Τσουρός – Μουτίδου: Η τηλεόραση στα χειρότερα της! Παρακμή και αλαζονεία

Η τηλεόραση την τελευταία δεκαετία, γίνεται κάθε χρόνο όλο και χειρότερη, πιο σκοτεινή και αδυσώπητη, σκοτώνοντας κάθε ρουμπρίκα χαράς, αξιοπρέπειας και σεβασμού στον τηλεθεατή. Θα μου πείτε βέβαια – και με το δίκιο σας – που είναι το περίεργο; Όταν ένας παρουσιαστής μπορεί με άνεση στον αέρα να παραπέμπει στην αρχισυντάκτριά του να πάει να… “αυτωθεί”, δείχνοντας έτσι το ποιόν του χαρακτήρα του, πως περιμένεις να ξεπλυθεί ο λεκές της ντροπής της; Όλο και θα απλώνει…

Αν κάποιος λοιπόν θα ήθελε να περιγράψει με μία μόνο λέξη την κατάσταση της ελληνικής τηλεόρασης το 2026, αυτή η λέξη θα ήταν παρακμή. Μια παρακμή που δεν αποτυπώνεται μόνο στα μονοψήφια ποσοστά τηλεθέασης, στις εκπομπές που κόβονται πρόωρα ή στα προγράμματα που αλλάζουν κάθε εβδομάδα σαν να μην υπάρχει αύριο. Αποτυπώνεται κυρίως στη νοοτροπία ορισμένων ανθρώπων που βρίσκονται μπροστά από τις κάμερες και συμπεριφέρονται σαν να μην χρωστούν τίποτα και σε κανέναν, κυρίως στο Μέσο και στον τηλεθεατή που τους ανέδειξε και τους ανέχτηκε και πιθανόν να τους ανεχτεί και στην συνέχεια. Τι ακούσαμε λοιπόν τις δυο τελευταίες ημέρες; Τον Κώστα Τσουρό μετά το πρόωρο τέλος της εκπομπής του “Το χουμε” στον ΣΚΑΙ, να δηλώνει ανακουφισμένος που ολοκληρώθηκε. “Ανακουφισμένος νιώθω γιατί φεύγει ένα βάρος από πάνω μου” είπε μεταξύ πολλών άλλων ο παρουσιαστής. Tη Σοφία Μουτίδου την ίδια μέρα, να δηλώνει και εκείνη ανακουφισμένη, επειδή κόπηκε πρόωρα και το Real View στο Open και εκείνη στην συνέχεια είπε ότι δεν περνούσε καλά. “Εγώ δεν πέρασα καλά, παιδιά! Ανακουφίζομαι που τελειώνει. Ήταν πάρα πολύ βαρύ για μένα, πάνω από τις δυνάμεις μου. Ζορίστηκα πολύ εδώ, ήταν ένα δύσκολο εξάμηνο“.

Και μετά από αυτές τις “βαρύγδουπες” δηλώσεις, ο τηλεθεατής ως άλλος Ηρακλής κλήθηκε, αφού μαζέψει όλη την κόπρο του Αυγεία, να καθαρίσει τα αυτιά του και το μυαλό του, φιλτράροντας αυτά που άκουσε από τα στόματα δυο ανθρώπων που έβαζε στο σπίτι του. Δηλαδή, οι δυο παρουσιαστές που επί μήνες ζητούσανε από τον ίδιο τηλεθεατή, από τον κόσμο γενικότερα, να τους παρακολουθεί, να τους στηρίζει, να τους δίνει έστω αυτό το πενιχρό ποσοστό τηλεθέασης 3,2,1% που έκαναν, μας είπαν ότι αισθάνονται ανακουφισμένοι επειδή τελείωσε όλο αυτό; “Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι”… Απορία: αν δεν περνούσαν καλά, γιατί ήταν άραγε εκεί; Αν ήταν τόσο κακή η κατάσταση, γιατί δεν σηκωθήκανε να φύγουν; Αν πίστευαν ότι το προϊόν τους ήταν προβληματικό, γιατί το υπερασπιζόντουσαν καθημερινά μπροστά στις κάμερες;

Η εύκολη «ανακούφιση» μετά το πρόωρο τέλος ξέρετε δεν δείχνει ειλικρίνεια, είναι υποκρισία. Γιατί όταν μια εκπομπή πετυχαίνει, όλοι βγαίνουν μπροστά να πανηγυρίσουν. Όταν όμως αποτυγχάνει, ξαφνικά κανείς δεν την πιστεύει, κανείς δεν περνούσε καλά και όλοι εμφανίζονται λες και ήταν όμηροι μιας κατάστασης που τους επιβλήθηκε. Όχι. Η τηλεόραση δεν λειτουργεί έτσι. Όταν είσαι το κεντρικό πρόσωπο μιας εκπομπής, είσαι και συνυπεύθυνος για την επιτυχία ή την αποτυχία της. Δεν μπορείς να κρατάς τα εύσημα όταν τα πράγματα πάνε καλά και να πετάς το μπαλάκι ευθύνης από το παράθυρο όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού. Αυτό όμως που μας εξοργίζει περισσότερο δεν είναι οι δηλώσεις. Είναι η αμετροέπεια. Είναι το ύφος ανθρώπων που μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται ότι με αυτά που λένε, προσβάλλουν πρώτα από όλα τους τηλεθεατές που τους παρακολουθούσαν. Τον άνθρωπο που γύριζε σπίτι κουρασμένος και άνοιγε την τηλεόραση. Τον άνθρωπο που αφιέρωνε έστω λίγα λεπτά από τον χρόνο του. Τον άνθρωπο που τους χάριζε την τηλεθέασή του και που δικαιολογούσε την ύπαρξη την δική τους και της εκπομπής. Σε αυτόν τον άνθρωπο οφείλουν ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όχι μια δήλωση ανακούφισης. Όχι μια δημόσια παραδοχή ότι τελικά δεν περνούσαν καλά. Όχι μια έμμεση ακύρωση όσων μας παρουσίαζαν καθημερινά.

Δυστυχώς όμως, η ελληνική τηλεόραση νοσεί εδώ και χρόνια από κάτι πολύ χειρότερο από τα χαμηλά ποσοστά. Νοσεί από έλλειψη αυτογνωσίας. Από ανθρώπους που θεωρούν ότι το κοινό είναι υποχρεωμένο να τους ακολουθεί, να τους ακούει και να τους χειροκροτεί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την αποτυχία με δικαιολογίες αντί με αξιοπρέπεια. Ο Κώστας Τσουρός και η Σοφία Μουτίδου είχαν κάθε δικαίωμα να είναι απογοητευμένοι, κουρασμένοι ή ακόμη και θυμωμένοι για το πρόωρο τέλος των εκπομπών τους, να γκρινιάζουν και να διαμαρτύρονται στο κανάλι και στο σπίτι τους, οπουδήποτε αλλού εκτός κάμερας. Δεν είχαν όμως κανένα δικαίωμα να εμφανιστούν “ανακουφισμένοι”, λες και το κοινό που τους παρακολουθούσε αποτελούσε μέρος του προβλήματος. Γιατί τότε δεν ακυρώνουν μόνο μια εκπομπή.

Ακυρώνουν τον ίδιο τον λόγο ύπαρξής της

Και αν η τηλεόραση έφτασε σήμερα να μοιάζει με έναν βάλτο γεμάτο αλαζονεία, πρόχειρες αρπαχτές, μηδενική αυτοκριτική και πρόσωπα που θεωρούν ότι κάνουν χάρη στον κόσμο επειδή εμφανίζονται στην οθόνη, αυτό οφείλεται ακριβώς σε τέτοιες συμπεριφορές. Η τηλεόραση κάποτε απαιτούσε κύρος για να την υπηρετήσεις. Σήμερα φαίνεται πως αρκεί να έχεις θράσος.

Τι ακούσαμε τις τελευταίες ημέρες; Δύο παρουσιαστές εκπομπών που ολοκληρώθηκαν πρόωρα να δηλώνουν δημόσια ότι… ανακουφίστηκαν που τελείωσαν. Η μία δεν περνούσε καλά. Ο άλλος αισθάνθηκε επίσης ανακουφισμένος που έκλεισε ένας κύκλος. Και ο τηλεθεατής που επί μήνες άκουγε προτροπές να στηρίξει την εκπομπή τους, να τη δει, να της δώσει χρόνο, τι ακριβώς πρέπει να σκεφτεί;
Ότι παρακολουθούσε ανθρώπους που δεν πίστευαν ούτε οι ίδιοι σε αυτό που παρουσίαζαν… Γιατί όταν μια εκπομπή αποτυγχάνει, υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο πρώτος είναι η αυτοκριτική. Να σκεφτούν ότι έγιναν λάθη, ότι το προϊόν δεν βρήκε το κοινό του, ότι οι επιλογές δεν δικαιώθηκαν. Ο δεύτερος είναι να εμφανιστούν ανακουφισμένοι, λες και η αποτυχία ήταν ένα βάρος που τους επέβαλαν άλλοι και όχι αποτέλεσμα μιας δουλειάς στην οποία πρωταγωνιστούσαν καθημερινά. Κάποιοι ακούγοντάς τους, μίλησαν για την ωμή ειλικρίνειά τους, κάποιοι άλλοι για την ασέβειά τους. Συντάσσομαι με τους δεύτερους. Ασέβεια ήταν προς τους ανθρώπους που δούλευαν πίσω από τις κάμερες. Ασέβεια ήταν προς τους συνεργάτες που έμειναν μέχρι το τέλος. Και κυρίως ασέβεια ήταν προς τον τηλεθεατή που αφιέρωσε έστω λίγα λεπτά από τον χρόνο του για να παρακολουθήσει αυτό που σήμερα οι ίδιοι οι παρουσιαστές των εκπομπών τους απαξίωσαν και πέταξαν ένα βαρίδι από πάνω τους. Ξέρετε κύριοι και κυρίες; Η τηλεόραση δεν είναι προσωπικό ημερολόγιο ούτε ψυχοθεραπευτήριο. Είναι ένας δημόσιος χώρος που λειτουργεί χάρη στον τηλεθεατή. Όταν λοιπόν κάποιος πληρώνεται για να βρίσκεται μπροστά σε μια κάμερα και την επόμενη ημέρα φεύγοντας δηλώνει ότι αισθάνεται ανακούφιση επειδή τελείωσε η εκπομπή του, στην ουσία ακυρώνει το ίδιο το προϊόν που υπηρετούσε, το κανάλι τους συνεργάτες όλο τον κόσμο και πάει λέγοντας. Το χειρότερο; Κανείς μάλλον δεν φαίνεται να αντιλήφθηκε πόσο προσβλητικό ακούστηκε αυτό, προφανώς γιατί έχουμε ακούσει και χειρότερα.

Η σημερινή τηλεόραση μοιάζει να έχει χάσει βασικές έννοιες όπως η αξιοπρέπεια, το μέτρο και ο σεβασμός. Αντί για ανάληψη ευθύνης, ακούμε δικαιολογίες. Αντί για αυτοκριτική, βλέπουμε ειρωνείες. Αντί για ευγνωμοσύνη προς το κοινό, παρακολουθούμε ένα ατελείωτο κούνημα του δαχτύλου από ανθρώπους που συμπεριφέρονται λες και κάνουν χάρη στους τηλεθεατές που τους παρακολουθούν. Όχι δα, δεν τους χρωστάει τίποτα το κοινό. Αντίθετα, εκείνοι χρωστούν τα πάντα στο κοινό. Την αναγνωρισιμότητά τους, τους μισθούς τους, τη θέση τους, την επιρροή τους. Χωρίς τηλεθεατές δεν υπάρχουν παρουσιαστές, δεν υπάρχουν εκπομπές, δεν υπάρχουν τηλεοπτικά συμβόλαια. Ο κόσμος τους ανεβάζει και τους κατεβάζει, κάποιοι δεν το χώνεψαν ακόμα αυτό. Καμαρώνουν σαν γύφτικα σκερπάνια φτάνει να υπάρχουν στο γυαλί, για αυτό ο κόσμος τους φτύνει και αυτοί νομίζουν ότι βρέχει. Η τηλεόραση κάποτε προσπαθούσε να προσφέρει ενημέρωση, ψυχαγωγία, χαλάρωση και δημιουργία. Σήμερα συχνά μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια μόνιμη γκρίνια, σε μια τοξικότητα και σε μια αλαζονεία που διώχνει ακόμα και τους τελευταίους πιστούς θεατές της. Και όσο οι πρωταγωνιστές της συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την αποτυχία με ανακούφιση αντί με στοιχειώδη αυτογνωσία, τόσο η κρίση της τηλεόρασης θα βαθαίνει.

Γιατί η μεγαλύτερη αποτυχία δεν είναι να κοπεί μια εκπομπή.

Η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να μην παραδέχεται κάποιος δημόσια γιατί κόπηκε και να θεωρεί ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εκείνον. Να εμφανίζεται ως θύμα, την ώρα που απαξιώνει με μία μόνο φράση τους ανθρώπους που τον στήριξαν. Ανακουφιστήκατε κύριοι και κυρίες; Τραβήξτε τώρα το καζανάκι και ανοίξτε το δρόμο σε κάποιους που γουστάρουν να ζοριστούν λίγο παραπάνω δουλεύοντας, έτσι και αλλιώς εσείς ανακουφιστήκατε… Για φινάλε να υποκλιθούμε στην Σια Κοσιώνη και στην Ελένη Χατζιδου και στον Ετεοκλή Παύλου που αν μη τι άλλο αποχώρησαν με σεβασμό!