Μπέτυ Αρβανίτη: Το δράμα πίσω από τις κλειστές πόρτες μετά τον χαμό του γιου της – Οι «σανίδες σωτηρίας» της

Η απώλεια του μοναχογιού της, Αλέξη Σταμάτη, 9 μέρες μετά τον θάνατό του, έχει αφήσει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη ζωή της Μπέτυς Αρβανίτη. Μέσα σε αυτό το βαρύ πένθος, η σπουδαία ηθοποιός φαίνεται να βρίσκει παρηγοριά πρωτίστως στην παρουσία του πολυαγαπημένου της εγγονού, του μικρού Ερμή, στον οποίο έχει αφιερώσει όλη της την αγάπη, την τρυφερότητα και τη φροντίδα και έπειτα να αντλεί δύναμη και κουράγιο έχοντας την παρουσία του συζύγου της, Βασίλη Πουλαντζά, που στεκόταν πάντα βράχος σε εκείνη και στο παιδί της εδώ και πολλά χρόνια σαν πατέρας.

Η ίδια δεν είχε κρύψει ποτέ ότι η μητρότητα τη βρήκε σε πολύ νεαρή ηλικία και πως για χρόνια ένιωθε ότι δεν έζησε όπως θα ήθελε αυτόν τον ρόλο. «Έγινα μητέρα πολύ νέα και σχεδόν μεγαλώσαμε μαζί με τον γιο μου. Εκείνος έχασε το να έχει μία κλασική μητέρα που πιθανότατα να τη χρειαζόταν, ενώ εγώ δεν βίωσα το θαύμα της μητρότητας», είχε εξομολογηθεί σε παλαιότερη συνέντευξή της με συγκλονιστική ειλικρίνεια.

Με το πέρασμα των χρόνων, ωστόσο, μητέρα και γιος κατάφεραν να γεφυρώσουν όσα τους είχαν κρατήσει σε απόσταση. Όπως είχε αποκαλύψει η ίδια, όταν και οι δύο ωρίμασαν, η σχέση τους έγινε βαθιά, ουσιαστική και γεμάτη αγάπη. «Τώρα μου έχουν βγει όλα τα μαμαδίστικα», έλεγε χαμογελώντας, περιγράφοντας πως τον ρωτούσε αν έφαγε ή αν πήρε ζακέτα, με τον Αλέξη να το απολαμβάνει και να διασκεδάζει αυτή τη νέα πλευρά της μητέρας του.

Ο αβάσταχτος πόνος και οι σανίδες σωτηρίας

Σήμερα, μετά την αβάσταχτη απώλεια του παιδιού της, ο γιος του Αλέξη Σταμάτη και της Εύας Σιμάτου, Ερμής, αποτελεί αναμφίβολα μια μεγάλη πηγή δύναμης και φωτός. Η ίδια είχε παραδεχθεί στο παρελθόν πως μέσα από εκείνον ζει πολλές από τις στιγμές που αισθάνεται ότι στερήθηκε όταν μεγάλωνε τον γιο της. «Πεθαίνω για τον Ερμή. Είναι μαγικό να βλέπεις ένα παιδί να ανακαλύπτει τον κόσμο. Επειδή εγώ απέκτησα τον γιο μου πολύ μικρή, δεν πρόλαβα να ζήσω πολλές από αυτές τις στιγμές όπως θα ήθελα», είχε πει χαρακτηριστικά.

Όσοι γνωρίζουν τη Μπέτυ Αρβανίτη κάνουν λόγο για μια γιαγιά πάντα αφοσιωμένη και στοργική, που απολαμβάνει περισσότερες στιγμές τώρα πια δίπλα στον εγγονό της. Ένας δεσμός που, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο του Αλέξη Σταμάτη, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία, καθώς ο μικρός Ερμής κρατά ζωντανό το πιο πολύτιμο κομμάτι του γιου της. Η ίδια δεν έκρυψε ποτέ ότι υπήρξαν πράγματα που θα ήθελε να είχε ζήσει διαφορετικά ως μητέρα. Όμως η ζωή της χάρισε τον χρόνο να ξαναχτίσει τη σχέση της με τον Αλέξη, να μοιραστούν όσα τους βάραιναν και να αφήσουν πίσω τους τα παράπονα των πρώτων χρόνων. Και σήμερα, μέσα από την αγάπη που χαρίζει απλόχερα στον Ερμή, μοιάζει να συνεχίζει να τιμά καθημερινά τη μνήμη του πολυαγαπημένου της γιου, κρατώντας τον πάντα μέσα στην καρδιά της.

Όμως, πολύ σημαντικό ρόλο στην προσπάθειά της να απαλύνει τις πληγές της έχει παίξει ιδιαίτερα και ο σύζυγός της, Βασίλης Πουλαντζάς, που δεν έχει φύγει στιγμή, βρίσκεται σταθερά στο πλευρό της, έχοντας αγαπήσει και μεγαλώσει τον Αλέξη Σταμάτη σαν δικό του παιδί. Με τον μεταφραστή και πολιτικό μηχανικό Βασίλη Πουλαντζά, η Μπέτυ Αρβανίτη είναι ζευγάρι από το 1983. Εκείνος αν και πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, ασχολείται παράλληλα και σαν θεατρικός παραγωγός, και μαζί με την γνωστή πρωταγωνίστρια ανεβάζουν παραστάσεις στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας.

Η Μπέτυ Αρβανίτη έχει μιλήσει πολλές φορές με τα πιο τρυφερά λόγια για τον άντρα της: «Όταν γνώρισα τον Βασίλη ήμουν στην Αγγλία –γνωριστήκαμε στην Ελλάδα αλλά ήρθε να με βρει στο Λονδίνο. Έρωτας ζωής; Αν δεν είναι αυτό έρωτας ζωής, τότε δεν ξέρω ποιος είναι. Είναι σχέση ζωής, ζωή. Είμαστε μαζί από το 1983 – θα κλείσουμε σαράντα χρόνια. Τα πράγματα δεν κρατάνε αν δεν έχεις κοινή οπτική, αν δεν έχεις κοινή γλώσσα, κοινά όνειρα. Αλλά αυτό δεν το ήξερε κανείς μας. Προέκυψε. Χωρίς εκείνον δεν θα μπορούσα. Κι εκείνος χωρίς εμένα δεν νομίζω να είχε ενδιαφερθεί -δεν ασχολιόταν με το θέατρο, αλλά με την πολιτική, με την δουλειά του. Τη σχέση μου με τον Βασίλη δεν την έφθειρε το θέατρο, αντιθέτως –όλο αυτό μας κρατάει. Είναι σαν να κάνουν δύο άνθρωποι ένα παιδί. Δεν ξέρω αν με θαυμάζει στο σανίδι ο Βασίλης, δεν μου το λέει».