Δύο χρόνια πέρασαν… Δύο χρόνια από εκείνη τη νύχτα που το σκοτάδι κατάπιε 57 ζωές, που το τρένο δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του, που μια ολόκληρη χώρα πάγωσε μπροστά στην τραγωδία. Κι όμως, την περασμένη Παρασκευή χιλιάδες άνθρωποι γέμισαν τις πλατείες, βγήκαν στους δρόμους, ύψωσαν τη φωνή τους. Δεν ξεχνούν. Δεν συμβιβάζονται.
Δεν δέχονται να γίνουν οι 57 ακόμα ένας αριθμός στη μακάβρια λίστα των εγκλημάτων που μένουν ατιμώρητα. Όμως, θα αλλάξει κάτι; Ή αύριο, όλα θα συνεχίσουν σαν να μην έγινε ποτέ αυτή η κραυγή;
Μια πληγή που δεν κλείνει στα Τέμπη
Αυτή η τραγωδία δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα. Ένα έγκλημα που είχε προαναγγελθεί μέσα από προειδοποιήσεις εργαζομένων, μέσα από καταγγελίες που έπεσαν στο κενό, μέσα από μια κρατική αδιαφορία που θυσίασε ζωές στον βωμό της ανικανότητας και της απληστίας. Οι ευθύνες δεν είναι αόριστες. Έχουν ονόματα, υπογραφές, αποφάσεις και παραλείψεις που οδήγησαν στην καταστροφή.
Αλλά η πληγή δεν είναι μόνο η απώλεια. Είναι και η αίσθηση της αδικίας. Η αίσθηση ότι, παρά τη θλίψη, παρά την οργή, παρά τις υποσχέσεις, η ζωή θα συνεχιστεί όπως πριν, λες και τίποτα δεν έγινε. Πόσες φορές δεν έχει συμβεί το ίδιο; Πόσες φορές μια τραγωδία δεν έγινε η αφορμή για βαρύγδουπα λόγια, υποσχέσεις, “ποτέ ξανά”, μόνο και μόνο για να ξεχαστεί λίγο αργότερα; Όμως, αυτή τη φορά, κάτι μοιάζει διαφορετικό.
Η οργή που γίνεται δύναμη
Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Δεν ήταν λίγοι. Δεν ήταν σιωπηλοί. Ήταν εκεί, με τα πανό τους, με τις φωνές τους, με τα μάτια τους γεμάτα δάκρυα αλλά και αποφασιστικότητα. “Δικαιοσύνη για τους 57” – μια φράση που έγινε σύνθημα, έγινε απαίτηση, έγινε κραυγή.
Οι οικογένειες των θυμάτων δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν το αυτονόητο: να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Να αλλάξει κάτι. Να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να θρηνήσουμε τόσες αδικοχαμένες ζωές επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι μπορούν να παίζουν με την ασφάλεια των ανθρώπων.
Αυτή η οργή μπορεί να γίνει δύναμη. Δύναμη που δεν θα αφήσει την υπόθεση να ξεχαστεί. Δύναμη που θα πιέσει, που θα απαιτήσει, που θα διεκδικήσει. Γιατί η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του. Αλλάζει μόνο όταν οι άνθρωποι δεν συμβιβάζονται.
Η ευθύνη όλων μας
Δεν είναι μόνο οι οικογένειες που έχουν χρέος να συνεχίσουν αυτόν τον αγώνα. Είναι χρέος όλων μας. Γιατί αν αφήσουμε αυτή την υπόθεση να χαθεί, αν επιτρέψουμε να ξεχαστεί, τότε τι λέμε στις επόμενες γενιές; Ότι οι ζωές μας δεν έχουν αξία; Ότι μπορούμε να χαθούμε άδικα και κανείς δεν θα λογοδοτήσει;
Δεν είναι εύκολο να αλλάξει η νοοτροπία δεκαετιών. Αλλά δεν είναι αδύνατο. Κάθε κίνημα ξεκινάει από μια σπίθα. Από μια αδικία που δεν έγινε αποδεκτή. Από μια φωνή που δεν σιώπησε.
Αύριο, μπορεί να προσπαθήσουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Να μας πουν ότι «η ζωή συνεχίζεται». Αλλά εμείς έχουμε τη δύναμη να αποφασίσουμε αν θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο ή αν θα παλέψουμε να γίνει καλύτερη, πιο δίκαιη, πιο ασφαλής.
Οι 57 ζωές που χάθηκαν ζητούν δικαίωση. Και αυτή η δικαίωση δεν θα έρθει με λόγια. Θα έρθει μόνο αν δεν αφήσουμε τη μνήμη τους να γίνει σιωπή.
">
">
">
">
">
">
">