Βαρύ κλίμα, πρόσωπα σκυθρωπά, η ατμόσφαιρα στα πρώτα γυρίσματα του “Voice of Greece” στον ΣΚΑΙ, δεν θα είναι ποτέ ξανά όπως ήταν πριν, γιατί θα λείπει η ψυχή του πάρτι, του κοινού και της παρέας… Γιατί με τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, τίποτα δεν θα είναι ίδιο πια. Τόσο απλά… Η υπόλοιπη παρέα των coaches, Παπαρίζου, Μουζουράκης, Μάστορας, και η Πάολα που προστίθεται στην παρέα τους και θα κάθεται στην καρέκλα του αδικοχαμένου τραγουδιστή, ένωσαν τις πληγές τους αδυνατούν να πιστέψουν τον παρατεταμένο εφιάλτη που ζουν από τις 9/9, μήπως ξεπροβάλλει και τους πει Hello;… Η απουσία του άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, γιατί ο Μαζωνάκης χάρισε αμέτρητες μοναδικές στιγμές στο σόου…
Ο Μαζωνάκης που είχε κλείσει 2 χρόνια παρουσίας στο talent σόου του ΣΚΑΙ, δεν κάθισε ποτέ «φρόνιμα», δεν μέτρησε ποτέ τις λέξεις του, ήταν αυτός που, χωρίς καμία προσπάθεια, έκανε την κόκκινη καρέκλα του The Voice εντελώς δική του, δίνοντάς της την αστείρευτη ενέργειά του. Το άδικο “φευγιό” του δεν είναι απλώς μια αντικατάσταση στην κριτική επιτροπή, είναι η απώλεια εκείνης της απρόβλεπτης, ηλεκτρισμένης στιγμής που μπορούσε να μετατρέψει ένα καλοκουρδισμένο τηλεοπτικό προϊόν σε μια μεγάλη, θορυβώδη παρέα. Ο Μαζωνάκης ξεκλείδωσε και τους υπόλοιπους coaches, τους σήκωσε από τις καρέκλες τους, τους έβαλε μέσα στον κόσμο του τους έδωσε χαρά και ένιωσαν όλοι μαζί “μια συμπυκνωμένη ευτυχία”.
Ένας «τυφώνας» αυθορμητισμού
Ο Μαζωνάκης δεν ακολούθησε ποτέ το παραδοσιακό τηλεοπτικό πρωτόκολλο. Όταν οι άλλοι coaches προσπαθούσαν να επιχειρηματολογήσουν με τεχνικούς όρους, ο Γιώργος λειτουργούσε με το ένστικτο. Η χημεία του με την υπόλοιπη επιτροπή βασιζόταν ακριβώς σε αυτό το «ακατέργαστο» χιούμορ. Πετούσε αφιλτράριστες ατάκες με πολλά “μπιπ”, που άφηναν τους πάντες άφωνους, έκανε απίστευτα πειράγματα και διεκδικούσε τους παίκτες με έναν τρόπο που θύμιζε φιλική «μάχη» σε νυχτερινό μαγαζί και όχι τηλεοπτικό διαγωνισμό. “Ως τώρα κόψαμε στο μοντάζ 37 π….η, 42 που…..ς, 148 μα…..α, 56 γαμ….αι, 52 μου…..α, με το που έμαθες αγγλικά, είπες και fuck…” έλεγε ο Καπουτζίδης στον Μαζωνάκη… “Να πω κάτι;” ρωτούσε ο Μάστορας, “Πες το βατράχια βάζουν, δεν βάζουν πια μπιπ, βάζουν βατράχια…” του έλεγε ο Μαζωνάκης.
Ο Μαζωνάκης που μοίραζε απλόχερα τον αυθορμητισμό του και την τρέλα του, ακόμα και την βαρεμάρα του, μπορεί να υποδυόταν πως τον έπαιρνε ο ύπνος στην καρέκλα, έπιανε συζήτηση με τον κόσμο και είχε απέραντη λατρεία για τα μωρά. Ο Μαζωνάκης που άλλαξε μόλις ήρθε το ρεπερτόριο των παικτών με ιδιαίτερη προτίμηση στα ελληνικά τραγούδια, την “έλεγε” σε εκείνους που τραγουδούσαν ξένα, μιας και ο ίδιος αγαπούσε και γνώριζε όλο το ελληνικό ρεπερτόριο, από τα παλιά ρεμπέτικα και τα λαϊκά, μέχρι τα πιο σύγχρονα. “Εγώ ζω για την στιγμή όταν θα πάρει το format της εκπομπής ο Μαζωνάκης” έλεγε ο Καπουτζίδης και συνέχιζε, “τα μέιλ που μας στέλνουν τώρα και μας γράφουν ώρα προσέλευσης 6, θα γράφουν τότε ‘ξυπνήστε και τηλεφωνιόμαστε'”… Δες το βίντεο με τις ανεπανάληπτες στιγμές του Μαζωνάκη:
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον τρόπο που αντιδρούσε όταν μια αυθεντική λαϊκή φωνή «γρατζουνούσε» την ψυχή του; Δεν περίμενε τη σειρά του. «Δεν απολογούμαι σε κανέναν, μόνο στον Θεό», έλεγε χαρακτηριστικά, ξεκαθαρίζοντας ότι στο πλατό μπαίνει ο ίδιος σαν Γιώργος και όχι σαν ρόλος. Όταν ένας διαγωνιζόμενος άρχιζε να μιλάει με υπερβολική σοβαροφάνεια, ο Μαζώ τον επανέφερε στην πραγματικότητα με την αφοπλιστική του ευθύτητα: «Μιλάς σαν πολιτικός… Θες παιδί μου να γίνεις τραγουδιστής;». Ακόμα και όταν μια παίκτρια επέλεξε τελικά την ομάδα του Μουζουράκη, ο Μαζωνάκης δεν δίστασε να της «κρατήσει μούτρα» με έναν τόσο χαριτωμένο και θεατρικό τρόπο, που το πλατό έσκασε στα γέλια.
Από το μικρόφωνο… στην κούνια: Η σχέση με τους παίκτες
Για τους διαγωνιζόμενους, ο Μαζωνάκης δεν ήταν ο απόμακρος, διάσημος καλλιτέχνης με star quality. Ήταν ο άνθρωπος που θα σηκωνόταν από τη θέση του, θα πετούσε το σακάκι, θα φορούσε το κουστούμι με τα αρκουδάκια, θα έπιανε το μικρόφωνο και θα τραγουδούσε μαζί τους όρθιος, κάνοντας τα «ντουέτα» τους να μοιάζουν με ζωντανή συναυλία. Είχε τη σπάνια ικανότητα να βλέπει τον άνθρωπο πίσω από τη φωνή. Αυτή η ανάγκη του για αληθινή σύνδεση γέννησε και τον βαθύ δεσμό του με τη Μαρίνα Μαμουσάι. Αυτό που ξεκίνησε ως σχέση coach και παίκτριας εξελίχθηκε σε μια πραγματική οικογένεια, με τη Μαρίνα να τον αποχαιρετά αποκαλώντας τον «νονό», μέντορα και ακλόνητο στήριγμα. Δες το βίντεο στο 6:31 με τον Μαζωνάκη και το μωράκι που λάτρεψε και ήθελε να βαφτίσει:
Η επόμενη μέρα στο πλατό
Το The Voice θα επιστρέψει στις οθόνες μας. Θα έχει ξανά εντυπωσιακά φώτα, τεράστιες φωνές, αγωνία, γυρισμένες καρέκλες και μεγάλες τηλεοπτικές κόντρες. Θα είναι, όπως πάντα, ένα εξαιρετικό show. Όμως, η αλήθεια είναι ότι το πλατό θα είναι λίγο πιο «ήσυχο», λίγο πιο προβλέψιμο. Θα λείπει εκείνος ο υπέροχος, αντισυμβατικός τύπος που έσπαγε τη σοβαροφάνεια των πραγμάτων, που μας έκανε να συγκινούμαστε τη μία στιγμή και να γελάμε την άλλη, και που μας θύμιζε ότι η μουσική είναι όμορφη μόνο όταν τη ζεις με την ψυχή σου. Δες ένα εκπληκτικό ντουέτο Μαζω – Μουζού μαζί και τον Γιώργο να χορεύει ένα εκπληκτικό τσιφτετέλι τραγουδώντας “Τα Μαύρα μάτια σου”:
Το show συνεχίζεται, αλλά ο Γιώργος Μαζωνάκης έκανε την καρέκλα δική του. Και αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που θα γίνει αισθητό στο The Voice από την απουσία του. Δεν είναι μυστικό άλλωστε ότι η μεγάλη επιτυχία και η άνοδος στα νούμερα του σόου τα δυο τελευταία χρόνια, ένα μεγάλο ποσοστό οφείλεται σε εκείνον. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένας ακόμη coach, οι άνθρωποι του Voice ήταν η συντροφιά του. Δεν περιορίστηκε ποτέ στο να ακούει έναν διαγωνιζόμενο, να γυρίζει την καρέκλα του, να κάνει ένα σχόλιο και να συνεχίζει η διαδικασία. Έβαζε τον εαυτό του μέσα στη στιγμή. Γελούσε, ενθουσιαζόταν, σηκωνόταν, τραγουδούσε, διεκδικούσε, διαφωνούσε και πολλές φορές άφηνε το αυθόρμητο να κερδίσει το τηλεοπτικό «πρέπει». Και κάπως έτσι, ένα μουσικό talent show που εύκολα μπορεί να αποκτήσει μια επαναλαμβανόμενη και προβλέψιμη τηλεοπτική φόρμα, απέκτησε μαζί του κάτι πολύ πιο ανθρώπινο. Την αίσθηση ότι κάτι μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Αυτό ήταν το μεγάλο όπλο του Μαζωνάκη.
Και όταν έπιανε το μικρόφωνο, το Voice σταματούσε για λίγο να μοιάζει με διαγωνισμό και γινόταν παρέα. Δες ένα αφιερωματικό βίντεο με τις καλύτερες στιγμές του στο σόου:
Ο Μαζωνάκης δεν είχε την ανάγκη να εμφανίζεται «τέλειος» μπροστά στην κάμερα. Άφηνε να φαίνεται ο αυθορμητισμός του και αυτό που ήταν. “Με λένε Γιώργο”… Και αυτή η αλήθεια του ήταν που έβρισκε ανταπόκριση και στους παίκτες και στο κοινό.
Το είδαμε σε αμέτρητες στιγμές του. Από τις έντονες αντιδράσεις του όταν κάτι τον άγγιζε μουσικά, μέχρι εκείνες τις φορές που άφηνε την καρέκλα του και πηδούσε στο stage τραγουδώντας αγκαλιά με τον παίκτη. Στον τελικό, μάλιστα, το ίδιο το The Voice παρουσίασε ένα αφιερωματικό βίντεο με τις στιγμές του, πριν εκείνος ευχαριστήσει συγκινημένος την παραγωγή, τους coaches και τον κόσμο. Δες το βίντεο από το τελευταίο Voice:
Εκείνη τη βραδιά, ο Μαζωνάκης σηκώθηκε από τη θέση του και πήγε να χαιρετήσει παιδιά με αναπηρία που βρίσκονταν στο κοινό. Δεν ήταν μια στιγμή που είχε ανάγκη από μεγάλο τηλεοπτικό σχεδιασμό. Ήταν μια αυθόρμητη κίνηση ενός ανθρώπου που λειτουργούσε με το ένστικτο. Μια κίνηση που συζητήθηκε έντονα και στα social media. Αυτός ήταν ο Μαζώ στο Voice.
Ο άνθρωπος που μπορούσε μέσα σε λίγα λεπτά να περάσει από το γέλιο στη συγκίνηση και από την πλάκα σε μια κουβέντα με ουσία. Ο coach που δεν φοβόταν να πει αυτό που πίστευε. Που δεν έμοιαζε να μετρά κάθε λέξη του πριν την πει. Που λειτουργούσε περισσότερο με την ψυχή και το ένστικτο παρά με το τηλεοπτικό εγχειρίδιο. Και ίσως γι’ αυτό η σχέση που δημιούργησε με αρκετούς από τους παίκτες δεν τελείωνε όταν έσβησαν οι κάμερες.
Η πραγματική παρακαταθήκη του Μαζωνάκη στο The Voice, δεν ήταν μόνο οι ατάκες του, ούτε μόνο τα βίντεό του που γινόντουσαν viral. Η πραγματική παρακαταθήκη του ήταν δίπλα στους ανθρώπους που τον γνώρισαν από κοντά και έφυγαν από εκεί έχοντας γνωρίσει κάτι περισσότερο από έναν διάσημο τραγουδιστή, έναν κανονικό άνθρωπο με αδυναμίες και συναισθήματα. Γι’ αυτό και το Voice χωρίς τον Μαζωνάκη δεν θα είναι απλά το Voice χωρίς έναν coach.
Θα είναι ένα πλατό χωρίς εκείνη την απρόβλεπτη ενέργεια που μπορούσε να το κάνει, από τη μια στιγμή στην άλλη, να μοιάζει λιγότερο με τηλεοπτικό προϊόν και περισσότερο με μια μεγάλη παρέα γύρω από ένα μικρόφωνο. Θα συνεχίσει να έχει καρέκλες, παίκτες, τραγούδια, coaches, διεκδικήσεις και μεγάλες φωνές. Αλλά θα λείπει εκείνος που πολλές φορές δεν περίμενε τη σειρά του για να μιλήσει — απλώς άφηνε τη στιγμή να τον οδηγήσει. Και αυτό, στην τηλεόραση, δεν αντικαθίσταται εύκολα. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν χρειάστηκε ποτέ να προσπαθήσει να γίνει «η ψυχή του πάρτι».
Μπήκε στο Voice και, με τον δικό του τρόπο, το έκανε δικό του πάρτι. Τι κρίμα! Περίμενε πως και πως να ξαναμπεί στα γυρίσματα γιατί ήταν η αγαπημένη του συνήθεια όπως έλεγε… “Ο αυτοκράτορας του πλατό”, όπως τον αποκαλούσε ο Καπουτζίδης, θα απουσιάζει από τον θρόνο του. Ειρωνεία της τύχης: στο τελευταίο Voice έκλεισε τραγουδώντας το “Φεύγω”! Τόπε και τόκανε. Δες ένα μουσικό του ταξίδι στο σόου:
">
">
">
">
">
">
">
">