Γιάννης Αρμακόλας: Συγκλονίζει στο youweekly ο δάσκαλος οδήγησης για τα όσα έζησε στην κακοκαιρία – Καταστράφηκε το αυτοκίνητο του

Το απόγευμα της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου 2026, μια ισχυρή κακοκαιρία σάρωσε την Αττική, φέρνοντας ισχυρές βροχοπτώσεις, ορμητικές πλημμύρες και χάος σε πολλές περιοχές του λεκανοπεδίου. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ορμητικά ποτάμια, σπίτια και επιχειρήσεις πλημμύρισαν, ενώ υπήρξαν εκτεταμένες υλικές ζημιές σε υποδομές και περιουσίες. Η Πυροσβεστική και οι Αρχές δέχθηκαν εκατοντάδες κλήσεις για βοήθεια και απεγκλωβισμούς, καθώς οι κάτοικοι προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τα ακραία καιρικά φαινόμενα.

Δυστυχώς, η κακοκαιρία άφησε πίσω της και ανθρώπινα θύματα: μία 56χρονη γυναίκα παρασύρθηκε από τα νερά στην Άνω Γλυφάδα και βρήκε τραγικό θάνατο, ενώ ένας 53χρονος λιμενικός έχασε επίσης την ζωή του εν ώρα καθήκοντος κατά τη διάρκεια των έντονων φαινομένων.

Και μέσα σε αυτή την τραγική και πρωτοφανή δοκιμασία για κατοίκους και επαγγελματίες, ανάμεσα σε όσους ταλαιπωρήθηκαν από την επέλαση των νερών είναι και ο κ. Γιάννης Αρμακόλας, δάσκαλος οδήγησης που μένει στη Βάρη. Ο ίδιος μίλησε σήμερα (24/1) αποκλειστικά στο youweekly και περιέγραψε λεπτό προς λεπτό όσα έζησε εκείνο το βράδυ μέσα στη νεροποντή και την απελπιστική μάχη με τα ορμητικά νερά.

Συγκλονίζει η περιγραφή του Γιάννη Αρμακόλα για το βράδυ της κακοκαιρίας

«Επέστρεφα προς το σπίτι μου και λίγο πριν φτάσω στην Αιγαίου, η οποία είναι ποτάμι όταν βρέχει και δρόμος όταν δεν βρέχει, είδα από μακριά ότι δεν μπορώ να τη διασχίσω. Αμέσως σταμάτησα και προσπάθησα να οπισθοχωρήσω, αλλά το νερό διογκωνόταν και δεν με άφηνε. Πάταγα λοιπόν το φρένο με όλη μου τη δύναμη, διότι αν το άφηνα, το νερό με έσπρωχνε. Ακόμα νιώθω πόνους στο σώμα μου.

Έπειτα ήρθε ένα κύμα που σταδιακά φούσκωνε και άρχισε πια να με παρασύρει. Με έστρεψε 180° και τότε τα νερά στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου, όπως άλλωστε φαίνεται και στο βίντεο, άρχιζαν να παίρνουν ύψος, όπου σε κάποιο σημείο που ακινητοποιήθηκα, το κάλυψαν ολόκληρο.

Μετά με έβγαλε στο ποτάμι και τότε πια το όχημα έπλεε σαν βάρκα. Σε αυτό το σημείο άνοιξα τα παράθυρα -γιατί την ξέρω την περιοχή- για να καταλάβω τη θέση μου και να ετοιμάσω την έξοδο από το όχημα, πριν εγκλωβιστώ με κίνδυνο της ζωής μου, λόγω εισροής υδάτων ή μπαίνοντας σε κάποια τάφρο ή πηγαίνοντας προς τη θάλασσα.

Συγχρόνως είχα επικοινωνία με τη σύζυγό μου, τον γιο μου και τον ανιψιό μου μέσω bluetooth (πράγμα σωτήριο και για την επικοινωνία, αλλά και διότι είχα ελευθερία στα χέρια), οι οποίοι παρακολουθούσαν λίγο ψηλότερα το σημείο που έπλεε το αμάξι. Το μόνο που μου είπε η γυναίκα μου ήταν να βγω. Εγώ είχα σκοπό να το κάνω, απλά έψαχνα και το σημείο.

Ανοίγοντας τα παράθυρα για να έχω ορατότητα, άρχισε να μπαίνει νερό και σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να βγω. Δοκίμασα την πόρτα και άνοιξε. Την ώρα που την άνοιξα ήρθε πλεούμενο ένα γκρι τζιπ, μου έσπρωξε την πόρτα και εκεί πιθανόν χτύπησα το χέρι και το πόδι μου.

Έπειτα βγήκα από το όχημα. Δεν κατάλαβα πώς δεν έχασα την ισορροπία μου, δεν θυμάμαι πώς κατάφερα και δεν έπεσα. Δεν έπρεπε να πέσω, γιατί δεν ήξερα πώς και αν θα επανέλθω. Κατά τύχη προσπέρασα μια τάφρο που είχε δημιουργηθεί από τη βροχή και δεν έπεσα μέσα. Μόλις είδα μερικά δέντρα σταμάτησα, έκατσα λίγο σε ένα κράσπεδο και έπειτα ανέβηκα σε μια ελιά, όπου παρέμεινα εκεί επί τρεις ώρες.

Οι δικοί μου είχαν ήδη ειδοποιήσει πυροσβεστική και αστυνομία. Δυσκολεύτηκαν βέβαια, διότι το κέντρο της Πυροσβεστικής είχε μπλοκάρει για ώρα.

Έπειτα με κάλεσαν αρκετές φορές στο τηλέφωνο ο αστυνομικός από την Άμεση Δράση και ο διοικητής της Πυροσβεστικής. Από ό,τι κατάλαβα δεν μπορούσαν να φτάσουν στο σημείο, αλλά τουλάχιστον ένιωθα την ασφάλεια της ελιάς. Έμεινα εκεί μέχρι να δω να πέφτει η στάθμη του νερού. Πέρασε κάποια ώρα, αλλά επειδή κρύωνα άρχισα να κάνω κινήσεις, παρόλο που πονούσα, για να παραμείνω ζεστός, διότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να κατέβω.

Τελικά το αυτοκίνητο έπλευσε για 200 ακόμη μέτρα, όπου και κατέληξε σε μια λακούβα που δημιουργήθηκε από το νερό.

Μετά από όλα αυτά κρίνω πως πρέπει να χαρακτηριστεί “ολική καταστροφή”. Ο κινητήρας έσβησε ενώ λειτουργούσε, που σημαίνει πως η ζημιά είναι αρκετά μεγάλη. Ελπίζω να αποζημιωθώ, διότι έχω προσθέσει στο συμβόλαιο το προσάρτημα των “καιρικών φαινομένων”. Πάντως αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να εργαστώ, διότι δεν έχω το βασικό εργαλείο της δουλειάς μου, το αυτοκίνητο», ανέφερε αρχικά για το πώς συνέβη το περιστατικό και την κατάσταση του αυτοκινήτου.

Υπήρξε δυνατότητα αντίδρασης ή όλα έγιναν μέσα σε λίγα λεπτά;

«Είχα κάποιο χρόνο να σκεφτώ, πως δεν είχα και πολλά περιθώρια. Σε τέτοιες καταστάσεις απλώς δρας».

Πώς είναι τώρα η κατάσταση της υγείας σας;

«Έχω πια αποκατασταθεί σε μεγάλο ποσοστό. Καλά κάνετε και με ρωτάτε, αλλά είναι μηδαμινά αυτά που έχω υποστεί, αν τα συγκρίνουμε με τους θανάτους του λιμενικού και της κοπέλας στην Άνω Γλυφάδα».

Μετά την ολοσχερή καταστροφή του οχήματος, πώς σκοπεύετε να κινηθείτε από εδώ και στο εξής σε επαγγελματικό επίπεδο;

«Πρέπει να βρω ένα εκπαιδευτικό για άμεση χρήση και μόλις λάβω με το καλό την αποζημίωση, να αγοράσω ένα άλλο για μόνιμη χρήση. Είναι αξιοσημείωτο να σας αναφέρω πως δέχτηκα προτάσεις βοήθειας από πολλούς φίλους, από πολλούς συναδέλφους, ακόμα και δανεισμό εκπαιδευτικού οχήματος από συναδέλφους, ακόμη και ανταγωνιστές μου».

Τι σας άφησε αυτή η εμπειρία σε ανθρώπινο επίπεδο;

«Όσα και να έχεις ακούσει, όσα και να έχεις διαβάσει, όταν σου τύχει σε κοντινό επίπεδο ή και προσωπικά όπως σε εμένα, συνειδητοποιείς την λεπτή γραμμή που χωρίζει την ζωή από τον θάνατο, στην οποία γραμμή κινούμαστε κάθε μέρα, χωρίς να γνωρίζουμε αν θα είναι η τελευταία μας».

Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θεωρείτε ότι πρέπει να μείνει μετά από αυτό το περιστατικό;

«Καλύτερα να αποφεύγουμε τις δύσκολες καταστάσεις, παρά να καλούμαστε να τις αντιμετωπίζουμε, διότι δεν γνωρίζουμε αν θα κερδίσουμε ή αν θα χάσουμε.

Και κάτι πρακτικό. Να διαθέτουμε όλοι, κοντά στη θέση του οδηγού, ένα σφυρί έκτακτης ανάγκης, που περιλαμβάνει τη δυνατότητα θραύσης κρυστάλλων και κόπτη ζώνης ασφαλείας».

Νωρίτερα, ο κ. Γιάννης Αρμακόλας μίλησε στην εκπομπή Καλύτερα δε γίνεται για τα όσα έζησε εκείνο το βράδυ.

Δείτε το σχετικό απόσπασμα: