσει την Eurovision όταν θα μας έρθει στην Ελλάδα. Με αυτά τα ελάχιστα “όπλα” που θύμιζαν Πατρινό καρναβάλι για πάντα, με ντουντούκες, κάποιοι λοιπόν περίμεναν ότι θα εξαπατήσουν και την Ευρώπη που – δόξα τον Θεό – ακόμα φαίνεται ότι έχει αισθητική και δεν χειραγωγείται με νιαουρίσματα και με ντανιές, ούτε παρασύρεται από το συναίσθημα συγκίνησης για την διαδρομή του Akylas… Σεβαστά όλα αυτά μεν που κουβαλάει το παιδί μέσα στην ζωή του, αλλά… στην Eurovision δεν μετράνε βιογραφικά και συμπαθητικές φατσούλες καλλιτεχνών, αλλά το τραγούδι.

Υποτιμήσατε την Eurovision και είπατε, πανηγυράκι είναι, έτσι προφανώς σας βόλευε και την πατήσατε. Όμως τελικά δεν είναι, έτσι την κατάντησαν συμμετοχές του παρελθόντος, σαν αυτή που στείλαμε εμείς φέτος, που δεν είχαμε ούτε καν το κριτήριο να δούμε τις τάσεις του διαγωνισμού και των άλλων συμμετοχών. Διότι, η Eurovision έχει αποδείξει ότι μπορεί να στηρίξει το διαφορετικό αλλά με ποιότητα, όπως το τραγούδι της Κλαυδίας. Που πέρυσι όσοι το έκραξαν και την πάτησαν για αυτό, φέτος δεν τόλμησαν να το κάνουν με τον Akylas και τον άφησαν να δρα ανεξέλεγκτα και να του λένε “μπράβο”…

Η Eurovision δεν μας πίστεψε, δεν μας άκουσε γιατί δεν είναι ούτε στραβοί, ούτε κουφοί, γιατί όσο και να θέλουμε εμείς σώνει και ντε να υποστηρίξουμε την woke ατζέντα και να περάσουμε την λογική ότι, έλα μωρέ είναι ένα πάρτι της gay κοινότητας, αποδείχτηκε τελικά ότι ακόμα και σε αυτό το πάρτι, επιλέγουν στις πρωτιές τα τελευταία χρόνια, ένα καλό τραγούδι που να χαϊδεύει τα αυτιά όλων. Η Ελλάδα φέτος με τόση πληροφορία και βαβούρα ήχου και εικόνας του καλλιτέχνη, με τόσο χρώμα πάνω στην σκηνή που θύμιζε video game, με πατίνια, με λύρες, με στύλους, με κόσμο και ντουνιά να περιφέρονται σαν αλλόφρονες πάνω στην σκηνή και να φωνάζουν «φέρτο», όχι, δεν χάιδεψε κανενός τα αυτιά, αντίθετα τους έκαψε τον εγκέφαλο… Παραδεχτείτε το, φέτος αποτύχαμε παταγωδώς…

Αν δεν ήταν το televoting, ο Akylas θα ήταν σε πολύ χειρότερη θέση. Δεν τους αρέσαμε, και ας μην αρχίσουμε τώρα το αφήγημα για τις πολιτικές συμμαχίες, τις γεωπολιτικές θέσεις της χώρας μας, μια χαρά είναι η χώρα μας και την γουστάρουν όλοι οι ξένοι, please, ας μην ανακαλύψετε πάλι όλοι εσείς οι πονηρούληδες τέτοια τέτοια παραμύθια της Χαλιμάς για να την βγάλετε λάδι.

Ας παραδεχτούμε με μαγκιά και με φιλότιμο που μας χαρακτηρίζουν σαν λαό, ότι δεν είχαμε μια καλή συμμετοχή. Ας παραδεχτούμε ότι στην χώρα του ήλιου και του φωτός, έπεσε βαρύ σκοτάδι ξεκινώντας να τρώμε τα άκυρα από όλη την Ευρώπη που δεν είπε “φέρτο” είπε “παρτα”, όπως και αν μεταφράζεται αυτό.

Όσο για την νίκη της Βουλγαρίας, η Dara με το «Bangaranga», έσπειρε την αντάρα ανακατεύοντας την βαθμολογία, είχε ρυθμό, είχε ένταση, είχε τραγούδι, ήταν μια τραγουδίστρια με φωνή, μελωδία και εμφάνιση… Είχε και ανθρώπους manager που ξέρουν από Eurovision και αφουγκράζονται τις τάσεις… “Νίκησε η Βουλγαρία, νίκησε και η Ελλάδα με έναν τρόπο, αφού στην αποστολή τους ήταν και ο δικός μας συνθέτης και παραγωγός Δημήτρης Κοντόπουλος και στα φωνητικά η δική μας Βικτώρια Χαλκίτη”… ε ναι ακούσαμε και τέτοιες αηδίες…

«Τον περιμένουν πολύ καλύτερα πράγματα τον Akylas μετά την Eurovision» υποστήριξαν κάποιοι άλλοι… Εννοείται ότι ζούμε με αυτή την αγωνία από εδώ και στο εξής για τα μεγαλεπήβολα πλάνα που έχουν κάποιοι για τον Ακύλα να τα μάθουμε και εμείς να χαρούμε, γιατί βάσει των προηγούμενων συμμετοχών μας οι καριέρες στήθηκαν και ξεστήθηκαν σαν χάρτινος πύργος…

Μακάρι να μην αφήσουν τον Akylas στην τύχη του, γιατί αν περιμένει να σωθεί από άλλους σώθηκε, αν ο ίδιος δεν στρώσει τον δρόμο του και δεν δουλέψει, αύριο δεν θα τον θυμάται κανείς και το ίδιο το σύστημα που τον έφτιαξε και τον κατασκεύασε, το ίδιο θα τον παρατήσει στους πέντε δρόμους.

Ας ευχηθούμε να διαψευστούμε και παρόλα αυτά να του πούμε να έχει μια καλή τύχη, μακάρι καλύτερη από των προηγούμενων συμμετεχόντων που ακούνε Eurovision και κάνουν εξορκισμό λέγοντας «ποτέ ξανά». Για φινάλε και για να έχουμε καλό ερώτημα, μιας και εμείς οι πιο… οπισθοδρομικοί του συστήματος και fans της Λιόλιου αναρωτιόμαστε: “Μπορούμε να έχουμε λίγο τον λογαριασμό” για αυτή την παρωδία που στήσατε;