«Θα τον θυμάμαι πάντα με αγάπη. Δεν έχω ούτε μία κακή ανάμνηση μαζί του. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ». Ο Γιώργος Καζαζίδης, ο personal trainer που προπονούσε συστηματικά τον Γιώργο Μαζωνάκη για έξι ολόκληρα χρόνια, από το 2019 έως το 2025, ανοίγει την καρδιά του στο youweekly.gr και θυμάται τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη. Τις προπονήσεις, τα ξημερώματα στο Καβούρι, τις βουτιές στη θάλασσα, τα γέλια, το δαχτυλίδι – δώρο του Ζολώτα, το κομποσκοίνι από το Άγιο Όρος και μια σχέση που τους έδεσε πολύ.
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας ως συνεργάτες και υπάρχουν κι εκείνοι που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οικογένεια. Για τον Γιώργο Καζαζίδη, ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Για έξι χρόνια, από το 2019 μέχρι και το 2025, οι δυο τους συναντιούνταν συστηματικά για προπόνηση. Δεν ήταν όμως μόνο ένας αποκλειστικός personal trainer και ο διάσημος πελάτης του. Είχαν δημιουργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης, αμοιβαίου σεβασμού και βαθιάς εκτίμησης.
Ο προπονητής Γιώργος Καζαζίδης γνωρίζει μια πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη που δεν έβλεπε το κοινό πάνω στη σκηνή. Τον άνθρωπο που έμπαινε στο γυμναστήριο και χαιρετούσε τους πάντες, από τη ρεσεψιόν μέχρι την καθαρίστρια. Τον άνθρωπο που μπορούσε να τρέχει για ώρες στο Καβούρι και μετά να βουτά στη θάλασσα. Τον άνθρωπο που, παρά τη δημοφιλία του, δεν συμπεριφερόταν ποτέ σαν «σταρ». Και σήμερα, μιλάει στο youweekly.gr για εκείνον. «Γυμναζόταν σαν να ήταν πραγματικά ένας επαγγελματίας αθλητής» λέει για τον Γιώργο Μαζωνάκη που ήταν εντυπωσιακό για εκείνον ότι δεν απουσίασε ούτε μια μέρα, δεν δήλωσε κουρασμένος και δεν παραιτήθηκε από την σκληρή προπόνηση που έκαναν για πολλές ώρες.
«Μαζί δουλεύαμε από το 2019 μέχρι το 2025, κάναμε σκληρή και συστηματική προπόνηση. Ήταν πολύ συνεπής και του άρεσε. Τρέχαμε, του άρεσε πάρα πολύ η θάλασσα τον γέμιζε με ενέργεια, χειμώνα-καλοκαίρι. Η γυμναστική ήταν απαραίτητα μέσα στην καθημερινότητά του, ούτε μια μέρα δεν την έβγαλε εκτός», λέει ο personal trainer του καλλιτέχνη για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Πραγματικά ο Γιώργος έμοιαζε σα να ήταν επαγγελματίας αθλητής. Πρόσεχε τον εαυτό του, κάναμε τις εξετάσεις του, δεν αμελούσε την υγεία του, είχαμε πλάνο. Έκανε την αποκατάστασή του, τα μασάζ του, ήταν συνεπής σε όλα, συμπεριφερόταν πραγματικά και στην άθληση που έκανε επαγγελματικά, έτσι ήταν με ότι καταπιανόταν».
Ο Μαζωνάκης μπορεί να είχε ένα εξαιρετικά απαιτητικό πρόγραμμα στην δουλειά του, όμως η γυμναστική για αρκετά χρόνια είχε γίνει ένα αναγκαίο κομμάτι της ζωής του. «Ερχόταν στον χώρο που δούλευα και βάζαμε ένα συγκεκριμένο πλάνο ασκήσεων. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει και το έκανε, χωρίς ποτέ να διαμαρτυρηθεί ότι κουράστηκε».
«Κάναμε τρεις ώρες τρέξιμο και μετά βουτούσαμε στη θάλασσα»
Οι αναμνήσεις από τις προπονήσεις τους είναι πολλές. Κάποιες από αυτές, μάλιστα, εκείνος τις κρατάει στην καρδιά του και θα τις κουβαλάει όπως λέει πάντα μετά τον θάνατο του Μαζωνάκη. «Κάναμε τρεις ώρες τρέξιμο και μετά βουτούσαμε στη θάλασσα, χειμώνα καλοκαίρι, ο Γιώργος ήταν φανατικός χειμερινός κολυμβητής. Τα μεσημέρια ερχόταν στο γυμναστήριο και ξανακάναμε προπόνηση», θυμάται. Όλα αυτά συνέβαιναν περισσότερο την περίοδο του Covid, όταν η καθημερινότητα όλων μας ήταν διαφορετική και οι μετακινήσεις και οι δραστηριότητες είχαν περιοριστεί. «Αυτές τις προπονήσεις τις κάναμε στο Covid, αλλά και μετά, όταν άνοιξαν τα νυχτερινά μαγαζιά, συνεχίζαμε τις ασκήσεις, απλώς τις μειώναμε κάπως για να μπορεί να βγάζει το πρόγραμμα».
Λογικό ακούγεται ακόμα και στις πιο απλές εξορμήσεις, η αναγνωρισιμότητα του Μαζωνάκη να ήταν αναπόφευκτη. Όμως ποιος θα το πίστευε ότι ο Μαζώ θα έτρεχε ξημερώματα στο Καβούρι; «Πηγαίναμε για τρέξιμο στο Καβούρι και σταματούσαν τα αυτοκίνητα και τον χαιρετούσαν. Ήταν έξι η ώρα το πρωί και του ζητούσαν να τους τραγουδήσει και εκείνος το έκανε, τους έλεγε “Με λένε Γιώργο” και χαιρόταν σαν μικρό παιδί!». Κι όμως, παρά την αγάπη του κόσμου, ο ίδιος ήταν σεμνός και ταπεινός, η χαρά της ζωής. «Ο Γιώργος ήταν αγαπητός, σεμνός. Έμπαινε στο γυμναστήριο και χαιρετούσε από την κοπέλα στη ρεσεψιόν μέχρι την καθαρίστρια. Δεν ήταν σταρ, δεν έκανε βεντετιλίκια».
«Δεν θα μοιραστώ ποτέ και με κανέναν το κομμάτι της ανθρωπιάς του Γιώργου που γνώρισα. Ήταν μοναδικός… Επειδή είχαμε το ίδιο όνομα, μου είχε κάνει δώρο στην γιορτή μου ένα δαχτυλίδι του Ζολώτα, επειδή ήξερε ότι μου αρέσουν, το φοράω ακόμα. Είχαμε μια πολύ ωραία σχέση, που δεν την μοιραζόμασταν, ότι και να λέγαμε». Μάλιστα, ο ίδιος τονίζει ότι δεν συνήθιζε να διαφημίζει τη συνεργασία τους. «Εγώ ποτέ δεν έλεγα ότι έκανα προπόνηση τον Μαζωνάκη για να μη με ρωτάνε διάφορα».
Ο Μαζωνάκης είχε ένα δικό του ιδιαίτερο χιούμορ απέναντι στον άνθρωπο που είχε αναλάβει τη φυσική του κατάσταση. «Μου έλεγε “είσαι ο καλλιτέχνης του κορμιού μου” και γελούσε, έτσι με παρουσίαζε σε κάποιους τρίτους, όταν είχε τύχει να πάμε μαζί σε ένα κοσμικό event».
«Ο Μαζώ ήταν σαν αδερφός μου, φίλος κοντινός. Δεν χαλούσαμε τον χρόνο μας για κάτι άλλο πέρα από το να περνάμε καλά, να αθλούμαστε και να μοιραζόμαστε μαζί ωραίες στιγμές. Μου έμαθε και του έμαθα πράγματα». Η ζωή όμως και οι πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις του τραγουδιστή άλλαξαν τους ρυθμούς τους. «Τελευταία φορά μιλήσαμε πριν από έναν χρόνο, γιατί το κομμάτι της δουλειάς τον απορροφούσε. Είχαμε επικοινωνία όμως. Ποτέ δεν μιλούσαμε για τα καλλιτεχνικά, αλλά για το κομμάτι της διατροφής και της άσκησης που τον ενδιέφερε. Εννοείται ότι είχα πάει και τον είχα δει στο μαγαζί».
Οι βόλτες στο Καβούρι και τα ταβερνάκια
Όμως δεν ήταν όλα προπόνηση. Υπήρχαν και εκείνες οι μικρές, καθημερινές στιγμές που χτίζουν μια πραγματική σχέση. «Κάποιες φορές πηγαίναμε στο Καβούρι και τρώγαμε σε ένα ταβερνάκι. Είχαμε αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό μεταξύ μας. Τον αγαπούσα και σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη». Και όπως εξηγεί, αυτός ακριβώς ο σεβασμός ήταν που τους κράτησε για τόσα χρόνια κοντά.
Το κομποσκοίνι από το Άγιο Όρος
Υπήρχε, όμως, και μια ακόμη πλευρά του Μαζωνάκη που είχε γνωρίσει από κοντά ο προσωπικός γυμναστής του και αυτή δεν ήταν άλλη από την πίστη του. «Μου έφερνε κομποσκοίνια από το Άγιο Όρος, είχε μεγάλη πίστη στον Θεό». Ο Μαζωνάκης επισκεπτόταν αρκετές φορές το Άγιο Όρος και η πίστη του αποτελούσε ένα κομμάτι της ζωής του που κρατούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
«Δεν έχω μια κακή ανάμνηση μαζί του»
Όταν ζητήσαμε από τον Γιώργο Καζαζίδη να περιγράψει τον Γιώργο Μαζωνάκη μέσα από τα έξι χρόνια που τον έζησε από κοντά, η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Δεν έχω μια κακή ανάμνηση μαζί του και αυτό κουβαλάω από εκείνον. Ήταν ένας καλλιτέχνης με καλή ψυχή που ήθελε να έχει καλή φυσική κατάσταση, τέλος! Αυτό του άρεσε, να προσέχει τον εαυτό του, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο».
Στο μυαλό του Γιώργου Καζαζίδη ο Μαζωνάκης μένει ένας άνθρωπος πειθαρχημένος, συνεπής και ιδιαίτερα προσεκτικός με τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος που, όπως μας επαναλαμβάνει, δεν αμελούσε να παρακολουθεί την υγεία του και τη φυσική του κατάσταση.
Η είδηση θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, όπως ήταν φυσικό, τον συγκλόνισε. «Σοκαρίστηκα, δεν ξέρω τι να πω, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω, όπως όλοι μας. Με έπαιρναν τηλέφωνο και επειδή είχα δουλειά δεν μπορούσα να απαντήσω, όταν μου είπαν τι είχε γίνει νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα. Δυστυχώς και θα μιλήσω σαν αθλητής, η καρδιά είναι ένα όργανο που μπορεί να σε προδώσει. Το άγχος, το στρες την επηρεάζουν πολύ, αυτό βλέπουμε να συμβαίνει συχνά τελευταία ακόμα και σε αθλητές».
«Για μένα ο Μαζώ ήταν ένας επαγγελματίας αθλητής. Έτσι θα τον θυμάμαι πάντα. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ».
Ο Γιώργος Καζαζίδης δεν θυμάται τον Γιώργο Μαζωνάκη μόνο ως έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, κρατάει στην καρδιά του τον φίλο, τον άνθρωπο, τον «Μαζώ» που έγινε σαν αδερφός του.
">
">
">
">
">
">
">
">