Ελένη Ράντου: Ραγίζει καρδιές το «αντίο» στον Νίκο Καλογερόπουλο – «Δεν χώραγες σε αυτούς τους καιρούς»

Βαρύ είναι το κλίμα στον καλλιτεχνικό κόσμο μετά την είδηση του θανάτου του Νίκου Καλογερόπουλου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών. Ένας ηθοποιός που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον, ένας καλλιτέχνης που δεν περιορίστηκε ποτέ σε ταμπέλες και ένας άνθρωπος με έντονο, αντισυμβατικό χαρακτήρα άφησε πίσω του μια διαδρομή γεμάτη σπουδαίες ερμηνείες, δημιουργία αλλά και προσωπικές μάχες.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που θέλησαν να τον αποχαιρετήσουν δημόσια ήταν και η Ελένη Ράντου. Η ηθοποιός επέλεξε λίγες, αλλά ιδιαίτερα φορτισμένες λέξεις για να μιλήσει για τον συνάδελφό της, περιγράφοντας ουσιαστικά όχι μόνο τον καλλιτέχνη, αλλά και τον άνθρωπο που γνώρισε πίσω από τα φώτα και τις κάμερες.

Η ανάρτησή της προκάλεσε συγκίνηση, καθώς η Ελένη Ράντου στάθηκε στην ανιδιοτέλεια, το ταλέντο και την ψυχή του Νίκου Καλογερόπουλου, αφήνοντας παράλληλα ένα σχόλιο για μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που, όπως έγραψε, μοιάζει να χάνεται.

Το συγκινητικό μήνυμα της Ελένης Ράντου στον Νίκο Καλογερόπουλο

«Καλό ταξίδι Νικόλα!

Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες.

Ευγνώμων που σε γνώρισα».

Λόγια που μοιάζουν να περιγράφουν με ακρίβεια τη δημόσια εικόνα ενός ανθρώπου που σε όλη του τη ζωή επέλεγε να κινείται έξω από τις ασφαλείς γραμμές. Ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας αναγνωρίσιμος ηθοποιός. Είχε έντονη προσωπικότητα, μιλούσε χωρίς να «στρογγυλεύει» εύκολα τις απόψεις του και πολλές φορές προτιμούσε να ακολουθεί τον δικό του δρόμο, ακόμη κι αν αυτός δεν ήταν ο ευκολότερος.

Οι τελευταίες ημέρες και η μάχη με την υγεία του

Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή το βράδυ της Κυριακής 9 Αυγούστου. Σύμφωνα με την ΕΡΤ, ο Νίκος Καλογερόπουλος αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια προβλήματα υγείας και τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή. Δημοσιεύματα αναφέρουν παράλληλα ότι είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο.

Η απώλειά του προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση στη Μεσσηνία και την Τριφυλία, τόπους με τους οποίους είχε διατηρήσει πολύ στενούς δεσμούς μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί είχε επιλέξει άλλωστε να διοχετεύσει ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργικής του ενέργειας τα τελευταία χρόνια. Να σημειωθεί πως μέχρι στιγμής δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα οι λεπτομέρειες για την κηδεία και την ταφή του ηθοποιού.

Νίκος Καλογερόπουλος: Από τα Φιλιατρά στην Αθήνα και από εκεί στις μεγάλες οθόνες

Ο Νίκος Καλογερόπουλος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Η τέχνη μπήκε νωρίς στη ζωή του και, όταν βρέθηκε στην Αθήνα, παρακολούθησε μαθήματα στις σχολές θεάτρου Κωστή Μιχαηλίδη, Βεάκη και Αθηνών.

Πριν ακόμη καθιερωθεί ως ηθοποιός, είχε αρχίσει να γράφει. Το 1976 παρουσιάστηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ το πρώτο θεατρικό του έργο, με τίτλο «Ο Μπαμπούλας». Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση είχε προηγηθεί, το 1975, στον «Χριστό ξανασταυρώνεται», την τηλεοπτική μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη. Ακολούθησαν παραγωγές όπως οι «Μεθυσμένη Πολιτεία», «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», «Όλη η δόξα, όλη η χάρη», «Στο Κάμπινγκ» και «Ερασιτέχνης άνθρωπος».

Το μεγάλο κεφάλαιο, όμως, για εκείνον ήταν ο κινηματογράφος.

Το 1981, με το «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού, ο Καλογερόπουλος έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το μέγεθος του ερμηνευτικού του ταλέντου, αποσπώντας το Β’ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ακολούθησε το «Άρπα Colla» το 1982 και το 1983 το εμβληματικό «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, όπου η ερμηνεία του τού χάρισε ακόμη μία διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Και μετά ήρθε η ταινία που έμελλε να συνδέσει το πρόσωπό του με μία ολόκληρη εποχή.

Η «Λούφα και Παραλλαγή» και ο ρόλος που έγραψε ιστορία

Το 1984 ο Νίκος Περάκης τον επέλεξε για τη «Λούφα και Παραλλαγή». Ως στρατιώτης Γιάννης Παπαδόπουλος, ο Καλογερόπουλος δημιούργησε έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της ταινίας και κέρδισε το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Χρόνια αργότερα επέστρεψε δυναμικά στη μεγάλη οθόνη και με το «Ένας κι ένας» του Νίκου Ζαπατίνα τιμήθηκε ξανά για την ερμηνεία του. Το 2011 πέρασε και πίσω από την κάμερα, σκηνοθετώντας τους «Ιππείς της Πύλου», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε.

Όμως η υποκριτική ήταν μόνο μία πλευρά του.

Έγραφε ποίηση, θεατρικά και τραγούδια. Το 1981 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «Θετή Ταυτότης», το 1991 τα «Επιστρόφια», ενώ το 1994 παρουσίασε τον δίσκο «Τα Δέοντα», έχοντας γράψει ο ίδιος μουσική και στίχους.

Το «Τρενοτεχνείο», το προσωπικό του καταφύγιο

Ίσως, όμως, το πιο προσωπικό κεφάλαιο των τελευταίων χρόνων της ζωής του να ήταν το «Τρενοτεχνείο» στην Κυπαρισσία.

Μαζί με φίλους και συνεργάτες πήρε έναν χώρο συνδεδεμένο με τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και τον μετέτρεψε σε ένα ζωντανό σημείο πολιτισμού, όπου φιλοξενήθηκαν συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις.

Για τον ίδιο δεν ήταν απλώς άλλη μία επαγγελματική δραστηριότητα. Είχε βάλει εκεί προσωπικό κόπο, χρήματα και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του. Γι’ αυτό και όταν, τον Δεκέμβριο του 2024, άγνωστοι βανδάλισαν τον χώρο, η αντίδρασή του ήταν έντονα συναισθηματική. Η τηλεοπτική παρέμβαση που έκανε τότε ήταν μία από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του.

Ο θάνατος του Νίκου Καλογερόπουλου κλείνει έναν κύκλο που δύσκολα περιγράφεται μόνο με τίτλους ταινιών και βραβεία. Γιατί ήταν από τους καλλιτέχνες που κουβαλούσαν την προσωπικότητά τους μέσα στους ρόλους τους. Άλλοτε τραχύς, άλλοτε τρυφερός, συχνά ανατρεπτικός και πάντοτε δύσκολο να χωρέσει σε καλούπια.

Και ίσως γι’ αυτό η φράση της Ελένης Ράντου, «Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες», να είναι τελικά ένα από τα πιο δυνατά «αντίο» που θα μπορούσε να του απευθύνει κάποιος.