Ανοίγεις την τηλεόραση. Ζαπάρεις. Πρωινή ζώνη, μεσημεριανή ζώνη, απογευματινή. Αλλάζει το πλατό, αλλά όχι τα πρόσωπα. Οι ίδιες φωνές, οι ίδιες ιστορίες, οι ίδιες δηλώσεις, ειπωμένες με ελαφρώς διαφορετική σειρά λέξεων ή με πλάνο από διαφορετική οπτική γωνία για να μπορεί να δικαιολογηθεί το «Αποκλειστικό» που αναγράφεται στο σούπερ της εκπομπής αλλά που στην πραγματικότητα μόνο αποκλειστικό δεν είναι… Κι εκεί που νομίζεις πως θα ακούσεις κάτι διαφορετικό, συνειδητοποιείς πως… τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

Η ελληνική τηλεόραση φαίνεται να έχει υιοθετήσει μια σταθερή συνταγή: λίγοι και εκλεκτοί σε συνεχή ανακύκλωση. Οι ίδιοι άνθρωποι δίνουν δηλώσεις στα events, ξανά και ξανά. Οι ίδιες ερωτήσεις, οι ίδιες απαντήσεις. Και μετά το υλικό παίζει παντού. Από εκπομπή σε εκπομπή, από κανάλι σε κανάλι.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Χμμ, μπορώ να σκεφτώ πολλά με πιο πρόσφατο τον Στράτο Τζώρτζογλου – χωρίς να θέλω να δαχτυλοδείξω γιατί στην τελική, τι φταίει κι αυτός; – ο οποίος μέσα σε λίγες ημέρες (τέσσερις για την ακρίβεια) βρέθηκε και στο Happy Day και στο Πρωινό, μιλώντας για τα ίδια ζητήματα της προσωπικής του ζωής, τον χωρισμό του, τα συναισθήματά του.

Δεν σχολιάζω καν όλο αυτό με Παπανώτα-Βουλγαράκη! Πραγματικά αν δεν ήταν αυτό, τι θα έπαιζαν οι εκπομπές; Πώς θα κάλυπταν όλον αυτό τον τηλεοπτικό χρόνο; Αναρωτιέμαι…

Και κάπου εδώ ας είμαστε ειλικρινείς: Αυτό δεν είναι θέμα προσώπων, είναι θέμα μηχανισμού.

Η τηλεόραση λειτουργεί με ασφάλεια. Πρόσωπα δοκιμασμένα, προβλέψιμα, τηλεοπτικά «εύχρηστα» και θέματα… πιασάρικα. Έτσι χτίζεται ένας κλειστός κύκλος. Κι όσο λειτουργεί, δεν έχει λόγο να ανοίξει.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι η συζήτηση έχει ανοίξει ήδη αλλού.

Την ώρα που η τηλεόραση ανακυκλώνει τα ίδια πρόσωπα, όλο και περισσότερα μεγάλα ονόματα επιλέγουν το Youtube ή τα Podcast για να πουν αυτό το «καινούργιο» που δεν έχει ακουστεί ξανά, το διαφορετικό! Όχι από μόδα, τόσο, αν με ρωτάς, αλλά από ανάγκη! Εκεί δεν χρειάζεται να «χωρέσουν» σε δυο λεπτά. Δεν χρειάζεται να πουν τα αναμενόμενα. Υπάρχει χρόνος, υπάρχει ρυθμός, υπάρχει ελευθερία άρα υπάρχει πραγματική ουσία!

Η τηλεόραση ζητά διαθεσιμότητα ενώ τα μέσα αυτά ζητούν content, πραγματικό content κι αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Όχι γιατί η τηλεόραση δεν έχει πια δύναμη, αλλά γιατί όταν επιμένει στη σιγουριά, χάνει εκείνους που δεν θέλουν να παίζουν σε επανάληψη. Έτσι μένουν οι ίδιοι κι όσο μένουν οι ίδιοι, τόσο το περιεχόμενο μικραίνει.

Το κοινό το βλέπει, δεν είναι χαζό. Το καταλαβαίνει κι αυτό φαίνεται στα νούμερα τηλεθέασης καθημερινά. Κι όταν βαρεθεί, τι κάνει; Αλλάζει μέσο.