Το δράμα του Κώστα Καρρά που «λύγισε» την Ελλάδα – Ο θάνατος της γυναίκας του και η μάχη με την ασθένεια που τον σκότωσε

Υπάρχουν ηθοποιοί που αφήνουν πίσω τους σπουδαίους ρόλους και υπάρχουν και εκείνοι που αφήνουν πίσω τους έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Ο Κώστας Καρράς ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Με το αριστοκρατικό παρουσιαστικό, την ξεχωριστή φωνή και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, κατάφερε να πρωταγωνιστήσει στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, κερδίζοντας την αγάπη του κοινού για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Πίσω όμως από τον επιτυχημένο καλλιτέχνη υπήρχε ένας άνθρωπος με έντονη κοινωνική ευαισθησία, ένας αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας, που έδωσε με αξιοπρέπεια την πιο δύσκολη μάχη της ζωής του.

Από τη Δραματική Σχολή στις μεγάλες θεατρικές σκηνές

Η αγάπη του για την υποκριτική τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ το 1963 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Την ίδια χρονιά έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο στην παράσταση «Η Ποντικοπαγίδα» της Άγκαθα Κρίστι, σηματοδοτώντας την αρχή μιας λαμπρής πορείας. Λίγο αργότερα ξεκίνησε τη σπουδαία συνεργασία του με την Έλλη Λαμπέτη, με την οποία συνδέθηκε και προσωπικά. Οι δυο τους βρέθηκαν μαζί στη σκηνή σε εμβληματικά έργα, όπως οι «Γυμνοί στο πάρκο» του Νιλ Σάιμον και το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, όπου ο Κώστας Καρράς ενσάρκωσε τον αξέχαστο Στάνλεϊ Κοβάλσκι.

Μετέπειτα δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα, αποδεικνύοντας πως δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος ηθοποιός, αλλά και ένας άνθρωπος με καλλιτεχνικό όραμα. Ξεχώρισε ιδιαίτερα στις παραστάσεις «Το ημερολόγιο ενός τρελού» του Νικολάι Γκόγκολ και «Το πονηρό πνεύμα» του Νόελ Κάουαρντ, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.

Η πρώτη του εμφάνιση στον ελληνικό κινηματογράφο έγινε το 1961 και σύντομα καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο αγαπητούς πρωταγωνιστές της γενιάς του. Ανάμεσα στις δεκάδες συμμετοχές του, ξεχωρίζει ο ρόλος του Μενέλαου στην εμβληματική «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη το 1977, μια ταινία που απέσπασε διεθνείς διακρίσεις και αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για τον ελληνικό κινηματογράφο. Παράλληλα, η τηλεόραση τον ανέδειξε σε αγαπημένο πρόσωπο του κοινού, με συμμετοχές σε επιτυχημένες σειρές. Οι νεότεροι τον θυμούνται ιδιαίτερα από το «Πάτερ Ημών» του ANT1, όπου τη διετία 1994-1996 υποδύθηκε τον Κώστα Στεργίου.

Ο Κώστας Καρράς πίστευε πως η αναγνωρισιμότητα συνοδεύεται από ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Από το 2000 έως το 2007 υπηρέτησε ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ανέλαβε και τον τομέα Πολιτιστικής Κίνησης και Πολιτιστικών Σωματείων του κόμματος. Η μεγαλύτερη όμως παρακαταθήκη του δεν ήταν η πολιτική του διαδρομή, αλλά η φιλανθρωπική του δράση. Από το 1994 υπήρξε επίτιμος πρόεδρος στο «Χαμόγελο του Παιδιού», διοργάνωσε τον πρώτο διεθνή έρανο για τα θύματα του πολέμου στη Βοσνία και συμμετείχε σε αμέτρητες φιλανθρωπικές παραστάσεις για την ενίσχυση ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Η προσφορά του αναγνωρίστηκε από δεκάδες οργανισμούς, συλλόγους, δήμους και κοινωνικούς φορείς, οι οποίοι τον τίμησαν για το έργο και την ανθρωπιά του.

Η γυναίκα που στάθηκε δίπλα του μια ζωή

Μπορεί ο Κώστας Καρράς να ήταν ένας από τους πιο γοητευτικούς πρωταγωνιστές της εποχής του, όμως στην προσωπική του ζωή βρήκε τη μεγάλη του αγάπη στο πρόσωπο της Αγγελικής Μπαρούτσου. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 1965 και παρέμειναν αχώριστοι για σχεδόν πέντε δεκαετίες, δημιουργώντας μια δεμένη οικογένεια και αποκτώντας έναν γιο, τον Βασίλη. Η Αγγελική ήταν ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του, αλλά κυρίως στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν με την περιπέτεια της υγείας του.

Η σκληρή μάχη με τον καρκίνο και οι συγκλονιστικές εξομολογήσεις

Το 2006 η ζωή του άλλαξε δραματικά, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στον προστάτη. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας πολύχρονος και δύσκολος αγώνας, τον οποίο έδωσε με αξιοπρέπεια και γενναιότητα. Υποβλήθηκε σε χημειοθεραπείες, όμως η ασθένεια δεν άργησε να προχωρήσει, κάνοντας μετάσταση στα οστά. Παρά τους αφόρητους πόνους, δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του. Από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του βρέθηκε η σύζυγός του, Αγγελική, που του κρατούσε το χέρι και προσπαθούσε καθημερινά να του δίνει δύναμη. Δίπλα του στάθηκε αδιάκοπα και ο μοναχογιός τους, Βασίλης, ο οποίος δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό του πατέρα του, στηρίζοντάς τον στις πιο δύσκολες ώρες.

Λίγο πριν φύγει από τη ζωή, ο ίδιος είχε μιλήσει ανοιχτά για την κατάσταση της υγείας του. «Είχα καρκίνο στον προστάτη και προχώρησε τώρα και έκανε μετάσταση στα κόκαλα. Κάνω χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Είναι κάτι αρκετά σοβαρό».

Σε άλλη συνέντευξή του, εμφανώς καταβεβλημένος, είχε συγκλονίσει περιγράφοντας τη δύσκολη καθημερινότητά του: «Είμαι σε τέτοιο χάλι αυτή τη στιγμή, που δεν μπορώ ούτε να μιλάω. Δεν έχω απόλυτα τις δυνάμεις μου, αλλά μπορώ να μετακινούμαι… Σηκώνομαι μόνος μου χωρίς βοήθεια, έχω συνεχή επαφή με τους γιατρούς μου. Έχω πολλούς φίλους από το χώρο, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω πολύ κόσμο. Τώρα είναι δύσκολη η καθημερινότητά μου». Όσο η ασθένεια προχωρούσε, ο σπουδαίος ηθοποιός απομακρύνθηκε από τη δημόσια ζωή. Δεν ήθελε να τον βλέπουν οι φίλοι και οι συνεργάτες του καταβεβλημένο από την ασθένεια. Προτιμούσε να έχει κοντά του μόνο τους ανθρώπους που αγαπούσε περισσότερο.

Το τελευταίο αντίο

Ο Κώστας Καρράς έφυγε από τη ζωή στις 6 Μαΐου 2012, σε ηλικία 75 ετών, ύστερα από μια γενναία μάχη με τον καρκίνο. Η είδηση του θανάτου του βύθισε στη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο και όσους είχαν συνεργαστεί μαζί του όλα αυτά τα χρόνια. Η κηδεία του τελέστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, όπου συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι τον αποχαιρέτησαν με βαθιά συγκίνηση.

Έντεκα χρόνια αργότερα, στις 27 Δεκεμβρίου 2023, έφυγε από τη ζωή και η αγαπημένη του σύζυγος, Αγγελική Μπαρούτσου, από ανακοπή, κλείνοντας με τον πιο συγκινητικό τρόπο τον κύκλο μιας σχέσης που κράτησε μια ολόκληρη ζωή.

Ο Κώστας Καρράς δεν έμεινε στη μνήμη του κόσμου μόνο ως ένας σπουδαίος ηθοποιός. Έμεινε ως ένας άνθρωπος με ήθος, αξιοπρέπεια και βαθιά αγάπη για τον συνάνθρωπο. Οι ερμηνείες του εξακολουθούν να συγκινούν, η προσφορά του να εμπνέει και η ζωή του να θυμίζει πως οι πραγματικά μεγάλες προσωπικότητες δεν ξεχωρίζουν μόνο για το ταλέντο τους, αλλά και για τον τρόπο που πορεύονται μέχρι το τέλος.