Σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση για τον Μηνά Χατζησάββα, τα 25 χρόνια κοινής ζωής τους, αλλά και τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε τον θάνατό του, προχώρησε ο Κώστας Φαλελάκης. Ο ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή «Στούντιο 4» την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου και μίλησε για τον άνθρωπο που, όπως παραδέχτηκε, τον βοήθησε να αποδεχτεί πλήρως τον εαυτό του και να πάψει να αισθάνεται την ανάγκη να κρύβει τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Ο Κώστας Φαλελάκης εξήγησε πως πριν γνωρίσει τον Μηνά Χατζησάββα προσπαθούσε να μην είναι εμφανές στους γύρω του ότι είναι ομοφυλόφιλος. Η γνωριμία τους, ωστόσο, άλλαξε τη στάση του απέναντι στον εαυτό του και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε την κοινωνική αποδοχή. «Ενδεχομένως μία αρρενωπότητα που είχα απάλλασσε τους άλλους από το να με σκέφτονται έτσι (ως ομοφυλόφιλο) κι εγώ προσπαθούσα να μην φαίνεται. Όταν γνώρισα τον Μηνά και ήρθα στην Αθήνα, δεν με ενδιέφερε πια καθόλου αν φαίνεται ή δεν φαίνεται και πια το έλεγα κιόλας. Ο Μηνάς με βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό, με απενοχοποίησε», δήλωσε ο Κώστας Φαλελάκης.
Κώστας Φαλελάκης: Η απώλεια του Μηνά Χατζησάββα και τα λόγια της Κικής Δημουλά
Οι δύο ηθοποιοί έζησαν μαζί για 25 χρόνια, με τον θάνατο του Μηνά Χατζησάββα να αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα κεφάλαια στη ζωή του Κώστα Φαλελάκη. Ο ίδιος παραδέχτηκε πως μετά την απώλεια του συντρόφου του βρέθηκε σε κατάσταση απόγνωσης, αδυνατώντας να φανταστεί πώς θα μπορούσε να συνεχίσει την καθημερινότητά του χωρίς εκείνον. Σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο, απευθύνθηκε στην ποιήτρια Κική Δημουλά.
«Στην απελπισία μου είπα στην Κική Δημουλά “πώς θα ξαναγίνει βίος αυτό το αβίωτο;”. Μου λέει “Θα γίνει αγόρι μου, δεν θα κάνεις τίποτα εσύ, θα γίνει από μόνο του. Εδώ σκέψου, ζω εγώ μετά από 35 χρόνια μετά τον θάνατο του Άθω, δεν θα ζήσεις εσύ;”. Και να, βγήκε αληθινή. Έχει μηχανισμούς η ζωή και όπως λέει και ο Ευριπίδης στον Ορέστη, όλα τα αντέχει ο άνθρωπος, χτυπάτε κι άλλο, στείλτε μας κι άλλο κακό», είπε χαρακτηριστικά.
Η ζωή στην Κρήτη, και η απόφαση να γίνει ηθοποιός
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Κώστας Φαλελάκης αναφέρθηκε και στα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη, αποκαλύπτοντας πως η οικογένειά του δεν είχε εξαρχής φανταστεί για εκείνον μια πορεία στον χώρο της υποκριτικής.
«Δεν είχα πει ποτέ ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Μιλάμε για ένα απομονωμένο χωριό, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς συγκοινωνία, χωρίς αυτοκίνητα. Σχεδόν μεσαιωνική συνθήκη. Τέλος πάντων, τελείωσα την τρίτη γυμνασίου και μου λέει ο πατέρας μου “θα μείνεις στο χωριό να παραλάβεις την περιουσία”, αυτή τη μικρή που είχαμε, δεν είχαμε και τίποτα σπουδαίο. Έκατσα έναν χρόνο και φρίκαρα. Δεν κρατάω τίποτα στους γονείς μου. Ίσα ίσα, με αγαπούσαν πάρα πολύ και έκαναν αυτό που νόμιζαν αυτοί καλό. Σχεδόν δικαιώθηκαν, με την έννοια ότι στα επόμενα χρόνια και μετά που μετακινήθηκα στην Αθήνα, μιλάγαμε στο τηλέφωνο και έλεγε ο πατέρας μου χαρακτηριστικά “βρήκες δουλειά;” και του λέω “ναι, βρήκα σε αυτό το θέατρο, σε αυτό το έργο”. “Όχι παιδάκι μου, κανονική δουλειά”. Λέω “ρε πατέρα και τι είναι αυτό που κάνω εγώ;”. “Αυτό δεν είναι δουλειά, αυτό είναι χόμπι”. Πρόλαβαν να με δουν πάνω στη σκηνή αλλά δεν είχαν και μεγάλη περηφάνια για αυτό», δήλωσε μεταξύ άλλων.
Κλείνοντας, ο Κώστας Φαλελάκης μίλησε και για την εικόνα που έχουν σχηματίσει οι τηλεθεατές για εκείνον μέσα από τους τηλεοπτικούς ρόλους του. Όπως εξήγησε, αρκετές φορές καλείται να υποδυθεί σκληρούς και απόμακρους χαρακτήρες, κάτι που δεν ανταποκρίνεται καθόλου στον πραγματικό του χαρακτήρα. «Δεν είμαι καθόλου κλειστός άνθρωπος. Αυτή είναι ίσως και η εξήγηση γιατί στην τηλεόραση μου δίνουν τους αγριάνθρωπους. Προφανώς κάτι έχει η όψη μου που παραπέμπει σε αυτό. Από μέσα, όχι, είμαι ένα πολύ γελοίο άτομο. Το λέω γιατί στην Κρήτη όταν θέλουν να πουν ότι είσαι αστείος λένε “είσαι πολλά γελοίος”. Με αυτή την έννοια το δέχομαι κι εγώ για εμένα. Είμαι πολύ γελοίος», είπε.
">
">
">
">
">
">
">
">