Survivor: Το παρασκήνιο μετά τον ακρωτηριασμό του Φλώρου – Τι φοβούνται οι Τούρκοι; Τι θα κάνει ο ΣΚΑΪ;

Η απόφαση της παραγωγής για το ξαφνικό τέλος του Survivor, μετά το τραγικό ατύχημα του Σταύρου Φλώρου και το έκτακτο συμβούλιο στον Άγιο Δομίνικο με τις ανακοινώσεις από τον Γιώργο Λιανό, ήταν το καυτό θέμα συζήτησης το πρωινό της Πέμπτης σε όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές. Όλες αυτές τις ημέρες ήρθαν στην επιφάνεια πολλές αλήθειες από στόματα παικτών που στο παρελθόν πέρασαν και εκείνοι μέσα σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο reality, όμως τότε δεν μίλησαν, έχοντας στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους το τρόπαιο των 100.000 ευρώ που φέτος έγινε μεγαλύτερο.

Η συγκλονιστική εξομολόγηση του δημοσιογράφου Γιάννη Μαλλιαρού στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη “Αλήθειες με την Ζήνα“, που μίλησε για όλα όσα πέρασε ο αδερφός του Μάνος, ο πραγματικός ήρωας για τον Σταύρο Φλώρο. Η ανεπαρκής προστασία των παικτών από την παραγωγή, άνοιξε τα στόματα παικτών και τα μάτια του κόσμου και έφερε στην επιφάνεια τραγικά προβλήματα που συνέβαιναν στον Άγιο Δομίνικο. Ο δημοσιογράφος προχώρησε σε σοβαρές καταγγελίες για την παραγωγή του παιχνιδιού, περιγράφοντας εικόνες χάους, ανοργανωσιάς τις πρώτες ώρες μετά το ατύχημα:

«Θεωρούσαν πως ο αδερφός μου ήταν νεκρός και ετοίμαζαν δύτες να μπουν στη θάλασσα. Δεν γνώριζαν για τον Μάνο, ήξεραν μόνο ότι είχε τραυματιστεί ο Σταύρος. Δεν ξέρανε πού ήταν ο Μάνος και ότι ήταν μαζί με τον Σταύρο. Έψαξαν στα καταλύματα για να βρουν ποιος έλειπε. Είμαι πολύ στενοχωρημένος, ο αδερφός μου δεν είναι καλά ψυχολογικά, δεν μπορεί να κοιμηθεί. Από το Σάββατο που έφτασε δεν έχει πάρει κανένας ένα τηλέφωνο, να δει πώς είναι αυτό το παιδί, αν είναι καλά. Καταλαβαίνω ότι έχουμε συμβόλαια και εταιρείες, αλλά άνθρωποι είμαστε. Μετά από όλο αυτό που πέρασε, δεν παίρνει κάποιος ένα τηλέφωνο;». Δες το βίντεο:

Την επόμενη μέρα ένα εξώδικο από την εταιρεία του Τούρκου παραγωγού στον Γιάννη Μαλλιαρό και στην εκπομπή του Star, έβαλε φρένο στις πληροφορίες που ακούστηκαν και σόκαραν τους τηλεθεατές για όλα όσα ζούσαν οι παίκτες στο reality επιβίωσης. Το έπαθλο των 250.000 ευρώ είναι μεγάλο δέλεαρ. Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Πίσω από τις κάμερες και τις επίσημες ανακοινώσεις, βρίσκεται σε εξέλιξη μία τεράστια οικονομική και ιατρική κινητοποίηση για τον 22χρονο, με τον Ατζούν Ιλιτζαλί να αποφασίζει να καλύψει προσωπικά ένα τεράστιο ποσό προκειμένου να εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή φροντίδα και αποκατάστασή του.

H παραγωγή και το κανάλι δεν θέλουν να υπάρξει καμία νομική αντιπαράθεση με την οικογένεια του Σταύρου Φλώρου. Αντίθετα, δείχνουν διατεθειμένοι στην άμεση στήριξη του 22χρονου τόσο σε οικονομικό όσο και σε ιατρικό επίπεδο σε ότι και αν χρειαστεί από εδώ και στο μέλλον, ενώ μετά από απόφαση της παραγωγής το έπαθλο των 250.000 ευρώ πλέον του ανήκει. Στο μεταξύ ακόμα υπάρχουν ερωτηματικά για τις επόμενες κινήσεις των υπόλοιπων παικτών του Survivor που μετά την ξαφνική διακοπή του παιχνιδιού, ενδέχεται να διεκδικήσουν και εκείνοι με την σειρά τους χρήματα στην συνέχεια, αφού προηγουμένως ξεπεράσουν το σοκ που έχουν υποστεί μετά την ανακοίνωση για τον σοβαρό τραυματισμό του συμπαίκτη τους.

Το Survivor σταματάει και όπως μαθαίνουμε σταματάει για πάντα από τον αέρα του ΣΚΑΙ μετά από όλα όσα συνέβησαν. Ο παραγωγός του reality και το κανάλι, έχουν πολλά θέματα ανοιχτά να βάλουν πάνω στο τραπέζι των συζητήσεων για την συνεργασία τους, που μέχρι σήμερα παραμένει ανοιχτή και με ένα τραγικό περιστατικό να αιωρείται στην ατμόσφαιρα και να την βαραίνει ακόμα περισσότερο. Η υπόθεση του Σταύρου Φλώρου δεν είναι απλά ένα σοβαρό περιστατικό που συνέβη στο reality. Είναι μια ιστορία που πονά και γεννά ερωτήματα, οργή και μια βαθιά αίσθηση αδικίας.

Από τη μία πλευρά βλέπουμε έναν πανίσχυρο τηλεοπτικό παραγωγό, τον Ατζούν Ιλιτζαλί, να εμφανίζεται ως «σωτήρας», ως άνθρωπος που στάθηκε δίπλα σε έναν παίκτη μετά από ένα σοβαρό ατύχημα. Από την άλλη όμως, η ίδια παραγωγή φέρεται να αντιδρά με εξώδικα, πιέσεις και προσπάθεια ελέγχου του δημόσιου λόγου όταν αρχίζουν να ακούγονται αλήθειες που πονάνε. Όμως κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής.

Στο Survivor πάντα προέκυπταν προβλήματα που τα δημιουργούσε η ασιτία. Η αναζήτηση τροφής δημιουργούσε πολλά προβλήματα που κουκουλωνόντουσαν από τους παίκτες και την παραγωγή μόλις ικανοποιούσαν την πείνα τους. Έχουμε ακούσει παίκτες να έχουν φάει έντομα, γύψους, δηλητηριασμένα ψάρια, λάστιχα. Οι περισσότεροι γύρισαν πίσω με προβλήματα γαστρεντερικά, οι γυναίκες με προβλήματα ορμονικά, για να συνέλθουν πέρασαν χρόνια, κάποιοι ακόμα το παλεύουν, όμως δεν μίλησαν, γιατί είχαν ανάγκη τα χρήματα. Αρκετοί μάλιστα τα πήραν μετά από μεγάλη καθυστέρηση και επίμονα τηλεφωνήματα, κάποιοι έφτασαν ακόμα και ένα βήμα πριν τα δικαστήρια για να τα πάρουν.

Το τραγικό ατύχημα του παίκτη άνοιξε μεγάλα θέματα συζήτησης για το μέλλον του παιχνιδιού

Ένα τεράστιο θέμα συζήτησης άνοιξε μετά από το τραγικό ατύχημα του Σταύρου Φλώρου. Γιατί όταν αναλαμβάνεις μια παραγωγή εκατομμυρίων στην άλλη άκρη του κόσμου, όταν μεταφέρεις νέους ανθρώπους χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους, όταν χτίζεις ένα υπερθέαμα βασισμένο στη σωματική εξάντληση, την επιβίωση και τον ανταγωνισμό, τότε η ασφάλεια δεν είναι «χάρη», είναι υποχρέωση. Νομική, ηθική και ανθρώπινη.

Ο Σταύρος Φλώρος δεν πήγε στον Άγιο Δομίνικο για να γυρίσει πίσω μετά από αλλεπάλληλα χειρουργεία και με μια ζωή εντελώς διαφορετική από εκείνη που άφησε πίσω του. Ένα παιδί έφυγε υγιές, γεμάτο όνειρα και φιλοδοξίες, και βρέθηκε να δίνει μάχη όχι για το έπαθλο αλλά για την ίδια του τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Η κοινή γνώμη απαιτεί πλήρη διαλεύκανση των συνθηκών του ατυχήματος, πιέζει για διαφάνεια, δεν θέλουμε δημόσιες σχέσεις, εξωραϊσμούς και αγιοποίηση του παραγωγού. Γιατί; Επειδή κάλυψε έξοδα; Επειδή στάθηκε δίπλα του; Μα αυτό ακριβώς όφειλε να κάνει. Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία. Πρόκειται για ευθύνη.

Αφού προηγουμένως αναζητήσουμε απαντήσεις, αντηρήθηκαν όλοι οι κανόνες ασφαλείας, αν υπήρξε επαρκής ιατρική προστασία, πόσο ενημερωμένοι ήταν πραγματικά οι παίκτες για τους κινδύνους, τι υπέγραφαν πριν φύγουν, πόσοι διάβασαν τα συμβόλαια που τους δόθηκαν, και κυρίως πόσοι από αυτούς αισθάνθηκαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή, θα δούμε και μια σκληρή πραγματικότητα. Νέοι άνθρωποι που κουβαλούν οικονομικά αδιέξοδα, ανεργία, οικογενειακές δυσκολίες και την ανάγκη να αλλάξουν τη ζωή τους μέσα από ένα reality. Άνθρωποι που βλέπουν σε αυτά τα παιχνίδια μια τελευταία ευκαιρία κοινωνικής και οικονομικής ανόδου. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος από ανάγκη; Για λίγες χιλιάδες ευρώ, για μια πιθανότητα δημοσιότητας, για μια υπόσχεση καλύτερης ζωής, κάποιοι δέχονται όρους που ίσως υπό άλλες συνθήκες δεν θα αποδέχονταν ποτέ. Συμβόλαια που πολλές φορές υπογράφονται χωρίς πραγματική νομική υποστήριξη, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς επίγνωση όλων των συνεπειών. Και όταν συμβεί το κακό και ακουστεί η αλήθεια τότε ξεκινάνε τα υπόλοιπα, ακόμα και εξώδικα σε εκπομπές και δημοσιογράφους. Προσπάθεια να ειπωθούν μόνο όσα «πρέπει» να ακουστούν. Όμως η αλήθεια δεν φιμώνεται με νομικές απειλές.

Η κοινωνία έχει δικαίωμα να γνωρίζει τι συνέβη. Οι παίκτες έχουν δικαίωμα να μιλήσουν ελεύθερα. Και ο κόσμος που παρακολουθεί αυτά τα προγράμματα έχει δικαίωμα να μάθει αν πίσω από το τηλεοπτικό υπερθέαμα υπήρχαν παραλείψεις, πιέσεις ή αδιαφορία. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.

Ναι, είναι δίκαιο ο Σταύρος να πάρει χρήματα. Είναι ίσως το ελάχιστο μπροστά σε αυτό που πέρασε. Είναι ένας νικητής ζωής, πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε νικητή reality. Αλλά ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία ότι τα χρήματα «ισοφαρίζουν» την καταστροφή.

Πόσο κοστίζει ένας ακρωτηριασμός; Πόσο αποτιμάται ψυχολογικά ένας άνθρωπος που θα πρέπει να μάθει να ζει από την αρχή; Πόσα χρήματα μπορούν να αγοράσουν πίσω την αθωότητα, την ασφάλεια και τη ζωή που είχε πριν; Καμία επιταγή δεν σβήνει ένα τραύμα τέτοιου μεγέθους.

Και ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί οργή η προσπάθεια ορισμένων να παρουσιάσουν τον παραγωγό σαν ήρωα. Δεν έκανε κάτι σπουδαίο. Έκανε το απολύτως αναγκαίο μπροστά σε μια τραγωδία που συνέβη μέσα στη δική του παραγωγή. Το πραγματικά σπουδαίο θα είναι να υπάρξει πλήρης διαφάνεια. Να μιλήσουν όλοι χωρίς φόβο, να δοθούν απαντήσεις, να αλλάξουν οι όροι προστασίας των παικτών, να σταματήσει η βιομηχανία του θεάματος να αντιμετωπίζει ανθρώπους σαν αναλώσιμα υλικά τηλεοπτικού προϊόντος. Γιατί όταν η κάμερα κλείνει, οι ζωές των ανθρώπων συνεχίζονται. Και κάποιοι κουβαλούν για πάντα τα σημάδια όσων έζησαν πίσω από τις «χρυσές» παραγωγές.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλα επικοινωνιακά παραμύθια. Χρειάζεται αλήθεια. Και η αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να φοβάται ούτε εξώδικα ούτε ισχυρούς παραγωγούς.