Καίτη Φίνου: «Χείμαρρος» 8 χρόνια μετά τον θάνατο της αδερφής της – «Μιλάω για πρώτη φορά ανοιχτά για αυτή τη σιωπή» (Βίντεο)

Σε μία συγκλονιστική εξομολόγηση προχώρησε η Καίτη Φίνου μέσα από μία ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram το βράδυ του Σαββάτου 7 Νοεμβρίου. Η γνωστή ηθοποιός όπως αποκάλυψε θέλησε σήμερα, μετά από 8 χρόνια σιωπής, να μιλήσει ανοιχτά για ένα θέμα που το κρατούσε κρυφό μέσα της: την αλήθεια για τον θάνατο της μικρότερης αδερφής της. Η ίδια μεταξύ άλλων μιλά για σοβαρό ιατρικό λάθος, το οποίο τόσο καιρό το κρατούσε κρυφό μετά από επιθυμία της αδερφής της και του συζύγου της.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Καίτη Φίνου έχει βιώσει δύο μεγάλες απώλειες στη ζωή της, αυτές των δύο αδερφών της. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Μαίρη, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς τον Δεκέμβριο του 2018, ενώ η μικρότερη αδερφή της, Γιάννα, πέθανε τον Δεκέμβριο του 2019, έπειτα από πολυετή και δύσκολη μάχη με τον καρκίνο.

H αποκάλυψη της Καίτης Φίνου για τον θάνατο της αδερφής της

«Αν και είχα τη δύναμη και το δημόσιο βήμα στα κανάλια για να καταγγείλω ένα τραγικό ιατρικό λάθος, επέλεξα συνειδητά να σιωπήσω. Κλείδωσα την αλήθεια μέσα μου γιατί με κοίταξε στα μάτια η μικρότερη αδελφή μου, η αγάπη μου, και με βουρκωμένα μάτια με παρακάλεσε να μη μιλήσω ακόμη. Ο σεβασμός στην ηρεμία της, όσο δίναμε μαζί τη δική της μάχη, ήταν πάνω από όλα. Και συνέχισα να σιωπώ από σεβασμό και για τον άντρα της, όσο ζούσε. Τώρα που έφυγε κι αυτός, ήρθε η ώρα. Μιλάω για πρώτη φορά ανοιχτά για αυτή τη σιωπή και για το δικό μου, κρυφό χρέος αγάπης» είπε αρχικά στο βίντεο της Καίτη Φίνου.

Σε άλλο σημείο, αναφερόμενη στην επικοινωνία που είχε τότε με την αδερφή της, αποκαλύπτει: «Μου λέει για να σε παίρνω, πάει να πει ότι αυτό δεν ήταν πονοκέφαλος, ήταν ένας κεραυνός, σαν κεραυνός, που τη χτύπησε από εδώ, μέχρι πίσω σε όλη την πλάτη. Φοβήθηκε. Σηκώθηκε, λοιπόν, επειδή εγώ είχα να πάω στην μικρότερη αδελφή μας, που καθόμουν τα βράδια, επειδή ο άντρας της δούλευε security, και ήρθε στο σπίτι της μικρής μας αδελφής. Εκεί την έβλεπα προβληματισμένη. Να σημειώσω πάλι ότι ο άντρας της Μαίρης έτυχε να έχει εκείνη την ημέρα κάποια δουλειά και θα καθυστερούσε λίγο για να είναι κοντά της, να μην φοβάται. Την βλέπαμε, και εγώ και η μικρή, την βλέπαμε ότι ήταν λίγο ανήσυχη. Προβληματισμένη, ίσως σκεφτική, ποτέ δεν μας εκδήλωνε αυτό που ένιωθε, ώσπου αποφασίσαμε ότι έπρεπε να πάμε στα επείγοντα».

Και συνέχισε: «Μέχρι να βρουν πιεσόμετρο, μας δώσανε ένα χαρτί να πάμε να κάνουμε μία… Συγγνώμη, σταματάει το μυαλό μου. Να κάνει μία ακτινογραφία θώρακος. Πηγαίνοντας προς το ακτινολογικό, της είπα, πώς θώρακος, από τη στιγμή που είπαμε για το κεφάλι σου. Θώρακος γιατί. Ούτε αιματολογικές τις είχαν κάνει. Πέρασαν τέσσερις ώρες, δεν την είχαν πάρει μέσα. Είχε αρχίσει πάλι να την πονάει το κεφάλι της. Εγώ κάθισα τέσσερις ώρες μαζί της, έπρεπε όμως να πάω στην άλλη μου την αδελφή, η οποία είχε αρχίσει να έχει αστάθειες. Μου είπε ο γαπρός μου ότι και εσύ που μπορείς και έχεις τα μέσα κοινωνικές δικτύωσης να βγεις να κατηγορήσεις αυτή τη γυναίκα που δεν την έβαλε αμέσως να της κάνει μαγνητική. Γιατί μπορεί να την είχαμε σώσει. Μία βδομάδα πέρασε. Ναι, μπορεί να σωνότανε, μπορεί και όχι να ήταν το γραφτό της. Αλλά κάτι θα βλέπαμε εκείνη την ώρα. Και έχω την άλλη μου την αδελφή τη Γιάννα η οποία κλαίει και με βουρκωμένα μάτια μου λέει μην το κάνεις Καίτη αυτό που σου λέει ο Γιάννης γιατί εμένα μπορεί να μην μου βάλουν καλή χημειοθεραπεία και να με αφήσουν να πεθάνω. Ήταν τόσος ο φόβος της. Και τη σιώπησα για πολλά χρόνια. Έχω να πω ότι υπήρχε μία περίπτωση η Μαίρη να είχε σωθεί. Μπορεί όμως να ήταν και γραφτό από τον Θεό να φύγει εκείνη την ημέρα».