Μαίρη Αλεξοπούλου: Ο Γολγοθάς της τραγουδίστριας που έγινε μοναχή – Ο ακαριαίος θάνατος που την «στοίχειωσε»

Αν κάποιος έπρεπε να περιγράψει την ζωή της Μαίρης Αλεξοπούλου, θα έλεγε ότι αυτή ήταν κομμένη στα δυο. Το πρώτο κομμάτι, το είχε περάσει στις πίστες στα φώτα και στην δημοσιότητα και το δεύτερο κομμάτι, ξεκίνησε να γράφεται εκεί που τελείωσε το πρώτο, όταν η κόρη της Κωνσταντίνα βρήκε ακαριαίο θάνατο από δυστύχημα και εκείνη ακολούθησε το φως του Θεού.

Η Μαίρη Αλεξοπούλου έσβησε την προηγούμενη ζωή της χωρίς δεύτερη σκέψη και έκανε restart δίπλα στον Θεό, όλα για εκείνη σκοτείνιασαν, μόλις πληροφορήθηκε για τον χαμό του παιδιού της. Η Μαίρη Αλεξοπούλου είναι μια πραγματική μάνα που πονά, τρανό παράδειγμα για πολλές μανάδες. Σε μια απάνθρωπη κοινωνία με μανάδες που σκοτώνουν και κακοποιούν τα παιδιά τους, εκείνη θεωρείται ένα σύμβολο, που απαρνήθηκε τα πάντα και με την αφοσίωσή της στον Θεό ένιωθε ότι ερχόταν πιο κοντά στον ουρανό, εκεί που είχε πετάξει ψηλά και το παιδί της.

Στη μονή της Θεονύμφης- όπως μετονομάστηκε η βίλα που έζησε η Μαίρη Αλεξοπούλου με τις κόρες της, ένα πραγματικό παλάτι, ένας επίγειος παράδεισος με απέραντο κήπο, και δέντρα, με υπηρετικό προσωπικό, γράφτηκε ένα μεγάλο δράμα. Η Μαίρη Αλεξοπούλου μετά τον θάνατο του παιδιού της, έχτισε εκεί μια μεγάλη εκκλησία της Παναγίας, όπου χιλιάδες προσκυνητές επώνυμοι και ανώνυμοι πήγαιναν για να προσευχηθούν και να μιλήσουν μαζί της. Εκείνη διαμόρφωσε όλο τον χώρο με δικά της χρήματα, και αφιέρωσε την εκκλησία στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στον Θεό, φόρεσε τα ράσα και δεν τα ξαναέβγαλε ποτέ, ούτε που την ένοιαξε αφήνοντας πίσω την παλιά της ζωή. Εκεί έζησε μέχρι τα βαθιά της γεράματα, προσευχόταν και περίμενε να συναντηθεί κάποια στιγμή με το παιδί της.

Λένε ότι η δύναμη του ανθρώπου που του δίνει ο Θεός, φαίνεται από τον τρόπο που απαρνείται τα δώρα της κοσμικής ζωής για να ζήσει κοντά Του, η Μαίρη Αλεξοπούλου είχε πολλά να απαρνηθεί, δόξα, πλούτη, μεγαλεία, δεν την ένοιαξε τίποτα. Ο τραγικός χαμός της Κωνσταντίνας ήταν μια ανοιχτή πληγή στην καρδιά της που συνέχεια αιμορραγούσε.

Μέσα στο μοναστήρι, η Θεονύμφη δεν πείραξε καθόλου τα παιχνίδια και τις κούκλες της Κωνσταντίνας της, τα άφησε στο δωμάτιο της και όταν ξεναγούσε κάποιον γνώριμο σε εκείνη επισκέπτη της από τα παλιά, που πήγαινε να την δει, του έδειχνε τον χώρο και του έλεγε: “Έλα να δεις το δωμάτιο της Κωνσταντίνας μου”… Ήταν σα να την περίμενε να γυρίσει από κάποια έξοδό της, να κοιμηθεί στο καλοστρωμένο κρεβάτι της, το πρόσωπό της όμως το έβλεπες και στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού φωτογραφίες της υπήρχαν παντού, που εκείνη τις έπιανε έσκυβε και τις φιλούσε, τις κρατούσε στα χέρια της και τις χάιδευε… Για την γερόντισσα Θεονύμφη που κοιμήθηκε σε ηλικία 82 χρονών, ο θάνατός της θα ήταν μια μεγάλη λύτρωση. “Μακάρι ο Θεός να με πάρει για να συναντήσω ξανά την Μπουμπού μου”, δήλωνε στις συνεντεύξεις της αποκαλώντας την κόρη της με το χαϊδευτικό της…

Η Κωνσταντίνα ήταν μια 18χρονη, ψηλή, γοητευτική κοπέλα, με πανέμορφα μάτια που στην εξωτερική της εμφάνιση έμοιαζε με την μητέρα της… “Το 1984, η Κωνσταντίνα μου ήταν 18 χρόνων, λίγο προτού φύγει για να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στο εξωτερικό. Ένα πρωί πήρε το αυτοκίνητό της από το σπίτι μας για να πάει στο μαγαζί της Κηφισιάς. Στη στροφή της Αγίας Μαρίνας στο Κορωπί έγινε μετωπική με κάποιο φορτηγό. Ήταν ακαριαίο. Εκείνη την ώρα που το έμαθα δεν έβλεπα μπροστά μου, ανέβηκα στον καναπέ και πήδαγα μέχρι το ταβάνι. Τότε βγήκα στη βεράντα μας και από ένα σύννεφο ξεκίνησαν να πέφτουν σταγόνες. Χοντρές, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Και εκείνη την ώρα γυρνάω στον Θεό και του λέω: “Θεέ μου, κλαις κι Εσύ μαζί μου;”, είχε πει η Μαίρη Αλεξοπούλου.

Η bambola με τις πολλές κατακτήσεις

Ευλογημένη από τον Θεό με ομορφιά και ταλέντο, Εκείνος της τα είχε δώσει όλα γενναιόδωρα. Η Μαίρη Αλεξοπούλου γνώρισε μεγάλες δόξες στην δεκαετία 60 – 70, ήταν μια πανέμορφη δίμετρη γυναίκα, με ατελείωτα πόδια, που αλώνιζε πάνω στην πίστα και έκανε μεγάλες ζημιές “κατάπινε την πίστα και έτριζαν τα πατώματα στις εμφανίσεις της” όπως έλεγαν τότε οι μαγαζάτορες. Η Μαίρη Αλεξοπούλου δούλεψε μαζί με πολλά μεγάλα ονόματα από τον χώρο του τραγουδιού, έγινε όμως πιο γνωστή όταν ερμήνευσε διασκευασμένη στα ελληνικά, την ιταλική επιτυχία της Patty Bravo “la Bambola”. Στην νεολαία γινόταν πανικός με τα τραγούδια της και με τις φωτογραφίες της πανέμορφης Μαίρης που στόλιζαν τα δωμάτιά τους και την έβλεπαν σαν είδωλο της εποχής, ενώ τα 45ρακια με τα τραγούδια της ακούγονταν σε όλα τα πάρτι…

Μεγάλωσε στο Περιστέρι. Από κοριτσάκι είχε κλίση στο τραγούδι. Ήταν το πρώτο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας με έξι παιδιά. Η μητέρα της που γεννήθηκε στο παλάτι του Χαμίντ στην Κωνσταντινούπολη προερχόταν από καλλιτεχνική οικογένεια μεγαλοαστών, πολύ μεγάλων μουσικών και όλοι είχαν ωραίες φωνές, αλλά ο πατέρας της, που ήταν επίτροπος στη Μητρόπολη Περιστερίου, αντέδρασε όταν η Μαίρη του αποκάλυψε ότι ήθελε να ασχοληθεί με τον χώρο του τραγουδιού. Ωστόσο, χάρη στη μεσολάβηση του παππού της, ξεκίνησε να τραγουδά στη «Χωριάτικη Ταβέρνα» της Εκάλης. Ενδιάμεσα, το 1961 συμμετείχε στα Καλλιστεία, δεν κέρδισε κάποιο τίτλο, στέφτηκε όμως αργότερα, το 1970, η αδερφή της Βιβή Αλεξοπούλου Σταρ Ελλάς. Ήταν ομορφόσογο. Έκανε το όνειρό της πραγματικότητα μιας και από τα εφηβικά της χρόνια έδειξε την αγάπη της στο χορό αλλά και στο τραγούδι. Αργότερα άρχισε να τραγουδά τα κινηματογραφικά σουξέ της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο κοσμικό κέντρο “Νεράιδα της Αθήνας” στην Κυψέλη.

“Τότε δεν είχα καθόλου χρόνο να πηγαίνω στην εκκλησία, παρόλο που εγώ αλλιώς τα είχα μάθει από την οικογένειά μου. Μέσα μου, όμως, υπήρχε ένας μεγάλος καημός. Τότε είχα κάνει επιτυχία και ένα τραγούδι του Κατσαρού στο φεστιβάλ της Μάλτας, με το οποίο πήραμε ξανά το πρώτο βραβείο, ήταν μία περίοδος που ακούγονταν πολύ τα τραγούδια που έλεγα, που με ήξεραν όλοι οι άνθρωποι του χώρου. Παρ’ όλα αυτά, όλα τα ερωτικά μου τραγούδια που έλεγα στην πίστα τα αφιέρωνα στον Θεό, προσπαθούσα μέσα από τον προβολέα να πάω στον ουρανό. Τόσο πολύ Τον αγαπούσα”, είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή της η Μαίρη Αλεξοπούλου.

Η αμαρτία της ομορφιάς και οι τρείς γάμοι

Το 1966 η Μαίρη Αλεξοπούλου γνωρίζεται με τον κορυφαίο μουσικοσυνθέτη Κώστα Κλάβα, ο οποίος θα της εμπιστευτεί τα τραγούδια του: «Αν ποτέ διψάσεις» και «Ποιο καράβι». Δύο πανέμορφα τραγούδια που τα ερμήνευσε η Μαίρη στη ταινία του Κώστα Λυχναρά «Φίφης ο ακτύπητος». Αυτή ήταν και η μοναδική κινηματογραφική της εμφάνιση. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο Φεστιβάλ Ελαφρού τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Πανηγύρι» των Κλάβα και Μαυρομουστάκη. Το τραγούδι κερδίζει το πρώτο βραβείο, ενώ θα έπρεπε να σημειωθεί ότι στον πρώτο γύρο το είχε ερμηνεύσει και η Κλειώ Δενάρδου όπως συνηθιζόταν τότε τα τραγούδια να τα λένε δύο διαφορετικοί ερμηνευτές ώστε να πιάσουν όλο το κοινό!

Κερδίζοντας όλο και περισσότερο κοινό με την φωνή της και την παρουσία της εμφανίζεται σε ιστορικά κέντρα της νυχτερινής Αθήνας. Στο Κάστρο, στο Βράχο, στα Δειλινά, στα Αστέρια πάντα δίπλα σε μεγάλα ονόματα της εποχής. Η Μαίρη Αλεξοπούλου έκανε τρείς γάμους. Ο πρώτος ήταν με έναν τραγουδιστή της εποχής που δεν ζει πια και μαζί του απέκτησε την πρωτότοκη κόρη της Κωνσταντίνα, ο γάμος όμως κράτησε λίγο. Ο δεύτερος ήταν με τον γνωστό εργοστασιάρχη Δημήτρη Ναθαναήλ που της χάρισε την δεύτερη κόρη της, την Ελευθερία.

Η Μαίρη Αλεξοπούλου στον δεύτερο γάμο της και θέλοντας περισσότερο να κάνει το χατίρι του άντρα της, αποφάσισε να εγκαταλείψει τις πίστες και να ανοίξει δική της αλυσίδα με είδη υγιεινής διατροφής. Άφησε λοιπόν το τραγούδι και άρχισε να ασχολείται περισσότερο με τις νέες της επιχειρήσεις παρόλο που δεν είχε τις ίδιες οικονομικές απολαβές με το τραγούδι.

Παράλληλα εκείνη την περίοδο ο δεύτερος γάμος της είχε ήδη αρχίσει να περνάει κρίση. Ύστερα από τέσσερα χρόνια, εκείνη χωρίζει και αποφασίζει να επιστρέψει στο τραγούδι, αφήνοντας την Κωνσταντίνα να ασχολείται περισσότερο με το μαγαζί. Τα πράγματα όμως στο μεταξύ είχαν αλλάξει και η επιστροφή της δεν είχε την επιτυχία που περίμενε… Λίγο πριν αποφασίσει να στραφεί στον μοναχισμό, είχε κάνει άλλο έναν γάμο με τον θεατρικό επιχειρηματία Αλέξανδρο Παρίση όπως δήλωσε εκείνος αργότερα στην κηδεία της, που κράτησε μέχρι εκείνη να στραφεί στην εκκλησία.
Το προφητικό όνειρο που της ανέτρεψε την ζωή!

“Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει” λέει ο λαός και έχει δίκιο, γιατί στην ζωή της Αλεξοπούλου εκείνη την εποχή παίχτηκε το πιο τραγικό παιχνίδι της μοίρας. Ήταν το 1984 που από τη μια στιγμή στην άλλη άλλαξαν τα πάντα για εκείνη. Ο αιφνίδιος θάνατος της 18χρονης κόρης της, λίγο προτού φύγει για σπουδές στο εξωτερικό, την συγκλόνισε. Εκείνη ένα πρωί πήρε το αυτοκίνητό της από το σπίτι της οικογένειας για να πάει στην Κηφισιά, μια που εκεί διατηρούσαν το μαγαζί με τις υγιεινές τροφές. Δυστυχώς το αυτοκίνητο της άτυχης κοπέλας στη στροφή της Αγίας Μαρίνας στο Κορωπί συγκρούστηκε με φορτηγό, το οποίο τη χτύπησε από την πλευρά του οδηγού, με αποτέλεσμα να επέλθει ακαριαία ο θάνατός της από εσωτερική αιμορραγία. Όπως η ίδια η Μαίρη Αλεξοπούλου είχε αφηγηθεί αργότερα, την τραγική εκείνη βροχερή μέρα που έχασε την κόρη της, η ζωή της έσβησε και αποφάσισε να στραφεί στον δρόμο του Θεού: «Την ώρα του δυστυχήματος κοιμόμουν. Είδα στον ύπνο μου ότι άνοιξε ο ουρανός και έπεσε ο σταυρός του Χριστού πάνω στο μέτωπό μου. Σηκώθηκα και με πονούσε το κεφάλι μου. Εκείνη την ώρα είδα τον κηπουρό μας και του είπα το όνειρο. Εκείνος απόρησε. Μου είπε ότι το παιδί δεν είχε πάει στο μαγαζί. Όταν άκουσα από τους αστυνομικούς ότι είναι νεκρή, εμένα τότε τελείωσε η ζωή μου».

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα η Μαίρη Αλεξοπούλου πήγαινε συνέχεια στην εκκλησία. Δύο χρόνια αργότερα, αποφάσισε να πάει σε έναν γέροντα και να γίνει μοναχή. “Όλα έσβησαν με τον χαμό του παιδιού μου, η ψυχή μου ήταν μόνο για το δεύτερο παιδάκι μου, πως θα μεγαλώσει, δεν με ενδιέφερε τίποτε άλλο” έχει πει σε συνέντευξή της στην εκπομπή “Αλήθειες με την Ζήνα”. Δείτε το μοναστήρι και την συνέντευξη στο Star:

Το 1986 αφήνει την κοσμική ζωή και ντύνεται καλόγρια. Στην αρχή έγινε ρασοφόρα, ύστερα από τρία χρόνια έγινε μεγαλόσχημη και μετά έγινε η ηγουμενική της ενθρόνιση με μήνυμα που είχε έρθει από το Άγιον Όρος. Το 1992 δημιούργησε το ησυχαστήριο της. Σε πρόσφατες δηλώσεις της είχε πει μεταξύ άλλων: «Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα από όσα έχω κάνει στη ζωή μου, αλλά ο Θεός με προόριζε για αυτό. Μακάρι να γινόμουν μοναχή πιο νωρίς, αλλά τότε το θέλησε ο Κύριος να συμβεί. Παλιά έλεγαν για τα χέρια μου ότι είναι κρινοδάχτυλα, τώρα από τη δουλειά έχουν γίνει σαν πέτρα. Δεν με πειράζει, αφού τα ποτίζει ο Θεός με αγάπη. Κι άλλη ζωή να είχα, πάλι μοναχή θα γινόμουνα».

Η “απαγωγή” μέσα από το μοναστήρι της δεύτερης κόρης της

Η Θεονύμφη μπαίνοντας στο μοναστήρι και αφήνοντας πίσω της ένα δεύτερο παιδί την Ελευθερία, που ήταν μόλις 18 χρονών, την ρώτησε αν θέλει να μείνει μαζί της και να ακολουθήσει και αυτή τον μοναχισμό. Εκείνη στην αρχή δέχτηκε, όμως αυτή ήταν η βασική αιτία που η Θεονύμφη ήρθε τότε σε μεγάλη κόντρα με τον πρώην σύζυγό της ο οποίος αντέδρασε έντονα και μια μέρα ενώ εκείνη δεν το ήξερε, πήρε το παιδί μέσα από το μοναστήρι.

Το μοναστήρι της Θεονύμφης στο Κορωπί κυριολεκτικά έσφυζε από κόσμο που έτρεχαν για να γνωρίσουν στην αρχή από περιέργεια την πανέμορφη τραγουδίστρια που έγινε μοναχή μιας και η ιστορία της είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον απασχολώντας για πολλές μέρες τα πρωτοσέλιδα της εποχής. Εκείνη καλοδεχόταν τους πάντες, ήταν πολύ φιλόξενη, αν ήσουνα δε γνωστός της από τα παλιά, σου έβαζε να φας από το φαγητό της, και φεύγοντας σου έδινε κομποσχοίνια και λαδάκια.

Ένιωθε πολύ υπερήφανη για το Ιερό Ησυχαστήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λαμπρικών Κορωπίου όπως το είχε φτιάξει το 1992. Είχε αγοράσει το οικόπεδο στο Κορωπί το 1974 και έχτισε το σπίτι της. “Όταν είχα έρθει εδώ για να το αγοράσω και είδα αυτόν τον τόπο με τις ελιές, είπα: “θεέ μου αξίωσέ με εδώ μέσα να σε τραγουδήσω και να σε ζωγραφίσω. Το αγόρασα το 74 με δικά μου λεφτά. Έλεγαν τότε ότι ήμουνα η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια, ο Θεός τα άλλαξε όλα” έχει πει σε συνέντευξή της στην Ζήνα Κουτσελίνη. Μετά τον θάνατο της κόρης της και την απόφασή της να ενταχθεί στις τάξεις της Εκκλησίας, το μετέτρεψε σε Ησυχαστήριο που το περιποιόταν μόνη της. Αρχικά έχτισε ένα μικρό εκκλησάκι και στη συνέχεια μια μεγάλη εκκλησία. Εκεί εξελίχθηκε σε καθηγουμένη, μοναχή Θεονύμφη. Μάλιστα, σύμφωνα με το καταστατικό του Ησυχαστηρίου του έτους 1996, ήταν ισόβια ηγουμένη.

Ποιοι και γιατί της έκαναν έξωση από το μοναστήρι της!

Το 2019 εκείνη μιλώντας για τις δυσκολίες με την υγεία της που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια είχε πει: «Είχα σπάσει το ένα ισχίο πριν από δύο χρόνια και τώρα έσπασα και το άλλο. Είναι για μένα ακόμα μια δοκιμασία. Υπάρχει και ο διάβολος που χτυπάει αλύπητα, όταν κάνεις κάτι καλό για τον Θεό, έτσι γίνεται. Εγώ δοξάζω καθημερινά τον Θεό που είμαι ζωντανή και προσεύχομαι για Εκείνον. Έχω πολλή αγάπη από τον κόσμο. Το μόνο κακό είναι ότι ζω πάρα πολλά χρόνια εντελώς μόνη μου εδώ στο μοναστήρι, μέσα στην ερημιά και αυτό είναι δύσκολο. Και κλέφτες έχουν μπει και μεγάλες δυσκολίες έχω περάσει, όμως προσεύχομαι και παίρνω δύναμη».

Έξωση μέσα από το ίδιο της το σπίτι, το μοναστήρι της εκεί που αγαλλίαζε η ψυχή της. Οι δικαστικές αυτές περιπέτειες επηρέασαν και την υγεία της. Τον Απρίλιο του 2021 ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Νικόλαος Χατζηνικολάου την είχε παύσει από τη θέση της, ενώ με δεύτερο πρωτόκολλο της είχε ζητήσει να παραδώσει τα κλειδιά των εξωτερικών θυρών και του ναού, τη σφραγίδα και τα βιβλία του Ησυχαστηρίου. Με ένα τρίτο πρωτόκολλο παρήγγειλε να απομακρυνθούν άμεσα από το Ησυχαστήριο τέσσερις μοναχές από τη Γερμανία, με την αιτιολογία ότι «είχαν προξενήσει αναστάτωση στην Εκκλησία της Ελλάδος» και όχι μόνο λόγω, της αντιεκκλησιαστικής συμπεριφοράς τους.

Με νέο έγγραφο προς τη μοναχή Θεονύμφη, η οποία εκτελούσε χρέη Γεροντίας, ο Μητροπολίτης την έπαυσε από τα καθήκοντά της επικαλούμενος σωματική και πνευματική αδυναμία να τα ασκεί, αφού όπως είχε υποστηρίξει όχι μόνο δεν είχε συμμορφωθεί στις εντολές του περί απομάκρυνσης των τεσσάρων μοναχών, αλλά αντιθέτως τις ενέγραψε στο Μοναχολόγιο του Ησυχαστηρίου. Παρόλα αυτά της επέτρεψε να παραμείνει σε αυτό, αναθέτοντας σε πενταμελή επιτροπή από μοναχές και κληρικούς, με πρόεδρο τον πρωτοσύγκελο της Μητρόπολης, τη φροντίδα της υγείας, της διατροφής και των καθημερινών αναγκών της. Οι πέντε μοναχές προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ζητώντας την ακύρωση των αποφάσεων και να ακυρωθούν τα πρωτόκολλα και τα έγγραφα του εν λόγω μητροπολίτη. Επικαλέστηκαν ότι οι περιορισμοί που τέθηκαν για τη λειτουργία του Ησυχαστηρίου παραβιάζουν τη θρησκευτική ελευθερία και την ελευθερία του συνεταιρισμού, τα οποία κατοχυρώνονται τόσο από το Σύνταγμα όσο και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Επίσης, επικαλέστηκαν ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις είναι μη νόμιμες λόγω πλημμελούς αιτιολογίας. Σε άλλο σημείο αναφέρουν ότι κατά κατάχρηση εξουσίας ο μητροπολίτης αποτρέπει τη στελέχωση του Ησυχαστηρίου, αφού εποφθαλμιά το εν λόγω ακίνητο (του Ησυχαστηρίου) και επιθυμεί να το σφετεριστεί μετά τον θάνατο της μοναχής Θεονύμφης, προκειμένου να το μετατρέψει ενδεχομένως σε ιδιωτική βίλα.

Μία ημέρα πριν από τη συζήτηση της αίτησης ακύρωσης, η μοναχή Θεονύμφη παραιτήθηκε από το δικόγραφο και η δικαστική διένεξη συνεχίστηκε με τις άλλες τέσσερις μοναχές. Η αίτησή τους απορρίφθηκε. Στο ιερό ησυχαστήριο κοιμήσεως της Θεοτόκου Κορωπίου αναπαύεται πλέον η μακαριστή μοναχή Θεονύμφη, κατά κόσμον Μαίρη Αλεξοπούλου που κοιμήθηκε τον Μάιο του 2023, αφήνοντας την τελευταία της πνοή έπειτα από παραμονή της στο νοσοκομείο. Η εκπομπή “Αλήθειες με την Ζήνα” είχε εξασφαλίσει ένα ντοκουμέντο το οποίο και πρόβαλλε από την παραμονή της στο νοσοκομείο, όπου η μοναχή Θεονύμφη επικαλείται την Παναγία και της τραγουδά…

Πλήθος κόσμου με λευκά τριαντάφυλλα στα χέρια θέλησε να πει το “στερνό” αντίο στη μακαριστή γερόντισσα. Όλοι είχαν να πουν ένα καλό λόγο για εκείνη μιας κι όπως ανέφεραν μόνο αγάπη είχε να προσφέρει. “Για τη μαμά μου ο χαμός της αδερφής μου ήταν μια μεγάλη πληγή”, είπε η Ελευθερία, κόρη της μακαριστής Θεονύμφης και συνέχισε: “Είχαμε 6 χρόνια διαφορά ηλικίας με την αδερφή μου. Μου κόστισε πολύ ο χαμός της. Για τη μαμά μου ο χαμός της αδερφής μου ήταν μια μεγάλη πληγή. Για να νιώθει πιο κοντά στην Κωνσταντίνα αποφάσισε να γίνει μοναχή. Πέρασα 9 μήνες στο μοναστήρι ως δόκιμη μοναχή, αλλά αποφάσισα πως δεν ήταν αυτή ζωή για εμένα. Ήθελα την κοσμική ζωή και έκανα οικογένεια. Την αγαπώ πολύ και θα μου λείψει. Να είναι καλά εκεί ψηλά και να με προστατεύει”, δήλωσε εκείνη συντετριμμένη.