Γεωργίου: Η πολύκροτη υπόθεση που σημάδεψε την καριέρα του και την Ελλάδα ολόκληρη – Είχε προκαλέσει σάλο τότε με τα όσα έλεγε!

Πριν γίνει γνωστός από τις πολύκροτες υποθέσεις που χειρίστηκε τα επόμενα χρόνια, ο Σταύρος Γεωργίου που βρέθηκε δολοφονημένος στο γραφείο του τα ξημερώματα της Τρίτης 21/7, είχε βρεθεί στο επίκεντρο μιας από τις πιο συγκλονιστικές δικαστικές υποθέσεις που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα. Ήταν η υπόθεση της εξαφάνισης του 11χρονου Άλεξ Μεσχισβίλι στη Βέροια, που εξαφανίστηκε στις 3/2/2006, ένα θρίλερ που συγκλόνισε το πανελλήνιο και εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες αστυνομικές έρευνες των τελευταίων δεκαετιών, ενώ παραμένει μέχρι σήμερα “ανοιχτή πληγή”, καθώς η σορός του παιδιού δεν βρέθηκε ποτέ.

Ελάχιστοι βέβαια θυμούνται ότι ο γνωστός ποινικολόγος, τότε είχε αναλάβει την υπεράσπιση του βασικού ανήλικου κατηγορούμενου, ενός 13χρονου αγοριού, που βρέθηκε στο επίκεντρο της έρευνας. Η επιλογή του αυτή είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς η κοινή γνώμη ήταν ήδη συγκλονισμένη από τις αποκαλύψεις γύρω από την συγκεκριμένη υπόθεση.

Η υπερασπιστική γραμμή που είχε προκαλέσει σάλο!

Ο Σταύρος Γεωργίου, μαζί με τη δικηγόρο Ελίζα Βόζενμπεργκ, χάραξαν από την πρώτη στιγμή μια σαφή υπερασπιστική στρατηγική. Βασική τους θέση ήταν ότι η δικογραφία στηριζόταν κυρίως στις καταθέσεις των ανηλίκων, οι οποίες –όπως υποστήριζαν– παρουσίαζαν σημαντικές αντιφάσεις και διαφοροποιήσεις από εξέταση σε εξέταση και δεν μπορούσαν να θεωρηθούν αξιόπιστες. Η υπεράσπιση υποστήριζε ότι τέτοιες καταθέσεις έπρεπε να αξιολογηθούν με ιδιαίτερη προσοχή, λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία των παιδιών και την έντονη ψυχολογική πίεση που δέχονταν λόγω της τεράστιας δημοσιότητας της υπόθεσης.

Παράλληλα, οι δύο συνήγοροι υποστήριζαν ότι υπήρχαν κενά στην προανακριτική διαδικασία και ότι κρίσιμα στοιχεία δεν είχαν επιβεβαιωθεί με αντικειμενικά ευρήματα. Εκείνη την περίοδο, άλλωστε, οι έρευνες για τον εντοπισμό της σορού του Άλεξ συνεχίζονταν χωρίς αποτέλεσμα, γεγονός που δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την εξέλιξη της υπόθεσης.

Οι καταγγελίες για απειλές

Η ένταση γύρω από την υπόθεση είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο Σταύρος Γεωργίου και η Ελίζα Βόζενμπεργκ κατέθεσαν αναφορά στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, καταγγέλλοντας ότι τόσο οι ίδιοι όσο και ο ανήλικος εντολέας τους, η οικογένειά του και μάρτυρες, δέχονταν απειλές, από μέλη της τοπικής κοινωνίας. Η εξέλιξη αυτή είχε προκαλέσει αίσθηση, αποτυπώνοντας το εκρηκτικό κλίμα που επικρατούσε τότε στη Βέροια και σε ολόκληρη τη χώρα.

Μια υπόθεση που σημάδεψε το Πανελλήνιο

Η εξαφάνιση του μικρού Άλεξ εξελίχθηκε σε μία από τις πιο πολυσυζητημένες υποθέσεις στην ιστορία της ελληνικής Δικαιοσύνης. Το γεγονός ότι η σορός του παιδιού δεν βρέθηκε ποτέ, άφησε αναπάντητα ερωτήματα, ενώ οι δικαστικές εξελίξεις παρακολουθούνταν επί χρόνια από ολόκληρη τη χώρα. Εκείνη την περίοδο, άλλωστε, οι αστυνομικές αρχές συνέχιζαν τις έρευνες στον Τριπόταμο και σε άλλα σημεία της Βέροιας, χωρίς να εντοπίζεται η σορός του παιδιού, γεγονός που περιέπλεκε ακόμη περισσότερο την υπόθεση.

Για τον Σταύρο Γεωργίου, η συγκεκριμένη υπόθεση αποτέλεσε μία από τις πρώτες μεγάλες στιγμές της ποινικής του διαδρομής. Παρά τη σφοδρή κοινωνική πίεση, επέλεξε να υπερασπιστεί τον εντολέα του στηριζόμενος στη θεμελιώδη αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα σε πλήρη νομική υπεράσπιση, ανεξάρτητα από τη βαρύτητα της υπόθεσης. Χρόνια αργότερα, το όνομά του θα συνδεόταν με δεκάδες ακόμη πολύκροτες δίκες. Είκοσι χρόνια μετά, η εξαφάνιση του μικρού Άλεξ εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ανεξιχνίαστες υποθέσεις στην Ελλάδα, ενώ η εμπλοκή του Σταύρου Γεωργίου στη συγκεκριμένη δίκη παραμένει ένα από τα λιγότερο γνωστά κεφάλαια της πολυετούς πορείας του.

Σταύρος Γεωργίου: Τι έλεγε για τις αντιδράσεις και τις απειλές

Σε μια συνέντευξή του στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη “Φως στο τούνελ“, ο ποινικολόγος Σταύρος Γεωργίου μίλησε μεταξύ άλλων για την δική του θέση στην υπόθεση Άλεξ και την υπερασπιστική γραμμή που ακολούθησε. “Όλως συμπτωματικώς την υπόθεση είχε αναλάβει ο Γιώργος Τσούκαλης. Όπως έχω πει και άλλες φορές δημόσια για να αποδώσω “Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι”, ο Γιώργος ζήτησε την βοήθειά μου. Υπήρχε ένα μέλος της παρέας, γιατί ήταν πολύ μικρά παιδιά για να μιλήσουμε για συμμορία, που φάνηκε πρόθυμο να μιλήσει. Άρχισε να λέει κάποια πράγματα που είχαν μια λογική στάση. Αυτός ήταν ο λεγόμενος Βορειοηπειρώτης της πεντάδας. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι είχε μια ήσυχη οικογένεια και μια μητέρα Αλβανίδα που κάποιοι προσπάθησαν κάτι να της επισυνάψουν – αλλά τι να της επισυνάψουν; – εγώ είχα δει σπίτι της ένα ολόκληρο δωμάτιο με εικόνες, μια γυναίκα βαθύτατα θρησκευόμενη και μπορώ να πω ότι ο χαρακτήρας της επηρέασε και το παιδί της και ήταν αυτό που αποφάσισε να μιλήσει.

Η κατηγορία ήταν για θανατηφόρα σωματική βλάβη, δεν ήταν για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Στα παιχνίδια που έκαναν κάποιος έβαλε τρικλοποδιά στον Άλεξ και έπεσε από την σκάλα, χτύπησε το κεφάλι του. Αυτή ήταν η εκδοχή της Δικαιοσύνης. Ούτε το βασάνισαν, ούτε είχαν ξανασυναντηθεί, ούτε τίποτα, ήταν μια παρέα που πείραζε τους διερχόμενους. Ο δικός μου δέχτηκε επίθεση στο σπίτι του γιατί είχε μιλήσει, δεχόντουσαν απειλές, για αυτό – και θα ευλογήσω τα γένια μου – έφερα την οικογένεια στην Αθήνα για να την προστατεύσω. Πολύ επαγγελματική δουλειά η εξαφάνιση της σωρού του Άλεξ, δεν την έκαναν τα παιδιά, κάποιος άλλος ήταν από πίσω. Έγινε μεγάλη έρευνα και δεν βρέθηκε τίποτα.

Για πρώτη φορά πρέπει να πω ένα παρασκήνιο. Κάναμε ένα αίτημα επειδή υπήρχαν στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα απειλές, για να φύγει η ανάκριση από την Βέροια και να πάει στην Θεσσαλονίκη. Μαζί με την Ελίζα Βόζενμπεργκ επισκεφθήκαμε έναν άνθρωπο για μένα δικαστικό αδάμαντα, τον Γιώργο Σανιδά, πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Του ζητήσαμε η ανάκριση να πάει στην Θεσσαλονίκη, ώστε η απόσταση να μην ευνοεί την ύπαρξη απειλών. Εκείνος αφού μας άκουσε όρισε εφέτη ανακριτή για να κάνει την ανάκριση όπως γίνεται σε πολύκροτες υποθέσεις γιατί είχαν ακουστεί πολλά παραμύθια. Ο πελάτης μου εκτιμήθηκε ότι αυτά που έλεγε δεν ήταν λόγια του αέρα, ενώ οι άλλοι αυτά που έλεγαν ήταν του αέρα. Οι γονείς παραπέμφθηκαν όλοι και καταδικάστηκαν για παραμέληση εποπτείας ανηλίκων – και του δικού μου. Ευθύνη για την παραβατικότητα των παιδιών δεν φέρει η οικογένεια, την πρώτη ευθύνη την φέρει το κράτος. Δες ολόκληρο το βίντεο από την συνέντευξή του εδώ:

Η δικαστική κατάληξη και τα ανοιχτά ερωτήματα

Ο Άλεξ Μεσχισβίλι θα ήταν σήμερα 31 ετών. Συμπληρώνονται 20 χρόνια από το βράδυ που ο 11χρονος χάθηκε στη Βέροια και δεν βρέθηκε ποτέ. Μια υπόθεση που πέρασε από εξονυχιστικές έρευνες, αντιφατικές καταθέσεις και μια δικαστική κατάληξη για ανήλικους που κρίθηκαν υπεύθυνοι, χωρίς να βρεθεί το πιο κρίσιμο στοιχείο: η σορός του παιδιού. Τον Φεβρουάριο του 2009, το Μονομελές Δικαστήριο Ανηλίκων στη Θεσσαλονίκη έκρινε ένοχους συνολικά πέντε ανήλικους για τις κατηγορίες της μη σκοπούμενης θανατηφόρας σωματικής βλάβης και της περιύβρισης νεκρού, επιβάλλοντας αναμορφωτικά και θεραπευτικά μέτρα μέχρι την ενηλικίωσή τους.

Παράλληλα, σε μεταγενέστερες δικαστικές εξελίξεις καταγράφεται και η καταδίκη συγγενικού προσώπου δύο ανηλίκων για υπόθαλψη εγκληματία και ψευδορκία, με τη μητέρα του Άλεξ, τη Νατέλα, να καταθέτει εκφράζοντας την αγανάκτησή της για την πολύχρονη ταλαιπωρία και τη σιωπή που, όπως έλεγε, σκέπαζε την αλήθεια. Κι όμως, ακόμη και μετά από αυτή τη διαδρομή, το πιο οδυνηρό κομμάτι παραμένει ανοιχτό: πού βρίσκεται ο Άλεξ… Χωρίς έναν επίλογο που να επιτρέπει ένα τελευταίο αντίο, η ιστορία δεν «κλείνει» ποτέ πραγματικά, ούτε για την οικογένεια ούτε για μια κοινωνία που θυμάται το παιδί ως πρόσωπο και όχι ως φάκελο.