Το «Στούντιο 4» άλλαξε εποχή. Η Κατερίνα Καραβάτου και ο Χρήστος Φερεντίνος κάθισαν για πρώτη φορά απέναντι από τις κάμερες της ΕΡΤ1 το μεσημέρι της Δευτέρας 7/9 και ανέλαβαν μια εκπομπή που μόνο… εύκολη κληρονομιά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, όλο το ζουμί.
Γιατί το δύσκολο για έναν παρουσιαστή δεν είναι μόνο να ξεκινήσει μια καινούργια εκπομπή. Το πραγματικά δύσκολο είναι να μπει σε μια εκπομπή που έχει ήδη αποκτήσει ταυτότητα, κοινό και προσωπικότητα μέσα από δύο ανθρώπους που την έδεσαν με το δικό τους τηλεοπτικό DNA.
Η Νάνσυ Ζαμπέτογλου και ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος δεν άφησαν πίσω τους ένα απλό τηλεοπτικό project. Άφησαν ένα «Στούντιο 4» που είχε μάθει το κοινό να το βλέπει μέσα από τη δική τους ματιά. Ενημέρωση, ψυχαγωγία, ανθρώπινες ιστορίες και πάνω από όλα δυνατές συνεντεύξεις μπλέκονταν με έναν τρόπο που έμοιαζε πλέον απολύτως φυσικός. Και αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκριση με τους διαδόχους τους τόσο δύσκολη. Γιατί ο τηλεθεατής, θέλοντας και μη, συγκρίνει.
«Το έκανε έτσι η Νάνσυ, ο Θανάσης θα το έλεγε αλλιώς…». Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο βάρος που κουβαλούν από την πρώτη κιόλας ημέρα η Κατερίνα Καραβάτου και ο Χρήστος Φερεντίνος. Από την άλλη, θα ήταν άδικο να τους ζητηθεί να γίνουν… Ζαμπέτογλου – Αναγνωστόπουλος γιατί απλά δεν είναι.
Η Κατερίνα Καραβάτου και ο Χρήστος Φερεντίνος έχουν τη δική τους τηλεοπτική διαδρομή, το δικό τους χιούμορ, τον δικό τους τρόπο επικοινωνίας με τον καλεσμένο και, κυρίως, τη δική τους χημεία. Η ΕΡΤ άλλωστε παρουσιάζει το νέο δίδυμο ως μια διαφορετική τηλεοπτική παρέα που θα κινηθεί ανάμεσα στην ενημέρωση, την ψυχαγωγία και τις ανθρώπινες ιστορίες. Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε. Το ότι οι δυο τους έχουν «δέσει» ραδιοφωνικά είναι σίγουρα ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Δεν σημαίνει όμως αυτομάτως ότι η ίδια χημεία μεταφέρεται αυτούσια στην τηλεόραση. Γιατί άλλο ραδιόφωνο και άλλο τηλεόραση.
Στο ραδιόφωνο υπάρχει η φωνή, ο λόγος, η αμεσότητα. Στην τηλεόραση υπάρχουν οι κάμερες, το πλατό, ο καλεσμένος, οι χρόνοι, οι αντιδράσεις που πρέπει να διαχειριστείς σε πραγματικό χρόνο και, φυσικά, η εικόνα. Είναι ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο δύσκολο «παιχνίδι». Και οι δύο, βέβαια, γνωρίζουν πολύ καλά την τηλεόραση. Οπότε το ζητούμενο δεν είναι αν μπορούν να σταθούν, μπορούν. Το ερώτημα είναι αν θα καταφέρουν να κάνουν τον τηλεθεατή να ξεχάσει, έστω και λίγο, ποιοι κάθονταν μέχρι πρότινος σε αυτές τις δύο καρέκλες.
Στην πρεμιέρα είδαμε διάθεση, χιούμορ και προσπάθεια να συστηθούν ξανά στο κοινό μέσα από αυτό το καινούργιο τηλεοπτικό τους σπίτι. Από τα πρώτα τους λόγια φάνηκε πως θέλουν να χτίσουν μια «παρέα» και να δώσουν έμφαση στο να μαθαίνουν μαζί με τον τηλεθεατή πράγματα και ιστορίες.
Είναι άξιοι των προκατόχων τους;
Η δική μας απάντηση είναι: είναι πολύ νωρίς για τελεσίδικη ετυμηγορία. Και ίσως αυτό είναι το πιο δίκαιο. Δεν μπορείς να συγκρίνεις ένα δίδυμο στην πρώτη του εκπομπή με ένα δίδυμο που είχε προλάβει να δημιουργήσει τηλεοπτική σχέση με το κοινό. Η Ζαμπέτογλου και ο Αναγνωστόπουλος χρειάστηκαν χρόνο για να κάνουν το «Στούντιο 4» δικό τους. Το ίδιο δικαίωμα πρέπει να δοθεί τώρα και στην Καραβάτου με τον Φερεντίνο.
Αν κάτι κρατάμε από την πρεμιέρα, λοιπόν, είναι πως δεν χρειάζεται να αποδείξουν ότι είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους. Χρειάζεται να αποδείξουν ότι μπορούν να είναι διαφορετικοί από αυτούς. Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο – αλλά και πολύ πιο ενδιαφέρον. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ένα επιτυχημένο τηλεοπτικό δίδυμο δεν κρίνεται από το ποιος αντικατέστησε ποιον. Κρίνεται από το αν, κάποια στιγμή, ο τηλεθεατής σταματήσει να λέει «θυμάσαι πώς το έκαναν οι προηγούμενοι;» και αρχίσει να λέει: «Αυτό είναι το δικό τους “Στούντιο 4”.» Και για την Καραβάτου και τον Φερεντίνο, αυτό είναι πλέον το μεγάλο στοίχημα. Πρεμιέρα ήταν και πάει…
">
">
">
">
">
">
">
">