Χθες το βράδυ, 28 Οκτωβρίου, άνοιξα το Netflix χωρίς να ψάχνω κάτι συγκεκριμένο. Ήθελα απλώς να χαλαρώσω, να βάλω κάτι να παίζει και να ξεχαστώ για λίγο. Εντελώς τυχαία έπεσα πάνω στο ντοκιμαντέρ για τον Μάθιου Πέρι, «The One About Matthew Perry». Τρία επεισόδια. Πάτησα το play χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν είχα ιδέα πόσο θα με επηρέαζαν όσα θα έβλεπα. Και το πιο παράξενο; Μετά συνειδητοποίησα ότι ήταν 28 Οκτωβρίου. Η ίδια ημερομηνία που, τρία χρόνια πριν, ο Μάθιου Πέρι έφευγε από τη ζωή. Δεν ξέρω αν πιστεύω στις συμπτώσεις, αλλά αυτή με ανατρίχιασε.
Δεν θα σας πω ότι απλώς συγκινήθηκα. Έκλαψα. Και μάλιστα πολύ. Όχι επειδή έβλεπα την ιστορία ενός διάσημου ηθοποιού που είχε ένα τραγικό τέλος. Αλλά επειδή, όσο περνούσε η ώρα, συνειδητοποιούσα πόσο λίγο γνωρίζαμε τελικά έναν άνθρωπο που νιώθαμε ότι ξέραμε τόσο καλά. Για μένα, βλέπετε, ο Μάθιου Πέρι δεν ήταν ποτέ απλώς ένας ηθοποιός του Χόλιγουντ. Ήταν ο Τσάντλερ. Και εδώ πρέπει να σας εξομολογηθώ κάτι.
Τα «Φιλαράκια» είναι η σειρά της ζωής μου. Τα παρακολουθώ από τα εφηβικά μου χρόνια. Ξέρω τους διαλόγους απ’ έξω, ξέρω ποια ατάκα ακολουθεί, πότε θα γελάσει ο Τζόι, πότε θα κάνει την επόμενη γκριμάτσα ο Τσάντλερ. Μπορώ να βλέπω το ίδιο επεισόδιο για εκατοστή φορά και να γελάω σαν να το βλέπω πρώτη. Είναι, κυριολεκτικά, το μόνο πράγμα που παίζει στην τηλεόρασή μου όταν μπαίνω στο σπίτι. Δεν χρειάζεται καν να κάτσω στον καναπέ για να το παρακολουθήσω. Αρκεί να ακούω τις φωνές τους. Να ξέρω ότι είναι εκεί. Είναι μια συνήθεια που με ακολουθεί χρόνια, κάτι οικείο, κάτι δικό μου. Σαν να επιστρέφω κάθε φορά σε ένα μέρος όπου όλα είναι καλά, ακόμη κι όταν η δική μου μέρα δεν ήταν. Και κάπως έτσι, χωρίς να τον έχω γνωρίσει ποτέ, ο Τσάντλερ είχε γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Πόσο πόνο μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος που κάνει εκατομμύρια άλλους να γελούν; Αυτή είναι η σκέψη που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου όσο παρακολουθούσα το ντοκιμαντέρ.
Ένας άνθρωπος που είχε τα πάντα, τουλάχιστον στα μάτια μας. Επιτυχία, χρήματα, αναγνωρισιμότητα, μια θέση σε μία από τις πιο αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών. Ένας άνθρωπος που μπορούσε να κάνει εκατομμύρια τηλεθεατές να ξεσπούν σε γέλια με μία μόνο ατάκα και την ίδια στιγμή, πίσω από αυτή την εικόνα, υπήρχε ένας άνθρωπος που υπέφερε. Που πάλευε με τους εθισμούς του, με τους φόβους του, με τον ίδιο του τον εαυτό. Που περνούσε πράγματα τα οποία εμείς, καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ μας, δεν μπορούσαμε ούτε να φανταστούμε. Φυσικά και γνωρίζαμε, ειδικά τα τελευταία χρόνια, ότι ο Μάθιου Πέρι είχε αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα με τις εξαρτήσεις. Είχε μιλήσει άλλωστε και ο ίδιος δημόσια γι’ αυτά. Αλλά άλλο είναι να γνωρίζεις μια πληροφορία και άλλο να έρχεσαι αντιμέτωπος με το πραγματικό βάρος της. Και σκέφτομαι πόσες φορές τον είχα δει να χαμογελά στην οθόνη μου, ενώ στην πραγματική του ζωή μπορεί εκείνη την περίοδο να βίωνε έναν εφιάλτη.
Πόσες φορές είχα γελάσει με μια ατάκα του, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα για όσα συνέβαιναν όταν έκλειναν οι κάμερες. Γιατί τελικά, όσο κι αν νομίζουμε ότι γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, υπάρχουν μάχες που δεν φαίνονται. Που τις ξέρουν πραγματικά μόνο ο ίδιος και οι άνθρωποι που βρίσκονται πολύ κοντά του. Και μερικές φορές ούτε εκείνοι μπορούν να καταλάβουν όλο το μέγεθος του πόνου. Αυτό ήταν που με διέλυσε περισσότερο. Όχι μόνο η κατάληξή του, αλλά η σκέψη όλων εκείνων των χρόνων που προηγήθηκαν. Πόσο μόνος μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος, ακόμη κι όταν ολόκληρος ο κόσμος τον αγαπά; Ο Τσάντλερ θα συνεχίσει να με κάνει να γελάω. Αλλά τώρα ξέρω…
Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί ποτέ να παρακολουθήσετε κάτι που να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε μια αγαπημένη σας σειρά, μια ταινία ή ακόμη και έναν άνθρωπο. Εμένα μου συνέβη χθες. Γιατί σήμερα, όταν θα επιστρέψω στο σπίτι και θα βάλω πάλι τα «Φιλαράκια» -όπως κάνω σχεδόν κάθε μέρα- ξέρω ότι κάτι θα έχει αλλάξει. Θα γελάσω ξανά με τον Τσάντλερ. Θα πω τις ατάκες του πριν από εκείνον. Θα απολαύσω για ακόμη μία φορά τις σκηνές που έχω δει αμέτρητες φορές. Αλλά νομίζω ότι κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου θα υπάρχει πια και ο Μάθιου. Ο πραγματικός Μάθιου. Ο άνθρωπος πίσω από τον χαρακτήρα. Εκείνος που μας χάρισε τόσα γέλια, ενώ ο ίδιος προσπαθούσε να βρει τη δική του ηρεμία. Και αυτό, για κάποιον λόγο, με πονάει πολύ.
Δεν θέλω, βέβαια, να θυμάμαι τον Μάθιου Πέρι μόνο μέσα από τις εξαρτήσεις του ή τον τραγικό του θάνατο. Θα ήταν άδικο. Ήταν πολλά περισσότερα από τις δυσκολίες του. Ήταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος άνθρωπος, με μοναδικό χιούμορ, που κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά του σε εκατομμύρια ζωές. Ανάμεσά τους και στη δική μου.
Αν αγαπήσατε τα «Φιλαράκια», δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ
Δεν ξέρω αν μπορώ να σας το προτείνω λέγοντας ότι θα περάσετε όμορφα. Δεν πέρασα όμορφα με την κλασική έννοια. Στενοχωρήθηκα, θύμωσα, έκλαψα. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να σταματήσω να βλέπω και άλλες που δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη. Αλλά χαίρομαι που το είδα. Γιατί με έκανε να σκεφτώ κάτι που μέσα στην καθημερινότητά μας ξεχνάμε πολύ εύκολα: ότι δεν έχουμε ιδέα τι μπορεί να περνάει ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας. Ακόμη κι εκείνος που γελάει περισσότερο απ’ όλους.
Αν μεγαλώσατε με τα «Φιλαράκια», αν έχετε νιώσει κι εσείς ότι αυτοί οι έξι άνθρωποι είναι κατά κάποιον τρόπο δικοί σας άνθρωποι, δείτε το. Όχι απαραίτητα για να μάθετε περισσότερα για τον θάνατο του Μάθιου Πέρι, αλλά για να καταλάβετε λίγο καλύτερα τη ζωή του…
">
">
">
">
">
">
">
">