«Δεν μου πάει ο γάμος» είχε πει η Μίνα Αδαμάκη σε μία από τις πιο αποκαλυπτικές συνεντεύξεις της. Και ίσως αυτή η φράση να συμπυκνώνει ολόκληρη τη ζωή της. Μια ζωή γεμάτη θέατρο, έρωτες, επιλογές, μοναχικότητα, δημιουργία και μια βαθιά ανάγκη να παραμείνει ελεύθερη.

Η Μίνα Αδαμάκη δεν έζησε ποτέ σύμφωνα με αυτό που περίμεναν οι άλλοι από εκείνη. Έκανε αυτό που ήθελε – ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε να κρύβει από τους γονείς της ότι είχε γίνει ηθοποιός, να εγκαταλείψει το Θέατρο Τέχνης για έναν έρωτα, να αρνηθεί τον γάμο και τη μητρότητα και, τελικά, να κρατήσει την προσωπική της ζωή μακριά από τα φώτα.

Γεννήθηκε στον Βόλο στις 17 Ιουλίου 1944. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όμως η μεγάλη της αγάπη ήταν από μικρή το θέατρο. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν και έκανε τα πρώτα της βήματα στη σκηνή ακόμη ως μαθήτρια. Αργότερα ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε κουκλοθέατρο και παντομίμα. Οι καλοκαιρινές της αναμνήσεις ήταν στη Μακρινίτσα, το χωριό του πατέρα της που λάτρευε. Πήγαιναν με ποδήλατα στις καταγάλανες παραλίες του Πηλίου. Απολάμβανε τη μοναξιά της, ήθελε να απομονώνεται παρέα με τα έργα του Ντοστογιέφσκι. Παίνευε πάντα τις ομορφιές του τόπου που μεγάλωσε. Διάβαζε ασταμάτητα και από επιλογή δεν πήγαινε σε πάρτι, ούτε ήταν από τους ανθρώπους που τους αρέσει να διασκεδάζουν. Ήθελε να περάσει στη Νομική για να φύγει από το σπίτι. Το μυαλό της στην πραγματικότητα ήταν μόνο στη λογοτεχνία και το θέατρο. Προσπάθησε φιλότιμα να αφοσιωθεί στη Νομική, αλλά όπως έλεγε: «άνοιγα τα βιβλία και δεν καταλάβαινα τίποτα». Μια μέρα απλά πέταξε το βιβλίο και είπε «δεν είσαι καλά…δεν το κάνω»…

Πόλεμος και επανάσταση για την Τέχνη

Η αρχή της ιστορίας της έχει σχεδόν κινηματογραφική πλοκή. Οι γονείς της δεν γνώριζαν ουσιαστικά ότι η κόρη τους είχε αποφασίσει να γίνει ηθοποιός. Η ίδια είχε αποκαλύψει ότι στο Θέατρο Τέχνης είχε ζητήσει να μη φαίνεται το όνομά της στα προγράμματα. Φοβόταν μήπως τη δουν γνωστοί της οικογένειας από τον Βόλο. «Ζούσα ένα είδος παρανομίας», είχε περιγράψει χαρακτηριστικά. Ο πατέρας της μάλιστα δεν πήγε ποτέ να τη δει στο θέατρο. Η σχέση τους ήταν δύσκολη και η ίδια είχε αφηγηθεί πως κάποια στιγμή, όταν του ανακοίνωσε ότι ήθελε να φύγει για το Λονδίνο, εκείνος συγκινήθηκε και της μίλησε για πρώτη φορά ανοιχτά για τη δική του ζωή. Ήταν μια από τις πιο προσωπικές εξομολογήσεις της. Ο καιρός πέρασε και η Μίνα Αδαμάκη ήταν πια απόφοιτη. Είχε φτάσει η στιγμή που έπρεπε οι γονείς της να μάθουν την αλήθεια. Στράφηκε σε έναν οικογενειακό φίλο, γιατρό. Πίστευε ότι θα ήταν πιο εύκολο να το αποδεχθούν, μιας και λόγω επαγγέλματος ήταν πιο ανοιχτόμυαλος. Όταν επέστρεψε, μου είπε: «Ως γιατρός φοβήθηκα, ο πατέρας σου είχε αλλάξει δέκα χρώματα», είχε πει η ίδια.

Λίγο αργότερα η μητέρα της πήγε να την δει στο θέατρο. Έπαιζε στο «Μάθημα του Ιονέσκο». Την βρήκε καταπληκτική. Είχε αφήσει πίσω τις προκαταλήψεις. Όταν μια θεία της την συλλυπήθηκε που η κόρη της έγινε ηθοποιός εκείνη απάντησε: «Δεν πενθούμε κανέναν»…. Και δείχνει από νωρίς κάτι που θα τη χαρακτήριζε σε όλη της τη ζωή: η Μίνα Αδαμάκη ήθελε να αποφασίζει η ίδια για τον δρόμο της. Δες μια από τις πρώτες της τηλεοπτικές εμφανίσεις στην ΕΡΤ2 με το έργο “Το Σώσε” το 1983:

“Γεννήθηκα στον Βόλο μετά τον πόλεμο. Μια όμορφη πόλη, με παιδεία και κουλτούρα, στοιχεία που τα διέθετε ένα μεγάλο μέρος της αστικής της τάξης. Είχε φυσική καλλονή, τριγυρισμένη από θάλασσα και βουνά που μπορούσες να τα περπατήσεις. Μια επαρχιακή, αλλά προωθημένη μικρή πόλη, με μια μεγάλη παραλία, που ξεκινούσε από τα Παλιά, όπως τα λέγανε, την είσοδο της πόλης, και έφτανε μέχρι την Καπνοβιομηχανία Ματσάγγου. Ακολουθούσε μια μικρή παραλία μέχρι τον Άγιο Κωνσταντίνο. Το σπίτι μου βρισκόταν στην Κασσαβέτη και Αναλήψεως, ήταν ένα πολύ ωραίο, μεγάλο σπίτι, με έναν κήπο με καλλωπιστικά φυτά μπροστά και έναν ακόμα στο πίσω μέρος, απέραντο και κάπως άναρχο, με μεγάλα δέντρα” έχει πει σε συνεντεύξεις της στη Lifo.

“Ο μπαμπάς ήταν αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, γενικός αντιπρόσωπος γεωργικών μηχανημάτων στη Θεσσαλία. Στο σπίτι υπήρχε και πιάνο. Δεν ξέρω πώς τον έπεισε η μαμά μου να το πάρει, αλλά η αλήθεια είναι ότι είχε καλλιτεχνικές τάσεις, διέθετε καλή φωνή ‒που την εμπόδισε να καλλιεργήσει ο αδελφός της‒, την οποία κληρονομήσαμε τόσο εγώ όσο και η αδελφή μου, η οποία αργότερα έγινε σοπράνο. Γλέντια δεν γινόντουσαν σπίτι μας, ο πατέρας μου ήταν κλειστός άνθρωπος, τουλάχιστον όσον αφορούσε την οικογένεια. Γενικά βαριόταν τα οικογενειακά, τον καταλαβαίνω τώρα που μεγάλωσα. Oικογένεια έκανε αναγκαστικά, γιατί εκείνα τα χρόνια δεν νοούνταν να μην κάνεις ‒ διαφορετικά, θεωρούσαν ότι έχεις κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Τα καλοκαίρια, με το που τέλειωνε το σχολείο, τα περνούσαμε στο σπίτι μας στη Μακρυνίτσα, το χωριό του πατέρα μου, όπου κάναμε αμέτρητα μπάνια.” έλεγε μιλώντας για τους γονείς της.

Από την Νομική στην υποκριτική

Για την ενασχόλησή της και την αγάπη της από μικρή ηλικία με το θέατρο και τα βιβλία, η Μίνα Αδαμάκη έχει πει: “Διαθέταμε ένα ημιυπόγειο, όπου κατέβαινα και διάβαζα, υποτίθεται, για το σχολείο, ενώ διάβαζα λογοτεχνία, όλα τα κλασικά. Με τρέλαινε ο Ντοστογιέσφκι, και με τρελαίνει ακόμα. Αυτή ήταν η διασκέδασή μου, τα βιβλία, τα λάτρευα, περνούσα υπέροχα μαζί τους. Στην τελευταία τάξη είχα πέσει με τα μούτρα για να δώσω εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, υποτίθεται ‒ μέχρι που έδιωχνα τις φιλενάδες μου, που ερχόντουσαν να με πάρουν για βόλτα. Στην πραγματικότητα, είχα κολλήσει με τη λογοτεχνία και περνούσα μια χαρά διαβάζοντας. Πάρτι σε αυτή την ηλικία δεν πήγα ποτέ και σινεμά δεν έβλεπα καθόλου, δεν ήθελαν οι γονείς μας, ούτε κι εγώ. Νομίζω ότι την πρώτη μου ταινία την είδα αργότερα, στην Αθήνα. Η πρώτη παράσταση όμως που είδα ήταν του Θεάτρου Τέχνης, σε καλοκαιρινή του περιοδεία. Η αδελφή μου είχε μπλέξει με κάποιους διανοούμενους και καθώς τους ακολουθούσα σε κάποιες εξόδους τους, πήγα να δω θέατρο, ενώ δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Έπαιζαν κωμικά μονόπρακτα του Τσέχοφ. Τρελάθηκα! Ενώ απ’ όλες τις πλευρές ήμουν πολύ πρωτόβγαλτη, ήταν ένα ευχάριστο σοκ, καταρχάς γιατί γέλαγα αλλά και επειδή ήταν πολύ ωραία παράσταση, χωρίς να έχει κάτι φανταχτερό. Πήγα σπίτι, έβαλα τα σεντόνια και άρχισα να παίζω. Το επανέλαβα και στη Μακρυνίτσα, όπου είχαμε μια σκάλα τρίπατη και εκεί αναπαριστούσα ό,τι είχα δει. Τότε ήμουν δεκατεσσάρων χρονών και έκτοτε, κάθε καλοκαίρι που ερχόταν ο Κουν στον Βόλο, καθώς θεωρούνταν θεατρική πιάτσα, πήγαινα και τον έβλεπα. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται το γούστο μου”.

Η 17χρονη Μίνα είχε βάλει από νωρίς πλέον στο μυαλό της ότι το θέατρο ήταν η προτεραιότητά της και ότι δεν την ενδιέφερε ούτε το Πανεπιστήμιο, ούτε ο γάμος: “Όταν ανακοίνωσα στους γονείς μου, με μεγάλη αφέλεια, λες και δεν έτρεχε τίποτα, ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός, παίχτηκε μεγάλο δράμα. Έγινε χαμός, μου είπαν ότι δεν θα με ξανάβλεπαν αν το έκανα και τρόμαξα. Δεν το ξαναείπα. Ο πατέρας μου το μόνο που ήθελε για εμένα και την αδελφή μου ήταν να παντρευτούμε και να τελειώνει μαζί μας. Νομική έδωσα για να φύγω στην Αθήνα. Όταν πέρασα, ο μπαμπάς γύρναγε με την εφημερίδα «Θεσσαλία» υπό μάλης και έδειχνε σε όλους τα αποτελέσματα. Αλλά πώς θα πήγαινα να παρακολουθήσω τη Νομική, τη στιγμή που το κεφάλι μου ήταν γεμάτο με λογοτεχνία και θέατρο”; Δες βίντεο μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις στην εκπομπή “Mega Καλημέρα” στο MEGA:

“Κατεβήκαμε στην Αθήνα και με εγκατέστησαν σε μια γκαρσονιέρα στο Παγκράτι, γιατί εκεί κοντά ζούσαν οι κολλητοί μου, που επίσης είχαν έρθει για να σπουδάσουν. Άνοιγα τα βιβλία της Νομικής και δεν καταλάβαινα τίποτα, είχα απόλυτη άρνηση. Ήταν κάτι που δεν μπορούσε να με τραβήξει, έπαθα πανικό. Το προσπάθησα μία βδομάδα, το πολύ δεκαπέντε μέρες. Ήμουν κολλημένη στην ίδια σελίδα μέχρι που είπα, «δεν είσαι καλά, δεν το κάνω». Έδωσα μια στο βιβλίο, και το ξεφορτώθηκα. Μετά, γύρισα στα αγαπημένα μου βιβλία λογοτεχνίας. Το φοβερό είναι ότι δεν αναρωτήθηκα και δεν είχα άγχος τι θα γινόταν από κει και πέρα και πώς θα το έλεγα στους δικούς μου. Τελικά δεν είπα τίποτα ‒ γιατί να σκάσω; Κάθε φορά που τα σκέφτομαι, λέω πόσο τυχερή υπήρξα που δεν ήμουν από την Αθήνα, γιατί δεν θα μπορούσα να το κρύψω”.

Ερωτική μετανάστρια για το θέατρο

Το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν υπήρξε το μεγάλο σχολείο της. Η ίδια έλεγε πως εκεί «γεννήθηκε» ως ηθοποιός και πως το κουβαλούσε μέσα της σαν ένα πατρικό σπίτι. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους και θέατρα, ίδρυσε τη «Θεατρική Συντεχνία» και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Ελεύθερης Σκηνής». Δες βίντεο από το 1982 από την “Ελεύθερη Σκηνή” σε μια από τις καλύτερες επιθεωρήσεις, το καλοκαίρι στο Άλσος Παγκρατίου το χιουμοριστικό νούμερο ‘Τα Αλαλούμια’:

Το ρεπερτόριό της δεν περιορίστηκε ποτέ στην κωμωδία. Έπαιξε από κλασικό και σύγχρονο θέατρο μέχρι αρχαίο δράμα, με συνεργασίες που περιλάμβαναν σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες και συγγραφείς. Εμφανίστηκε και στην Επίδαυρο, μεταξύ άλλων στη «Λυσιστράτη». Και αυτό είναι σημαντικό για την εικόνα της. Γιατί για το ευρύ κοινό η Μίνα Αδαμάκη ήταν η αστεία, γλυκιά, εκρηκτική Ειρήνη από τις «Τρεις Χάριτες». Για το θέατρο όμως ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια αστεία περσόνα.

Επαναστάτρια με αιτία… Η Μίνα Αδαμάκη δεν συγχώρησε ποτέ στον μπαμπά της την άρνηση που είχε για εκείνη να ασχοληθεί με το θέατρο. Μόνο καταφύγιό της το Λονδίνο και η απόφασή της να μεταναστεύσει εκεί για να παρακολουθεί όλα τα έργα που ανέβαιναν. Διψούσε και δεν υπήρχε περίπτωση να μην πιει νερό από το ποτάμι της Τέχνης που την παράσερνε στα ανοιχτά. “Η χούντα με βρήκε πολιτικοποιημένη, όπως όλη την παρέα μου, και δεν εννοώ απαραίτητα ηθοποιούς. Ειδικά εκείνοι του Θεάτρου Τέχνης απείχαν εντελώς. Μπορεί να είχε κατασκευαστεί ένα προσωπείο αριστερής διανόησης που να συνδεόταν με αυτό, αλλά γενικά με την πολιτική δεν είχαν καμία σχέση. Απλώς ο ίδιος ο Κουν ήταν προοδευτικός στην ουσία του. Έφυγα στο Λονδίνο με το αγόρι με το οποίο ήμουν σε σχέση τότε, όπου έκανα μαθήματα γλώσσας και courses θεάτρου. Ωστόσο, ενώ από την Ελλάδα της χούντας έφυγα γιατί με απωθούσε, μετά από δύο χρόνια μού ήταν αδύνατο να μείνω άλλο, ήταν πολύ δύσκολο να ενσωματωθείς. Έπιανα τον εαυτό μου να περπατάει μέσα στη μουντάδα και το καθημερινό ψιλοβρόχι, σιγοτραγουδώντας ‒ αργότερα αντιλήφθηκα ότι αυτό μου συνέβαινε κάθε φορά που έβγαινε ήλιος. Έτσι κατάλαβα ότι δεν είχα να πάρω κάτι άλλο από κει. Είχα δει πολλές παραστάσεις fringe theater και κάποιους μεγάλους ερμηνευτές του παραδοσιακού θεάτρου. Αυτό άνοιξε τους ορίζοντές μου. Επέστρεψα οριστικά το ’74, με το τέλος της χούντας. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει πια. Στην κηδεία δεν μπόρεσα να παρευρεθώ”.

Δες τους: Άννα Παναγιωτοπούλου, Σταμάτης Φασουλής, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μίμης Χρυσομάλλης, τα βασικά στελέχη της Ελεύθερης Σκηνής, στο σατιρικό νούμερο “Το σπίτι με τα θαύματα” από την εκπομπή “Πρωτοχρονιά με τους Ρεπόρτερς” που προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 στις 31 Δεκεμβρίου 1982:

Ο πρωτοσέλιδος έρωτας με τον Κιμούλη που έμεινε στα σκαλιά της εκκλησίας

Στη ζωή της Μίνας Αδαμάκη υπήρξαν έρωτες που την σημάδεψαν σε διαφορετικές περιόδους. Σε συνέντευξή της το 2020 είχε μιλήσει για έναν μεγάλο έρωτα των νεανικών της χρόνων. Ήταν μαζί με έναν άνδρα που θα έφευγε για σπουδές στο Λονδίνο και αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Τελικά, η σχέση με το θέατρο δεν τελείωσε εξαιτίας εκείνου – όπως εξηγούσε η ίδια, θα το εγκατέλειπε έτσι κι αλλιώς εκείνη την περίοδο. Όμως υπάρχει ένας άλλος έρωτας που έμεινε γραμμένος στις σελίδες του ελληνικού lifestyle Τύπου. Ο Γιώργος Κιμούλης.

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν η 33χρονη τότε ηθοποιός Μίνα Αδαμάκη γνώρισε ένα νεαρό πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό που την ξετρέλανε. Εκείνος ήταν 21 και το όνομά του ήταν Γιώργος Κιμούλης. Γνωρίστηκαν το 1978 στην παιδική παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου “Ο Μιχάλης ο σφυρίχτρας”. Στο έργο μάλιστα εκτός της Μίνας Αδαμάκη και του Γιώργου Κιμούλη, συμπρωταγωνιστούσε και η Άννα Παναγιωτοπούλου. Το ζευγάρι ήταν πολύ ερωτευμένο και μάλιστα άρχισαν να συζούν. Η Μίνα Αδαμάκη ήταν 12 χρόνια μεγαλύτερή του και το 1983 αποφασίζουν να παντρευτούν με πολιτικό γάμο. Το ανακοίνωσαν, έγιναν και εξώφυλλο την εποχή μάλιστα όπου ο Κιμούλης ήταν πλέον πρωταγωνιστής στον θίασο της Αλίκης Βουγιουκλάκη παίζοντας τον Αρμάνδο στο έργο “Η κυρία με τις καμέλιες».

Το εβδομαδιαίο περιοδικό “Θησαυρός”, τo 1983 κυκλοφόρησε πρώτο την είδηση πως η Μίνα Αδαμάκη και ο Γιώργος Κιμούλης παντρεύονται. Ωστόσο η κατάσταση πήρε μια δυσάρεστη τροπή. «Το έσκασε από την εκκλησία» έγραφαν τα πρωτοσέλιδα, μιλώντας για τον επικείμενο γάμο του νεαρού ζευγαριού που τελικά είχε άδοξο τέλος!

Γιατί στην συνέχεια τα δημοσιεύματα της εποχής παρουσίαζαν τον Γιώργο Κιμούλη να εγκαταλείπει τα σχέδια γάμου με την Μίνα Αδαμάκη και να συνδέεται στη συνέχεια με την ηθοποιό Πέγκυ Σταθακοπούλου.Ένα μεταγενέστερο αφιέρωμα, που ανατρέχει στα εξώφυλλα του «Οικογενειακού Θησαυρού» του 1983, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το περιοδικό είχε παρουσιάσει αρχικά τον επικείμενο γάμο και στη συνέχεια δημοσίευσε την εκδοχή ότι ο Κιμούλης «το έσκασε από την εκκλησία» και άφησε τη νύφη. «Ένας γάμος που είχε ανακοινωθεί στον Τύπο δεν έγινε ποτέ και η ιστορία πήρε τεράστιες διαστάσεις στα περιοδικά της εποχής.» Σύμφωνα με τις φήμες μετά τον χωρισμό τους, η Μίνα Αδαμάκη, για πολύ καιρό δεν μπορούσε να συνέλθει με όλο αυτό που συνέβη.

«Οι έρωτες καθόρισαν τη ζωή μου. Αναζητούσα πάντα κάτι έντονο. Το κλίμα ήταν πιο ανοιχτό τότε. Ήταν όμορφα. Συνέβαιναν πολλά γύρω μας, δεν τα προλαβαίναμε. Όταν είχα μια σχέση ήμουν μέσα στη σχέση», είχε εξομολογηθεί η Μίνα Αδαμάκη σε παλαιότερη συνέντευξή της. Όταν πλέον το ξεπέρασε, οι δύο ηθοποιοί παρέμειναν δυο πολύ καλοί φίλοι, οι οποίοι μάλιστα συνεργάζονταν και συχνά.

Η μεγάλη άρνηση για να βάλει στεφάνι

Χρόνια αργότερα, η ίδια η Μίνα Αδαμάκη μίλησε για τον γάμο και τη μητρότητα χωρίς περιστροφές. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν έγινε μητέρα. Και δεν το παρουσίαζε ως απωθημένο. «Δεν μου πάει ο γάμος», είχε πει. Είχε εξηγήσει ότι δεν της ταίριαζε όλο το κοινωνικό «πακέτο» του γάμου, με συγγενείς, σόγια και υποχρεώσεις. Παράλληλα, μιλούσε με σεβασμό για τη μητρότητα, ξεκαθαρίζοντας ότι απλώς η ίδια δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να αποκτήσει παιδί. Και είχε πει κάτι ακόμη πιο χαρακτηριστικό: «Είναι ένα βάρος για μένα που χωρίς ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορώ να ζήσω.» Μια φράση που αποκαλύπτει την αντίφαση της προσωπικότητάς της. Δεν ήθελε άλλωστε ποτέ να ακολουθήσει το συμβατικό μοντέλο ζωής, αλλά είχε βαθιά ανάγκη τους ανθρώπους.

“Οι Τρεις Χάριτες” ο μεγάλος σταθμός στην ζωή της!

Και ύστερα ήρθε η τηλεόραση, που δεν την κυνήγησε ποτέ. Η ίδια είχε πει ότι δεν έβλεπε καν τηλεόραση και δεν περίμενε ποτέ ότι θα παίξει σε αυτή. Μέχρι που ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου τής πρότειναν τα πρώτα επεισόδια μιας νέας σειράς. Ήταν οι «Τρεις Χάριτες». Η Μίνα Αδαμάκη έγινε η Ειρήνη Χαρίτου. Δες ένα βίντεο με συνέντευξή της στην εκπομπή “Επιτέλους Σαββατοκύριακο” με την Ναταλία Γερμανού στο Ε το 2017:

Μαζί με την Άννα Παναγιωτοπούλου και τη Νένα Μεντή δημιούργησαν ένα τηλεοπτικό τρίο που έμεινε στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η σειρά προβλήθηκε από το MEGA από το 1990 έως το 1992 και η Ειρήνη έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της εποχής. Το παράδοξο; Η ίδια η Μίνα δεν αγαπούσε ιδιαίτερα να βλέπει τον εαυτό της στην οθόνη. Μια όμορφη παρέα από τρεις γυναίκες που αν μη τι άλλο περνούσαν καλά ακόμα και πίσω από τις κάμερες. Δες ένα backstage από τις “Τρεις Χάριτες”:

Σε συνέντευξή της το 2021 είχε πει ότι δεν είχε ξαναδεί τις «Τρεις Χάριτες», επειδή δεν της άρεσε να βλέπει τον εαυτό της. “Δεν μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου στις Τρεις Χάριτες” έλεγε… Δες βίντεο από συνέντευξή της στην εκπομπή “Καλοκαίρι not” με την Ελένη Τσολάκη στο OPEN:

Η Νένα Μεντή, μετά τον θάνατο της Μίνας, αποκάλυψε ότι οι δυο τους δεν ήταν ιδιαίτερα κοντά στην προσωπική τους ζωή. Είπε ότι η Μίνα ήταν εσωστρεφής και μοναχική και ότι γνώριζε ελάχιστα κομμάτια της προσωπικής της ζωής. Την ίδια στιγμή όμως περιέγραψε τα τρία χρόνια των «Τριών Χαρίτων» ως μία από τις πιο δυνατές επαγγελματικές περιόδους της ζωής της. Αυτό ίσως είναι και το πιο ενδιαφέρον παράδοξο της Μίνας Αδαμάκη, μια γυναίκα που παρουσίαζε εξωστρέφεια στους ρόλους που έπαιζε, στην προσωπική της ζωή ήταν αρκετά εσωστρεφής.

Η πραγματική σχέση των αδερφών Χαρίτου

Η Νένα Μεντή, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ανέφερε πως δεν ήταν φίλες με την Μίνα Αδαμάκη, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που εκτιμούσε πολύ. «Δεν ήμασταν φίλες, δεν ήμασταν κοντά. Δεν πολυταιριάζαμε, να το πω έτσι. Όμως, η δουλειά που κάναμε τρία χρόνια στις “Τρεις Χάριτες” με έκανε να την εκτιμήσω πάρα πολύ. Να τη θαυμάζω, και σαν συνάδελφο και σαν ηθοποιό. Και αυτό που έχω να πω για τη Μίνα, που ίσως να μην το ξέρει ο πολύς κόσμος, είναι πως ήταν μοναχικός άνθρωπος». Η ηθοποιός σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για το δημοφιλές σήριαλ του MEGA, θυμήθηκε τα γυρίσματα της σειράς, αναφέροντας πως γελούσαν πολύ. «Δεν ήμασταν κοντά. Στη δουλειά όμως, περάσαμε από τα καλύτερα επαγγελματικά μας κομμάτια. Κατουριόμασταν στο γέλιο» δήλωσε χαρακτηριστικά. Δες βίντεο με την συνέντευξή της από το “Στούντιο 4” στην Νάνσυ Ζαμπέτογλου και στον Θανάση Αναγνωστόπουλο στην ΕΡΤ:

Ακόμα και σήμερα άνθρωποι πηγαίνουν στο καμαρίνι της και της μιλούν για τις «Τρεις Χάριτες» με την ίδια να εκτιμά πως η διαχρονική δημοφιλία της σειράς οφείλεται στο πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες ήταν οι πρωταγωνίστριες. «Είναι πολλοί άνθρωποι, μέχρι μικρά παιδιά, που βλέπουν “Τρεις Χάριτες”. Πιστεύω ότι η ένωση αυτών των ηθοποιών σε αυτή τη σειρά ήταν πολύ έξυπνη γιατί είμαστε πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες». Η Μίνα Αδαμάκη θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί από τις πρώτες tik toker στην Ελλάδα, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν social media καθώς πολλές φορές έβαζε μπροστά την κάμερα και έκανε live, σκηνοθετώντας τον ίδιο της τον εαυτό. Δες την να κάνει βίντεο την πρόβα για το θεατρικό της έργο “Η κοκόνα η Μάρω” που παρουσιάστηκε στην Κεντρική σκηνή στον Κεραμεικό. Η ενασχόλησή της στην σκηνοθεσία ήταν κάτι που της άρεσε πολύ:

Η Νένα Μεντή, σε συνέντευξή της αναφέρθηκε και στην ενασχόληση της Μίνας Αδαμάκη με τη σκηνοθεσία, σημειώνοντας πως «τα τελευταία χρόνια έκανε 2-3 σκηνοθεσίες και άκουσα τα καλύτερα. (…) η Μίνα έκανε 2-3 δουλειές εξαιρετικές. Δεν έγινε πολύ γνωστό». «Αυτό που θέλω να πω για τη Μίνα – όλα εκ των υστέρων τα σκεφτόμαστε – είναι ότι λυπάμαι πολύ που δεν κάναμε παρέα» ανέφερε, συμπλήρωσε καταλήγοντας την συζήτηση.

Παρόλο που το σήριαλ ήταν εκείνο που την έκανε γνωστή στο κοινό, η Μίνα Αδαμάκη δεν μπόρεσε ποτέ να δεχτεί ότι η τηλεοπτική της επιτυχία είχε αντίκτυπο στο θέατρο. Αρνιόταν τον έναν ρόλο πίσω από τον άλλον, μόλις έβλεπε και της πρότειναν ένα κακέκτυπο της Ειρήνης Χαρίτου. “Με τις «Τρεις Χάριτες», τη μεγάλη επιτυχία των Ρέππα – Παπαθανασίου, αρχίσαμε γυρίσματα, έχοντας έτοιμα δέκα επεισόδια. Πηγαίναμε δουλεμένοι, μετά από πολλές πρόβες. Ήμουν η Ειρήνη ‒ ήταν τα ονόματα των «Τριών αδελφών» του Τσέχοφ. Μου άρεσε η δημοσιότητα, αλλά δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα. Εμένα με ενδιέφερε να βγάλω από τον ρόλο και το κείμενο ό,τι περισσότερο μπορούσα, αυτή ήταν η χαρά μου. Να βγει κάτι ιδιαίτερο, εξαιρετικό, αν γίνεται. Ξαφνικά όλοι με ήθελαν να παίξω κάτι ανάλογο στο θέατρο, ένα κακέκτυπο μάλλον. Απείχα από το θέατρο πολύ καιρό, δεν ήθελα το ένα να πάρει τη μυρωδιά του άλλου. Γιατί αυτό ήθελαν εκείνοι, να πάρουν μυρωδιά από την τηλεόραση.

Η ίδια η Αδαμάκη είχε πει πως η σχέση τους δεν είχε διακοπεί ποτέ εντελώς. Μπορεί να μην υπήρχε καθημερινή επαφή όπως στα χρόνια της σειράς, όμως οι τρεις γυναίκες εξακολουθούσαν να επικοινωνούν. Και όταν ξανασυναντήθηκαν ως «Τρεις Χάριτες», χρόνια αργότερα, η ίδια είχε μιλήσει για τη χαρά της επανένωσης. Μετά τον θάνατό της, ο Μιχάλης Ρέππας μίλησε για την απώλειά της με ιδιαίτερη συγκίνηση, χαρακτηρίζοντάς την πηγή έμπνευσης για εκείνον και τον Θανάση Παπαθανασίου. Δες βίντεο από συνέντευξή της από την εκπομπή “Το Πρωινό” στον ΑΝΤ1 με την Φαίη Σκορδά:

Πλούσιο θεατρικό ρεπερτόριο και η τελευταία της εμφάνιση

Είναι ίσως το μεγαλύτερο λάθος να θυμόμαστε την Αδαμάκη μόνο ως Ειρήνη Χαρίτου. Η θεατρική της διαδρομή ήταν τεράστια. Έπαιξε σε έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, σε κωμωδίες, σε επιθεωρήσεις, σε έργα του Πίντερ, του Ιονέσκο, του Πιραντέλλο, του Άλμπη, του Ουίλιαμς και του Αριστοφάνη. Εμφανίστηκε στην Επίδαυρο και συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και το ΚΘΒΕ Δες βίντεο από την θεατρική παράσταση ‘Φαίδρα” που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας:

Στον κινηματογράφο συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στα «Safe Sex», «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Οξυγόνο» και «Σούλα έλα ξανά». Δες βίντεο από το «Safe Sex» με την Μίνα Αδαμάκη να ερμηνεύει τον θρυλικό ρόλο της Σαμπρίνα:

Το θέατρο δεν το εγκατέλειψε ποτέ πραγματικά. Ακόμη και στα τελευταία χρόνια της ζωής της βρισκόταν στη σκηνή. Η Μίνα Αδαμάκη είχε μια πλούσια και σπουδαία πορεία στο θέατρο, ξεκινώντας από το κλασικό ρεπερτόριο και φτάνοντας μέχρι την επιθεώρηση και τη σύγχρονη κωμωδία. Ορισμένες από τις πιο σημαντικές και χαρακτηριστικές θεατρικές της παραστάσεις είναι: «Η δολοφονία του Ζαν-Πωλ Μαρά» ήταν η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, την οποία πραγματοποίησε ως μαθήτρια ακόμα της σχολής του Καρόλου Κουν. Η εποχή του «Ελεύθερου Θεάτρου» & της «Ελεύθερης Σκηνής: Υπήρξε ιδρυτικό μέλος αυτών των πρωτοπόρων για την εποχή τους ομάδων (μαζί με τους Σταμάτη Φασουλή, Άννα Παναγιωτοπούλου κ.ά.), που άλλαξαν τη μορφή της ελληνικής επιθεώρησης με τεράστιες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες, όπως: «Και συ χτενίζεσαι», «Της Ελλάδας το κάγκελο», «Ψεκάστε, ψηφίστε, τελειώσατε», «Γελάς… Ελλάς… Αγελάς!»

Δες ένα βίντεο από το θεατρικό έργο του Τόμ Στόπαρντ “sos” που ανέβηκε στο θέατρο “Πόρτα” το 1992-1993 σε σκηνοθεσία Αντρέα Βουτσινά και διασκευή Ρέππα – Παπαθανασίου με τους Αλέξανδρο Μυλωνά, Πάνο Χατζηκουτσέλη, Στέλιο Μάινα, Μάνο Ζαχαράκο, Χρήστο Στεργιόγλου:

Η Αδαμάκη κινήθηκε με άνεση και σε πιο κλασικά ή εναλλακτικά έργα, έχοντας σημαντικές συμμετοχές στο Εθνικό θέατρο: «Νεφέλες» του Αριστοφάνη (σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, Εθνικό Θέατρο) στον ρόλο του Δίκαιου Λόγου. «Το Φιντανάκι» του Παντελή Χορν (Εθνικό Θέατρο). «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ – ένας απαιτητικός, εμβληματικός μονόλογος όπου υποδύθηκε τη Γουίνι. Δες βίντεο από την επιθεώρηση “Φιέστα και Άστα” και στο νούμερο “Μαλάμω” με την Τζόυς Ευείδη:

Συνεργάστηκε στενά με το συγγραφικό δίδυμο των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου και στο θέατρο: «Βγάλ’ τον υπουργό από την πρίζα», «Μπαμπάδες με κόκκινες κάλτσες». Δες στο θέατρο “Πειραιώς 131” το 1998 την κωμωδία “Βγάλ΄τον υπουργό από την πρίζα” με τους: Αλέξανδρο Αντωνόπουλο, Ντίνα Κώνστα, Μιχάλης Ρέππας, Παύλος Χαικάλης, Χάρης Γρηγορόπουλος, Τζόυς Ευείδη:

Το καλοκαίρι του 2021 πρωταγωνίστησε στη «Φαίδρα», σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη. Ήταν η τελευταία θεατρική της εμφάνιση. Και έναν χρόνο περίπου αργότερα, η αυλαία θα έπεφτε οριστικά.

«Δεν αισθάνομαι καμία έλλειψη»

Η τελευταία περίοδος της ζωής της έχει ιδιαίτερη σημασία, ακριβώς επειδή λίγο πριν φύγει είχε δώσει μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις. Δεν μιλούσε σαν μια γυναίκα που κοιτούσε πίσω με πίκρα. Αντίθετα, μιλούσε για τη ζωή της σαν να είχε κάνει τις επιλογές της και να τις αποδεχόταν. Δεν είχε παντρευτεί. Δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Δεν είχε ακολουθήσει τον συμβατικό δρόμο. Και δεν το μετάνιωνε. «Δεν αισθάνομαι καμία έλλειψη», ήταν ο τίτλος που δόθηκε σε εκείνη την τελευταία συνέντευξη. Δες βίντεο από την συνέντευξή της στην εκπομπή “Λέσχη θεάτρου στο Seven X:

Η αυλαία έπεσε

Η Μίνα Αδαμάκη έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 78 ετών. Είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο. Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο. Ο Μιχάλης Ρέππας μίλησε για μια πολύ σημαντική απώλεια. Στην κηδεία της βρέθηκαν άνθρωποι από ολόκληρη τη θεατρική της διαδρομή. Ανάμεσά τους και ο Γιώργος Κιμούλης. Ο ίδιος άνθρωπος με τον οποίο, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα, είχε συνδεθεί μία από τις πιο πολυσυζητημένες ιστορίες της προσωπικής της ζωής. Δες πλάνα από την κηδεία της στο Κοιμητήριο του Βύρωνα με πολύ ανώνυμο και επώνυμο κόσμο που πήγαν να της πουν το “τελευταίο αντίο”:

Μια ζωή χωρίς «πρέπει»

Η Μίνα Αδαμάκη δεν έγινε αυτό που περίμεναν οι άλλοι, έγινε αυτό που ήθελε η ίδια. Νομικός για τις σπουδές, ηθοποιός από πάθος. Ηθοποιός του θεάτρου που έγινε τηλεοπτικό είδωλο χωρίς ποτέ να κυνηγήσει την τηλεοπτική δημοσιότητα. Μια γυναίκα που μπορούσε να κάνει ένα ολόκληρο σπίτι να γελάει από την οθόνη και ταυτόχρονα να κρατά την πραγματική της ζωή κλειστή πίσω από μια πόρτα. Και όταν έφυγε, δεν άφησε πίσω της μόνο την Ειρήνη από τις «Τρεις Χάριτες». Άφησε μια μεγάλη θεατρική διαδρομή. Άφησε ρόλους και ανθρώπους που τη θαύμασαν και μια φράση που ίσως τελικά είναι ο καλύτερος επίλογος για τη ζωή της: Δεν της έλειψε η ζωή που δεν έζησε. Γιατί έζησε τη ζωή που επέλεξε. Δες βίντεο από συνέντευξή της στην Σάσα Σταμάτη στην εκπομπή Oh la la! στον ΣΚΑΙ: