Σφοδρή ήταν η αντίδραση πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας στα σχόλια που έγιναν στα social media μετά τη συντριβή του F-4 Phantom στην Τανάγρα και τον θάνατο των δύο αξιωματικών, του Επισμηναγού Γιάννη Μπλέσια και του Σμηναγού Δημήτρη Πέτρου. Ο Παναγιώτης Μαυρώνας, με ανάρτησή του, θέλησε να απαντήσει σε όσους επέκριναν τη διεξαγωγή αεροπορικών επιδείξεων, αλλά και σε εκείνους που υποστήριξαν ότι οι δύο πιλότοι «σκοτώθηκαν για τα κέρδη ιδιωτών» ή ότι αποτέλεσαν «θύματα του καπιταλισμού».
Ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι αρχικά δεν είχε καμία πρόθεση να τοποθετηθεί δημόσια, καθώς, όπως γράφει, ήθελε η ημέρα να μείνει αποκλειστικά αφιερωμένη στη μνήμη των δύο συναδέλφων του. Ωστόσο, όπως αναφέρει, διαβάζοντας επί ώρες στα social media σχόλια που θεωρεί προσβλητικά για τους δύο νεκρούς αεροπόρους, αποφάσισε να απαντήσει.
Μεταξύ άλλων ο πιλότος αναφέρεται στον Γιάννη Μπλέσια και τον Δημήτρη Πέτρου, υποστηρίζοντας ότι οι δύο αξιωματικοί γνώριζαν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο γιατί επέλεξαν να πετάξουν και γιατί ακολούθησαν το δύσκολο επάγγελμα του ιπτάμενου αξιωματικού, αποδίδοντας την επιλογή τους στην αγάπη για τα αεροπλάνα και στην προσφορά προς το δημόσιο συμφέρον, αλλά και στην ανάγκη να στηρίξουν τις οικογένειές τους.
Στη συνέχεια εξηγεί ότι οι αεροπορικές επιδείξεις πραγματοποιούνται σε πολλές χώρες του κόσμου, είτε με κρατική είτε με ιδιωτική πρωτοβουλία. Όπως υποστηρίζει, για τους ανθρώπους που παρακολουθούν τέτοιες εκδηλώσεις, το κίνητρο είναι πρωτίστως η αγάπη για τα αεροσκάφη και την αεροπορία, ενώ στην Ελλάδα υπάρχει επιπλέον η επιθυμία του κόσμου να δει από κοντά τους ανθρώπους της Πολεμικής Αεροπορίας. Ο ίδιος απορρίπτει, μάλιστα, την άποψη ότι όσοι παρακολουθούν αεροπορικές επιδείξεις είναι απαραίτητα πολεμοχαρείς ή μιλιταριστές.
Αναλυτικά όσα έγραψε Πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας για το δυστύχημα στην Τανάγρα
Ήθελα πραγματικά να μείνω ΜΟΝΟ στην σημερινή απώλεια των δύο συναδέλφων μου. Να μην γράψω ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. Αλλά εδώ κι αρκετή ώρα διαβάζω στα social media (μαζί με την απλή έκφραση θλίψης και αγάπης χιλιδων πολιτών) διάφορα απίστευτα πράγματα. Ότι κακώς γίνονται οι αεροπορικές επιδείξεις, ότι οι “μαγκιές πληρώνονται, ότι τα παιδιά χάθηκαν για τα κέρδη ιδιωτών, ότι πρόκειται για θύματα του καπιταλισμού, ότι πλήρωσαν με την ζωή τους τις ψυχώσεις των “στρατόκαυλων”! Επειδή πιστεύω και αισθάνομαι βαθιά πως όλα αυτά προσβάλλουν την μνήμη των δύο νεκρών αεροπόρων μας, αποφάσισα χωρίς άλλη σκέψη, να γράψω σαν απάντηση δυο σταράτες κουβέντες.
Πρώτα από όλα ότι ο Γιάννης Μπλέσιας και ο Δημήτρης Πέτρου ήξεραν περισσότερο από τον καθένα γιατί πέταξαν σήμερα! Όπως και γιατί διάλεξαν το επάγγελμα του ιπτάμενου αξιωματικού. Από αγάπη για τα αεροπλάνα και για την προσφορά στο κοινό εθνικό συμφέρον. Άντε και για το (δύσκολο) ψωμί της οικογένειας τους. Για τίποτα άλλο. Ούτε και τους ενδιέφερε τίποτα άλλο.
Πάμε παρακάτω. Αεροπορικές επιδείξεις γίνονται και θα γίνονται σε όλον τον κόσμο. Άλλες με κρατικό πρόσημο κι άλλες με ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι λόγοι πολλοί. Ο κόσμος όμως που τις παρακολουθεί (και είναι εκατομύρια) το κάνει για έναν μόνο. Την αγάπη για τις ιπτάμενες μηχανές. Και στην Ελλάδα ο απλός κόσμος για έναν ακόμα. Να καμαρώσει τους αεροπόρους του και να νοιώσει ασφαλής και υπερήφανος. Ασφαλής από υπαρκτές απειλές και επιβουλές. Υπερήφανος γιατί ο μέσος ή φτωχός Έλληνας πολλά υπέφερε και υποφέρει, πολλές φορές ταπεινώθηκε τα τελευταία χρόνια, πολλές φορές αμφισβητήθηκε το μέλλον και η ύπαρξη του. Και συσπειρώνεται στη μόνη του σταθερή και αναλλοίωτη καταφυγή. Την ιδέα της πατρίδας και του έθνους του. Όχι γιατί είναι πολεμοχαρής, ούτε μιλιταριστής!
Η Πολεμική Αεροπορία συμμετέχει ή διοργανώνει δικές της επιδείξεις, για να δώσει μία μικρή ευκαιρία στους πολίτες, να δούν ένα μέρος των δυνατοτήτων της, ώστε να καταλάβουν πως τα τεράστια ποσά που πληρώνουν από το υστέρημά τους, δεν πηγαίνουν στον βρόντο και πως κάποιοι θα σπεύσουν να τους υπερασπιστούν με την ίδια τους την ζωή, άν και όποτε χρειαστεί. Οταν απειλούνται απο τους Τούρκους, όταν απειλούνται απο την φωτιά, όταν είναι απομονωμένοι ή παγιδευμένοι, άρρωστοι ή τραυματίες. Που για να μπορούν να τα κάνουν καλά, πρέπει πρώτα να μάθουν αυτά, που κάποιοι απο τον καναπέ τους τα λένε “μαγκιές”. Εμείς οι αεροπόροι τα λεμε αρωγή, φιλότιμο, υπερπροσπάθεια, ικανότητα, ηθικό και φρόνημα!
Η Αεροπορία και ΟΛΟ το προσωπικό της, δεν ενδιαφέρονται να αβαντάρουν κανέναν πολιτικό, ούτε για τα κέρδη κανενός ιδιώτη. Ποσώς με ενδιαφέρουν και εμένα. Ούτε τα χαμένα παλληκάρια μας (πρώην και νύν) τους ενδιέφεραν! Το μόνο που ήθελαν, από καρδιάς, ήταν να μας πούν “Δέστε μας, δεν είστε μόνοι, εδώ είμαστε εμείς για εσάς”!
Ας απαντήσουν όλοι όσοι γράφουν εύκολα και “αποφαίνονται” ακόμα πιο εύκολα, τι ήταν και όλοι αυτοί, οι πάρα πολλοί, που ήταν σήμερα στην Τανάγρα. Οικογένειες με τα παιδιά τους, παρέες, ζευγάρια, νέοι, γέροι. Με τις ομπρέλες τους, τα καρεκλάκια τους, τα καπελάκια τους, τις σκηνές τους, τα νερά τους για την ζέστη του Βοιωτικού κάμπου. Όλοι αυτοί που είχαν τα κεφάλια τους συνέχεια ψηλά (να τους πιάνεται ο σβέρκος), που γελούσαν, που ενθουσιάζονταν, που θαύμαζαν, όλοι τους με ένα κινητό ή μία φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Όλοι αυτοί που στο θέαμα της έκρηξης και των καπνών κρατούσαν το κεφάλι τους σοκαρισμένοι, κάποιοι να κλαίνε, άλλοι να πηγαίνουν πάνω-κάτω χωρίς να ξέρουν τι κάνουν και τι βλέπουν, άλλοι απλά σιωπηλοί και παγωμένοι. Όπως εγώ. Που πήραν τον δρόμο της επιστροφής νοιώθοντας πως κάποιους πολύ δικούς τους άφησαν πίσω. Τι ήταν όλοι αυτοί; Καραβανάδες, χασομέρηδες, εραστές της αδρεναλίνης, κορόϊδα του ιδιώτη οργανωτή; Αλήθεια τι;
Ο καθένας έχει τις προσωπικές, κοινωνικές, πολιτικές και κομματικές του επιλογές. Και έτσι είναι το σωστό. Αυτό είναι η δημοκρατια. Όμως κάποια πράγματα πρέπει να είναι πέρα κι έξω από αυτά. Να μην αμφισβητούνται, να μήν γίνονται αντικείμενο τυφλής, ανόητης ή ιδεοληπτικής κριτικής. Γιατί αλλιώς αυτό ένα πράγμα σημαίνει. Ότι χάσαμε την μπάλα, χάσαμε και τον μπούσουλα! Πόσο ακόμα θα το πληρώνουμε αυτό ακριβά; Πόσο; Κάποια στιγμή θα πρέπει (όλοι) να ταρακουνήσουμε το κεφάλι μας και να καταλάβουμε ότι η “εξυπνάδα” και η “αποψη” μας δεν έχουν σημασία μπροστά στην αλήθεια και στο ρίσκο του να τολμάς γιατί αγαπάς κάτι. Ας καταλάβουμε κυρίως ότι έχουμε πιό πολλά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν. Στο ίδιο καράβι είμαστε! Κι ας προσπαθούν πάντα αρκετοί (αλήθεια είναι αυτό) να μας πετάξουν έξω, στη θάλασσα … γιατί θεωρούν το καράβι δικό τους.
Πριν λοιπόν κάτσουμε να πληκτρολογούμε ότι έχουμε στην κεφάλα της αφεντιάς μας, ας σκεφτούμε μήπως κάποια πράγματα δεν τα ξέρουμε, μήπως δεν είναι έτσι όπως τα βλέπουμε ή όπως μας τα σερβίρουν! Να ρωτήσουμε όσους ξέρουν και να μάθουμε. Όχι πολιτικούς, όχι δημοσιογράφους, όχι ομοϊδεάτες. Τους ειδικούς, τους επαγγελματίες. Να πάψουμε να είμαστε “κολλημένοι” εγωιστές ξερόλες. Γιατί τότε δεν θα μας φταίνε μόνο οι “άλλοι”. Θα είμαστε από αυτούς που “… βρίζουν τον διάολο τους, το άσχημο μυαλό τους, αιώνιο βάσανο τους …” όπως τραγουδάει ο φίλος μου Σωκράτης Μάλαμας.
Στη μνήμη των συναδέλφων μου, των συναδέλφων ΟΛΩΝ ΜΑΣ, που σήμερα πέταξαν για τελευταία φορά σ’αυτή την ζωή, αλλά για πάντα στους δικούς τους ουρανούς. Ας σκεφτούμε, ας μάθουμε, ας αφουγκραστούμε, ας προσφέρουμε, ας γίνουμε λίγο καλύτεροι. Τουλάχιστον για χάρη τους… ή για χάρη του εαυτού μας
">
">
">
">
">
">
">
">