Τραϊανός Δέλλας: Μαθήματα ήθους και σεβασμού – Η δύσκολη επόμενη μέρα χωρίς την Γωγώ Μαστροκώστα

Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και οι πιο σκληροί άνθρωποι λυγίζουν, στιγμές που η ζωή γονατίζει ακόμα και εκείνους που μας έμοιαζαν άτρωτοι. Ο Τραϊανός Δέλλας, ο άνθρωπος που άλλοτε στα γήπεδα προκαλούσε δέος με το παράστημά του, βρέθηκε το πρωί της Τετάρτης στο νεκροταφείο, μπροστά στη μεγαλύτερη και πιο άνιση μάχη της ζωής του, για να αποχαιρετήσει τη γυναίκα που αγάπησε περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό.

Το φευγιό της Γωγώ Μαστροκώστα δεν σκόρπισε θλίψη μόνο στους δικούς της ανθρώπους. Βύθισε στο πένθος ένα Πανελλήνιο που για πολλά χρόνια έβλεπε και άκουγε για μια πανέμορφη επώνυμη γυναίκα να παλεύει με αξιοπρέπεια, δύναμη και θάρρος απέναντι σε ένα θεριό. Μια γυναίκα που έγινε σύμβολο ζωής μέσα από τον πόνο της και την απώλειά της. Μέσα σε αυτή την τραγωδία, μιας νέας γυναίκας που έφυγε από την ζωή, η μορφή του άντρα της και τα λόγια του έκανε τον πόνο αβάσταχτο.

Όλοι ήξεραν πόσο δύσκολες ήταν οι τελευταίες ημέρες αυτού του ζευγαριού. Κανείς όμως δεν είναι ποτέ πραγματικά έτοιμος να δεχτεί το τέλος. Επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Επειδή η Γωγώ είχε μάθει να παλεύει όρθια, με χαμόγελο, με αξιοπρέπεια, επειδή ο Τραιανός ήταν δίπλα της. Δεν τα κατάφερε. Στον ψεύτικο κόσμο της showbiz που τα μάτια μας έχουν δει πολλά, η Γωγώ και ο Τράι έδωσαν την δική τους άνιση μάχη μακριά από την δημοσιότητα και δεν πούλησαν το δράμα που πραγματικά περνούσαν. Η βιβλική φιγούρα του Τραιανού Δέλλα, που σόκαρε τους πάντες το πρωινό της Τετάρτης δεν θύμιζε σε καμία περίπτωση τον Κολοσσό των γηπέδων που έμπαινε στο χορτάρι και τα γκρέμιζε, του σκληρού άντρα που όλοι φοβόντουσαν να έχουν αντίπαλο. Αυτό το γνήσιο αρσενικό σήμερα, έγινε μια ασπίδα προστασίας δίπλα στο κορίτσι του την Βαλέρια και διαλύθηκε, ράγισε, λύγισε εκφωνώντας έναν σπαρακτικό επικήδειο για την γυναίκα του.

Ο «σκληρός Τραι» των γηπέδων, ο αμίλητος αρχηγός, ο Κολοσσός. Ο άνθρωπος που έμαθε να στέκεται όρθιος σε κάθε πίεση, να μη δείχνει ποτέ αδυναμία, να πολεμά μέχρι τέλους. Εκείνος που μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου έμοιαζε ανίκητος, σήμερα στάθηκε μπροστά στο λευκό φέρετρο της γυναίκας του κάνοντάς της την πιο όμορφη ερωτική εξομολόγηση.

“Αγάπη μου”, “Μωρό μου” “Άγγελέ μου”… Λόγια τρυφερά, η κραυγή ενός ανθρώπου που έχασε το σπίτι του, το στήριγμά του, το “μαζί” του, σπάραζε και έλεγε αλήθειες. Ένας άντρας που άφησε τα πάντα, απαρνήθηκε καριέρα, δόξα, λεφτά για να βρίσκεται κοντά της, για να της κρατά το χέρι στις πιο σκοτεινές στιγμές. Για να της δίνει κουράγιο ακόμα και όταν ο ίδιος μέσα του έσπαζε. Κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν στον θάνατο. Κάποιες αγάπες παίρνουν μαζί τους και ένα κομμάτι από εκείνον που μένει πίσω.

Η επόμενη μέρα χωρίς την Γωγώ

Ο Τραϊανός δεν αποχαιρέτησε τη γυναίκα του, αποχαιρέτησε το άλλο του μισό. Τη συντροφιά μιας ζωής. Τον άνθρωπο που του έδινε λόγο να αντέχει. Και όταν ψιθύρισε το σπαρακτικό «πάλι, πάλι, πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα», της χάριζε την καρδιά του και της την έδινε μαζί. Το τελευταίο αντίο του Τραϊανού Δέλλα στη γυναίκα της ζωής του δεν ήταν μια στιγμή πένθους, ήταν η κατάρρευση ενός μεγάλου έρωτα μπροστά στα μάτια μας.

Ο άλλοτε ατσάλινος «Τραι» σήμερα έγινε η πιο τραγική φιγούρα αυτής της ιστορίας. Όχι γιατί έκλαψε. Αλλά γιατί δεν φοβήθηκε να δείξει τον πόνο του. Δεν φοβήθηκε να γονατίσει μπροστά στην απώλεια. Σήμερα ο Τραιανός έδειξε το μεγαλείο του έρωτα ενός αρσενικού σε μια γυναίκα. Και δεν είναι αυτονόητο ότι και οι άντρες κλαίνε, παρά μόνο όταν έχουν ψυχή και καρδιά. Ο Τραιανός Δέλλας έχασε το άλλο του μισό. Γιατί η Γωγώ δεν ήταν απλώς η γυναίκα του. Ήταν η ζωή του. Ήταν εκείνη για την οποία θυσίασε τα πάντα. Εκείνη που της κρατούσε το χέρι στις πιο σκοτεινές νύχτες μέσα στο νοσοκομείο και της ψιθύριζε “σε αγαπώ”. Εκείνη που κοίταζε στα μάτια προσπαθώντας να της κρύψει τον φόβο του για να της δώσει δύναμη. Ήταν ο άγγελός του που του έδινε κουράγιο να σηκώνεται ξανά βλέποντας το τέλος.

Σήμερα ο Δέλλας δεν αποχαιρετούσε την Γωγώ, αποχαιρετούσε το “μαζί” μιας ολόκληρης ζωής. Και όταν μέσα από σπασμένη φωνή είπε το «πάλι… πάλι σε σένα θα ερχόμουνα», έδινε όρκους αιωνίας αγάπης στην αιωνία του αγάπη. Ο Τραϊανός Δέλλας σήμερα μας συγκλόνισε γιατί είδαμε έναν άντρα να καταθέτει το μεγαλείο της ψυχής του για έναν έρωτα. Τον θαυμάσαμε, τον αγαπήσαμε, γιατί είναι ένας άντρας βγαλμένος από τα πιο όμορφα παραμύθια. Πάνω που είχαμε απελπιστεί ότι τέλος τα παραμύθια.

Μας παρέδωσε μαθήματα αγάπης, ήθους και σεβασμού, μας δίδαξε πόσο ταπεινοί γινόμαστε μπροστά στον πόνο της απώλειας. Και μας θύμισε κάτι που συχνά ξεχνάμε: Και οι πιο δυνατοί άντρες κλαίνε. Όταν αγαπούν αληθινά. Τον απόλυτο σεβασμό μας στην πιο αφοσιωμένη ψυχή, αυτή του Τραιανού που μέσα από τον θρήνο του περιέγραψε την ζωή του με την Γωγώ και όλα όσα έζησαν παλεύοντας με τα σαράντα κύματα… Μαθήματα ήθους, μαθήματα σεβασμού και ένα συμπέρασμα, αγαπήστε πολύ και αληθινά τους συντρόφους σας ή φύγετε μακριά. Η Γωγώ έφυγε γρήγορα αλλά γεμάτη από αγάπη, ο Τραιανός έμεινε πίσω μισός χωρίς αυτήν…