Τρία χρόνια έχουν περάσει από την αιματηρή επίθεση της Χαμάς στο μουσικό φεστιβάλ Nova στο Ισραήλ, όμως για όσους επέζησαν ή βρέθηκαν όμηροι στη Γάζα, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει.
Οι άνθρωποι που βίωσαν τον απόλυτο εφιάλτη αποφάσισαν τώρα να σπάσουν τη σιωπή τους και να περιγράψουν με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια όσα έζησαν στα υπόγεια τούνελ, εκεί όπου η ελπίδα έσβηνε μέρα με τη μέρα.
Οι συγκλονιστικές τους εξομολογήσεις σοκάρουν, καθώς κάνουν λόγο για βασανιστήρια, απομόνωση, πείνα, εξευτελισμούς και εικόνες που, όπως λένε, δεν πρόκειται να σβήσουν ποτέ από τη μνήμη τους.
«Με αντιμετώπιζαν σαν ζώο μέσα σε κλουβί»
Η 24χρονη Μία Σεμ ήταν μία από τους ανθρώπους που απήχθησαν από το φεστιβάλ Nova στις 7 Οκτωβρίου 2023. Τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι από πυροβολισμό πριν μεταφερθεί στη Λωρίδα της Γάζας.
Η ίδια θυμάται πως επαναλάμβανε διαρκώς μέσα της: «Δεν θέλω να πεθάνω τώρα».
Λίγο αργότερα πυροβολήθηκε σχεδόν εξ επαφής, χάνοντας μεγάλη ποσότητα αίματος, ενώ είδε μπροστά στα μάτια της τον φίλο της Ελία Τολεντάνο να συλλαμβάνεται. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδε ζωντανό.
Όταν έφτασε στη Γάζα, όπως περιγράφει, ένας από τους απαγωγείς της τής είπε: «Καλώς ήρθες στη Γάζα».
Η κατάσταση της υγείας της επιδεινωνόταν συνεχώς, καθώς δεν λάμβανε ουσιαστική ιατρική φροντίδα. «Με αντιμετώπιζαν σαν ζώο μέσα σε κλουβί».
Για 55 ημέρες έζησε κλεισμένη σε δωμάτιο χωρίς παράθυρα.
«Δεν μου έδωσαν φάρμακα. Το σώμα μου ήταν διαλυμένο. Είναι θαύμα που έχω ακόμη το χέρι μου. Δεν ξέρω πώς επέζησα τόσες ημέρες χωρίς θεραπεία».
Όπως αποκαλύπτει, η σύζυγος του φρουρού της τής στερούσε ακόμη και το νερό για ημέρες.
Ακόμη πιο σοκαριστική ήταν η στιγμή που της είπαν: «Δεν θα γυρίσεις ποτέ σπίτι. Θα μείνεις εδώ. Θα παντρευτείς εδώ.»
Η Μία αναγκάστηκε να συμμετάσχει και σε προπαγανδιστικό βίντεο της Χαμάς, διαβάζοντας όσα της υπαγόρευσαν.
Η ίδια όμως εξηγεί πως προσπαθούσε μόνο μέσα από το βλέμμα της να στείλει μήνυμα στη μητέρα της.
«Το σώμα μου είχε καταρρεύσει, αλλά η ψυχή μου ήταν πιο δυνατή από ποτέ. Σκεφτόμουν συνεχώς τη μητέρα μου.»
Λίγο πριν απελευθερωθεί, μεταφέρθηκε σε υπόγεια σήραγγα.
«Δεν μπορούσα ούτε να σταθώ όρθια. Δεν υπήρχε αέρας ούτε φως.»
«Άκουγα γυναίκες να βιάζονται δίπλα μου»
Η Χαντάρ Σαρβίτ ήταν επίσης στο φεστιβάλ Nova όταν ξεκίνησε η επίθεση.
Αρχικά πίστεψε ότι υπήρχε τεχνικό πρόβλημα στη μουσική.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο ουρανός γέμισε ρουκέτες.
Μαζί με τον φίλο της προσπάθησαν να σωθούν, όμως εγκλωβίστηκαν και αναγκάστηκαν να κρυφτούν κάτω από έναν θάμνο.
«Ήμουν ξαπλωμένη μπρούμυτα στο έδαφος. Οι τρομοκράτες βρίσκονταν μόλις δέκα μέτρα μακριά μου και πυροβολούσαν.»
Καθ’ όλη τη διάρκεια της επίθεσης αντάλλασσε μηνύματα με τον πατέρα της.
Κάποια στιγμή πίστεψε πως δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να σωθεί.
«Πεθαίνω. Συγγνώμη. Σ’ αγαπώ.»
Αργότερα κρύφτηκε κάτω από μια πορτοκαλιά.
Εκεί άκουσε, όπως περιγράφει, σκηνές που τη στοιχειώνουν μέχρι σήμερα.
«Παντού υπήρχαν άνθρωποι που ούρλιαζαν, εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους, δολοφονούνταν και κακοποιούνταν από τους τρομοκράτες. Η μυρωδιά ήταν αδιανόητη. Καμένα σώματα, αίμα, φωτιά.»
Το περιβόλι πήρε φωτιά και αναγκάστηκε να τρέξει ξανά για να σωθεί.
«Είδα όλα όσα προηγουμένως μόνο άκουγα. Διαμελισμένα σώματα στο έδαφος, καπνό παντού, νεκρούς και ζωντανούς τρομοκράτες. Ήταν σαν σκηνή τρόμου που ούτε το Χόλιγουντ δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει.»
Η επανένωση με τον πατέρα της ήταν μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής της.
«Με αγκάλιασε τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι θα μου έσπαγε τα κόκαλα.»
Παρόλα αυτά, η επιστροφή στην καθημερινότητα αποδείχθηκε ένας νέος αγώνας, καθώς το μετατραυματικό στρες δεν την εγκατέλειψε ποτέ.
«Για 505 ημέρες δεν είδα ούτε μία φορά το φως»
Ο Ομέρ Βένκερτ έζησε μία από τις πιο μακροχρόνιες αιχμαλωσίες.
Κρατήθηκε συνολικά 505 ημέρες στη Γάζα.
Για 197 ημέρες βρισκόταν ολομόναχος μέσα σε υπόγεια σήραγγα, χωρίς ανθρώπινη επαφή.
«Μου ξερίζωσαν ολοκληρωτικά την ψυχή. Δεν είχε απομείνει τίποτα μέσα μου.»
Όπως λέει, έκανε ακόμη και τη δική του «τελετή αποχαιρετισμού».
Αποχαιρέτησε έναν-έναν τους γονείς και τα αδέλφια του, πιστεύοντας ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ ζωντανός.
Οι συνθήκες κράτησης ήταν απάνθρωπες.
«Ήταν αφόρητα δύσκολο. Τρώγαμε ελάχιστα, πίναμε ελάχιστο νερό, δεν κάναμε ούτε ένα μπάνιο και δεν μπορούσαμε ούτε να σταθούμε όρθιοι ούτε να κινηθούμε.»
Οι φρουροί τού έδιναν μόλις μισή πίτα και ένα λίτρο νερό την ημέρα.
Μπορούσε να πλυθεί μόνο μία φορά κάθε δύο μήνες.
«Αυτό ήταν όλο. Δεν μου μιλούσαν. Δεν μου επέτρεπαν να τους μιλήσω. Τίποτα.»
Στη συνέχεια, όπως καταγγέλλει, ξεκίνησαν και τα βασανιστήρια.
«Κάθε δύο ή τρεις ημέρες με υποχρέωναν να σταθώ στην άκρη της σήραγγας και με ψέκαζαν με εντομοκτόνο στα μάτια, στο στόμα, σε όλο μου το σώμα.»
Ανήμερα των γενεθλίων του ξυλοκοπήθηκε άγρια.
«Για τρεις ημέρες ήμουν ολοκληρωτικά διαλυμένος.»
Η ελπίδα επέστρεψε μόνο όταν μεταφέρθηκαν στη σήραγγά του άλλοι Ισραηλινοί όμηροι.
«Τους είδα σαν σωτήρες. Μου έσωσαν πραγματικά τη ζωή.»
Στις 22 Φεβρουαρίου 2025 αφέθηκε τελικά ελεύθερος.
Λίγο πριν αντικρίσει ξανά το φως της ημέρας, τραγούδησε μαζί με τους υπόλοιπους ομήρους.
«Ένιωσα σαν να απλώθηκε η νίκη σε ολόκληρο το σώμα μου.»
Λίγα λεπτά αργότερα αγκάλιαζε ξανά τους γονείς του.
«Είδα ξανά τη μητέρα και τον πατέρα μου. Είναι μια στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια.»
">
">
">
">
">
">
">
">