Η πρωινή ζώνη του Σαββατοκύριακου έχει καταντήσει ειδική περίπτωση τηλεοπτικής παθογένειας, με ποσοστά τόσο χαμηλά που κάνουν τα κανάλια να τραβάνε πολλές φορές τα μαλλιά τους… Εκπομπές που αυτοπροσδιορίζονται ως infotainment, αλλά στην πράξη δεν υπηρετούν ούτε την ενημέρωση ούτε την ψυχαγωγία. Κι απέναντί τους, ένας Νίκος Μάνεσης που τους κοιτά από απόσταση ασφαλείας τουλάχιστον 8 μονάδων και συνεχίζει να αποδεικνύει ότι όταν κάνεις καθαρή δημοσιογραφική δουλειά, με έρευνα, ρεπορτάζ και εύστοχα σχόλια, ο κόσμος το αναγνωρίζει.
Η εκπομπή «Σαββατοκύριακο με τον Μάνεση» δεν κερδίζει τυχαία
Δεν είναι προϊόν συγκυρίας ούτε αδυναμίας ανταγωνισμού – αν και ο ανταγωνισμός φροντίζει να του λύνει τα χέρια. Εδώ και αρκετές εβδομάδες ο Μάνεσης προηγείται με διαφορά (συγκεκριμένα την Κυριακή έκανε 15,5% στο δυναμικό και 22,1% στο γενικό) αφήνοντας πίσω του εκπομπές που μοιάζουν παγιδευμένες σε μια ξεπερασμένη τηλεοπτική λογική.
Ποιο είναι το πρόβλημα; Η απόλυτη ανακύκλωση. Τα ίδια θέματα από Δευτέρα έως Παρασκευή σερβίρονται ξανά ζεσταμένα το Σαββατοκύριακο. Ρεπορτάζ ελάχιστα. Πληροφορία φτωχή. Ειδήσεις παρωχημένες. Υλικό παρμένο αυτούσιο από sites και social media. Και πάνω απ’ όλα, αυτοαναφορικότητα: ποιος είπε τι για ποιον, ποιος επιτέθηκε σε ποιον, ποια ομάδα τα έβαλε με ποια άλλη εκπομπή. Ένας κλειστός μικρόκοσμος που απασχολεί μόνο όσους βρίσκονται μέσα σε αυτόν.
Η μικρή εξαίρεση είναι η Σίσσυ Χρηστίδου, που συχνά σώζει την παρτίδα με προσωπική άποψη και σχόλιο. Όμως ακόμη κι εκεί, όταν η συζήτηση διολισθαίνει σε αναλύσεις τύπου «τι είπε ο Λιάγκας»- προσφιλές τους πρόσωπο για επίθεση- και σε επιθέσεις πάνελ εναντίον άλλων εκπομπών, το αφήγημα χάνει το βάθος του. Ο τηλεθεατής δεν ξυπνά Σάββατο πρωί για να παρακολουθήσει τηλεοπτικές κόντρες.
Η Κατερίνα Καραβάτου προσπαθεί, αλλά πέφτει επίσης και αυτή στην παγίδα της φαγωμένης θεματολογίας. Αναπαραγωγή όσων παίχτηκαν όλη την εβδομάδα, με ελάχιστες στιγμές ουσίας από το πάνελ. Όσο για το δίδυμο Δημήτρης Κωνσταντάρας – Ιωάννα Μαλέσκου, ενώ διαθέτουν ρεπορτάζ μέσω συνεργατών όπως ο Κωνσταντίνος Αρτσίτας και η Άρια Καλύβα, συχνά κόβουν τη φόρα της ίδιας τους της ομάδας. Τα θέματα ανοίγουν, αλλά δεν αναπτύσσονται. Οι απόψεις ξεκινούν, αλλά δεν κορυφώνονται. Σαν να φοβούνται τη σύγκρουση ή τη σαφή θέση.
Κι εδώ βρίσκεται η ουσία της παθογένειας: το infotainment απαιτεί τόλμη. Θέλει ρεπορτάζ, άποψη, σύνδεση με την επικαιρότητα, ρυθμό και καθαρό στίγμα. Δεν είναι ούτε light κουτσομπολιό ούτε βαριά ενημέρωση. Είναι υβρίδιο – και για να λειτουργήσει πρέπει να έχει γερή δημοσιογραφική ραχοκοκαλιά.
Ο Νίκος Μάνεσης, όταν είδε πέρυσι τα νούμερα να πέφτουν, διαμαρτυρήθηκε μεν για τις μετρήσεις, αλλά ταυτόχρονα βελτίωσε το προϊόν του!
Έβαλε περισσότερες ζωντανές συνδέσεις, πρωτότυπα ρεπορτάζ, διεθνή θέματα, περιφερειακή ματιά, καθαρή ιεράρχηση ειδήσεων. Δεν κλείστηκε σε τηλεοπτικό καβούκι. Άνοιξε την ατζέντα.
Το αποτέλεσμα; Ο τηλεθεατής έχει λόγο να τον επιλέξει. Ξέρει ότι σε δύο-τρεις ώρες θα ενημερωθεί, θα ακούσει διαφορετικές φωνές, θα δει ρεπορτάζ που δεν έχουν παιχτεί δέκα φορές. Αντίθετα, στα απέναντι πλατό κυριαρχούν δημόσιες σχέσεις και αμοιβαίες φιλοφρονήσεις.
Η πρωινή ζώνη του Σαββατοκύριακου κινείται σε θολά νερά γιατί φοβάται να αποφασίσει τι είναι. Ο Μάνεσης ξέρει ακριβώς τι είναι. Και όσο οι άλλοι δεν αλλάζουν ρότα, θα βλέπουν την πλάτη του να απομακρύνεται – μαζί με τον τηλεθεατή που αναζητά ουσία και όχι τηλεοπτικό αυτισμό.
">
">
">
">