Στις αποτυχίες που τον επηρέασαν περισσότερο από τις επιτυχίες του, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει πλέον το πέρασμα του χρόνου, αναφέρθηκε ο Αλέξανδρος Ρήγας. Ο σεναριογράφος και ηθοποιός μίλησε για τη διαδρομή του, κατονομάζοντας τις τηλεοπτικές δουλειές που δεν είχαν την ανταπόκριση που περίμενε.
Καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο στις 3» του ΣΚΑΪ, σήμερα (12/10), συζήτησε με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για την καριέρα του, τις προσδοκίες με τις οποίες ξεκίνησε και την ανάγκη του να συνεχίσει να δημιουργεί. Ανάμεσα σε όσα είπε, ξεχώρισε η παραδοχή ότι αρχίζει να συμφιλιώνεται με τη σκέψη πως η ζωή δεν διαρκεί για πάντα.
Αλέξανδρος Ρήγας: Οι δύο σειρές που δεν πήγαν όπως περίμενε
Παρότι έχει συνδέσει το όνομά του με γνωστές τηλεοπτικές παραγωγές, ο ίδιος εξήγησε πως οι επαγγελματικές δυσκολίες έχουν αφήσει μέσα του πιο έντονο αποτύπωμα.
«Η επιτυχία, αν την αντιληφθείς έτσι, μπορεί να είναι μεγάλο βαρίδι. Εκ φύσεως όλα αυτά τα χρόνια πιο πολύ ακουμπούσα στις αποτυχίες, πιο πολύ έμειναν μέσα μου οι αποτυχίες παρά οι επιτυχίες. Θέλω να πω, χαιρόμουνα (σ.σ. τις επιτυχίες μου) τις έβλεπα, αλλά δεν καθόμουνα πάνω σε αυτές. Πιο πολύ έχουν γράψει οι αποτυχίες», ανέφερε.
Ξεκαθάρισε, μάλιστα, ότι αυτή η εμπειρία αφορά τόσο την τηλεόραση όσο και το θέατρο.
«Έχω και θεατρικές και τηλεοπτικές αποτυχίες. Υπάρχουν πολλές αποτυχίες και μη επιτυχίες. Όπως και να το πεις ήταν ό,τι δεν είναι επιτυχία είναι αποτυχία», πρόσθεσε.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε συγκεκριμένα στις σειρές «Το αμάρτημα της μητρός μου» και «Τρίχες», εξηγώντας τι συνέβη με την πορεία τους.
«Το “Αμάρτημα της μητρός μου” πήγε μέτρια μια σειρά που είχαμε κάνει στον ΑΝΤ1, η οποία διακόπηκε βιαίως λόγω θεμάτων με την παραγωγή εν πάση περιπτώσει. Οι “Τρίχες” δεν είχαν πάει καλά. Αυτά τα δύο δεν πήγαν πολύ καλά. Και στο θέατρο κάποιες παραστάσεις δεν τράβηξαν όσο κάποιες πιο δυνατές εν πάση περιπτώσει επιτυχίες, αλλά μια διαδρομή που έχει τόσα χρόνια είναι και νομοτελειακό ότι κάποια στιγμή θα έχεις και κάμψη. Κάποια στιγμή το μυαλό ή οι συνθήκες δε θα λειτουργούν».
Αλέξανδρος Ρήγας: «Ο χρόνος που περνάει είναι αδίστακτος, είναι ανελέητος»
Μιλώντας για τις περιόδους κατά τις οποίες η δημιουργικότητα και οι αντοχές μεταβάλλονται, ο Αλέξανδρος Ρήγας περιέγραψε τη δυσκολία να αποδεχτεί κανείς αυτές τις αλλαγές. Στάθηκε επίσης στην παρουσία των νεότερων ανθρώπων και στον χώρο που διεκδικούν.
«Όταν συμβαίνει αυτό και στενοχωριέσαι και φρικάρεις… Δεν πολεμάται (σ.σ. αυτή η κάμψη). Ο χρόνος που περνάει είναι αδίστακτος, είναι ανελέητος. Και δεν είναι μόνο στο μυαλό, είναι και στο σώμα, είναι στον ενθουσιασμό, είναι στη διάθεση. Είναι στο γεγονός ότι πρέπει να αντιληφθείς για να μη γίνεσαι γραφικός, ότι από μια ηλικία και μετά συρρικνώνεσαι, συρρικνώνεσαι, μικραίνει ο χώρος που καταλαμβάνεις στο σύμπαν. Γιατί πολύ απλά έρχεται το νέο. Το νέο έχει μια ορμή και θέλει να πάρει χώρο σε όλα. Στη δημιουργικότητα, στη ζωή, στον έρωτα, στην οικονομία, στην πολιτική, σε όλα. Είναι ο νόμος του σύμπαντος. Οπότε εάν θεωρείς ότι έχεις μια κάποιου τύπου σοφία ή εν πάση περιπτώσει μια κάποιου τύπου λογική αντιμετώπιση στα πράγματα, οφείλεις με όση φρίκη έχει αυτό, να το σεβαστείς, γιατί όταν αντιλαμβάνεσαι ότι κάποια στιγμή παρακμάζεις, άρα έρχεται το αυτό που όλοι απευχόμαστε, γιατί κανείς δεν θέλει να τελειώσει. Τον ερχομό του νέου οφείλεις να τον σεβαστείς για να μη γίνεσαι γραφικός», είπε.
Από τον Πύργο στην Αθήνα με πρώτο στόχο την επιβίωση
Η συζήτηση επέστρεψε και στα πρώτα του βήματα. Όπως περιέγραψε, όταν έφτασε από τον Πύργο στην Αθήνα, δεν είχε οικονομική άνεση ή κοινωνικές γνωριμίες. Προτεραιότητά του ήταν να μπορέσει να σταθεί μόνος του, ενώ αρχικά ήθελε να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα.
«Όταν ήμουν νέος επειδή ήμουν ένας άνθρωπος, ο οποίος ήρθε από επαρχία, ήρθα με πολύ λίγα εφόδια, κοινωνικά στο μηδέν, οικονομικά στο μηδέν. Ήρθα για να σπουδάσω στη Φιλοσοφική και το όνειρό μου ήταν καταρχάς να επιβιώσω. Δεν ήταν σπουδαία όνειρα και είχα μια πολύ δυνατή επιθυμία να ακολουθήσω πανεπιστημιακή, ακαδημαϊκή καριέρα. Ονειρευόμουν ας πούμε, να τελειώσω το πανεπιστήμιο και να γίνω δάσκαλος στο πανεπιστήμιο. Αυτό ονειρευόμουν όταν ήμουν μικρός και όταν ήρθα από την επαρχία, από τον Πύργο. Μετά, όταν μπήκε στη ζωή μου η Δραματική Σχολή στο Εθνικό, άρχισα να ονειρεύομαι πάλι όμως με γνώμονα την επιβίωση. Δεν ήταν πολύ μεγάλα τα όνειρα. Σαφέστατα, όταν μπαίνεις σε έναν χώρο το εύρος είναι τεράστιο».
Ο Αλέξανδρος Ρήγας σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Στα πρώτα τηλεοπτικά του βήματα ως ηθοποιός συμμετείχε στις σειρές «Ο επισκέπτης της ομίχλης» και «Μπελάδες για δύο», ενώ η συγγραφική του διαδρομή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις σειρές «Ντόλτσε Βίτα», «Δύο ξένοι», «Το κόκκινο δωμάτιο», «Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη» και «Η τούρτα της μαμάς».
Αναφερόμενος στην πορεία του στην τηλεόραση, έδωσε ιδιαίτερη θέση στους συνεργάτες με τους οποίους μοιράστηκε αυτή τη διαδρομή.
«Έκανα μια πορεία μαζί με ανθρώπους που τους θυμάμαι μια ζωή και ήταν συνεργάτες μου όλα αυτά τα χρόνια. Μια πορεία που είχε κάποια φωτεινά σημεία, που γίνανε κάποιες σειρές που αφορούσαν ένα μεγάλο κοινό και που κάποιες από αυτές άφησαν και ένα αποτύπωμα. Μέχρι εκεί, μην τρελαθούμε».
Όπως εξήγησε, ακόμη και στις περιόδους επιτυχίας δεν έπαυε να αντιμετωπίζει με φόβο όσα συνέβαιναν γύρω του. «Πάντα ήμουν φοβικός σε σχέση με ό,τι συμβαίνει. Οπότε δεν άνοιγε πάρα πολύ ακόμα και στις όποιες επιτυχίες, ειδικά στο θέατρο που ήταν πολύ απτό, το έβλεπες», παραδέχτηκε.
Αλέξανδρος Ρήγας: Η εξομολόγηση για τη ζωή και οι αλλαγές στην τηλεόραση
Σε πιο προσωπικό τόνο, ο σεναριογράφος μίλησε για τη σκέψη του τέλους και για το πώς αρχίζει να την αντιμετωπίζει.
«Αρχίζω να συντονίζομαι με το θέμα ότι η ζωή έχει ημερομηνία λήξης, ακόμα και αν αυτή η ημερομηνία λήξης μπορεί να είναι απότομη, βίαιη ή όχι, με κάποιο τρόπο φυσιολογική, εν πάση περιπτώσει», δήλωσε.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι δεν παρακολουθεί τις επαναλήψεις των σειρών του, ούτε αναζητά τις παλιότερες δουλειές του στην τηλεόραση.
«Δεν βλέπω (σ.σ. επαναλήψεις των σειρών μου). Δεν επιδιώκω, να δω», ανέφερε, πριν μιλήσει για τις παραστάσεις «Βουκεφάλας» και «Τα καλά παιδιά λοιπόν δεν μιλάνε», που παρουσιάζει φέτος τον χειμώνα.
Η κουβέντα πέρασε και στις σημερινές συνθήκες της τηλεόρασης, με τον ίδιο να αναγνωρίζει ότι οι δημιουργοί καλούνται να προσαρμοστούν σε διαφορετικούς κανόνες.
«Σίγουρα η τηλεοπτική πραγματικότητα έχει αλλάξει το γνωρίζουμε. Δεν έχει αλλάξει μόνο για μένα, έχει αλλάξει για όλους. Θεωρώ ότι υπάρχουν κάποιοι κωδικοί πια που έχουν μπει σε πρώτη γραμμή, που πρέπει τα πράγματα να είναι πιο τακτοποιημένα, πιο πολιτισμένα, σε πολλά εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά και ένα πράγμα πιο καθαρό. Όσοι θέλουμε να δουλέψουμε στην τηλεόραση φαντάζομαι όσοι μπορούμε θα ενταχθούμε σε αυτή τη νέα πραγματικότητα», σχολίασε.
Ολοκληρώνοντας, παραδέχτηκε ότι τα χρόνια έχουν αλλάξει και τη δική του στάση απέναντι στους συμβιβασμούς. Η ανάγκη να δουλεύει, όπως εξήγησε, συνδέεται και με το νόημα που βρίσκει στη δημιουργία.
«Παλιά δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Κάποια στιγμή με τα χρόνια συμβιβάστηκα. Εννοείται συμβιβάστηκα. Ναι, γιατί δεν είναι μόνο αυτό που συζητάμε ότι ζούμε από αυτή τη δουλειά. Δεν μιλάμε για την επιβίωση. Είναι ότι και υπάρχουμε και κοινωνικά υπαρξιακά. Δηλαδή νιώθω ότι θέλω να δημιουργώ γιατί αυτό μου δίνει ένα νόημα», είπε.
">
">
">
">
">
">
">
">