Πλάτων Σουλιώτης: Συντετριμμένοι οι γονείς του κατά την ανάσυρσή του – Βίντεο από το σημείο

Η τραγωδία που εκτυλίχθηκε στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης έρχεται να υπενθυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο επικίνδυνο και απρόβλεπτο μπορεί να γίνει το υποθαλάσσιο περιβάλλον. Ακόμη και για έμπειρους δύτες, ορισμένα σημεία κρύβουν παγίδες που δεν συγχωρούν λάθη, με το λεγόμενο «Πηγάδι του Διαβόλου» να αποτελεί μία από τις πιο απαιτητικές και ιδιαίτερες τοποθεσίες. Στο επίκεντρο της δραματικής επιχείρησης που πραγματοποιήθηκε το πρωί του Σαββάτου 28/3 βρέθηκε και ο σπηλαιοδύτης Αντώνης Γράφας, ο οποίος συμμετείχε ενεργά στην ανάσυρση της σορού του Πλάτων Σουλιώτη. Όπως περιγράφει στο pontiki επρόκειτο για μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία, που απαιτούσε απόλυτη συγκέντρωση, εμπειρία και προσοχή σε κάθε κίνηση, καθώς οι συνθήκες στο συγκεκριμένο σημείο δεν άφηναν περιθώρια για το παραμικρό λάθος.

Η συγκλονιστική αποκάλυψη σπηλαιοδύτη που βοήθησε στην ανάσυρση του Πλάτων Σουλιώτη

«Γενικώς ήταν μια πολύ δύσκολη επιχείρηση διότι έχουμε το φαινόμενο της ρουφήχτρας, όπου μέσα στο υποθαλάσσιο περιβάλλον του σπηλαίου λειτουργεί σαν αόρατο ρεύμα που τραβάει τα πάντα προς τα μέσα. Δεν κάνει διακρίσεις. Δεν χαλαρώνει ποτέ. Και αυτό ήταν το βασικό εμπόδιο της επιχείρησης στο να προσεγγίσουμε τη σορό του δύτη». Όπως εξηγεί ο κ. Γράφας ο οποίος το 2018 είχε πραγματοποιήσει με την ομάδα του και την χαρτογράφηση του «πηγαδιού του διαβόλου» και είχε ετοιμάσει ένα ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ, «όταν ο νεκρός, είναι 100 κιλά και συν με τον εξοπλισμό του, με τα νερά που μπορεί να έχει πάρει, πάει 150, έχουμε συν και το θέμα που ρουφάει προς τα μέσα, επομένως καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο ήταν. Γιατί δεν είναι μόνο το βάθος, πρόκειται για μια μάχη με ένα περιβάλλον που αντιστέκεται ενεργά».

«Έξι μέρες προσπαθούσαμε να τον βγάλουμε, οι πέντε ήταν προετοιμασία. Δεν βγαίνει αλλιώς, δεν είναι απλό πράγμα», λέει ο κ. Γράφας. Κάθε κίνηση έπρεπε να είναι μελετημένη, κάθε βήμα να έχει προβλεφθεί. Οι καιρικές συνθήκες επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο το ήδη δύσκολο σκηνικό. «Δυστυχώς, λόγω του ότι ο καιρός είχε γυρίσει δυτικός με νοτιοδυτικός, είχαμε μια ορατότητα του ενός μέτρου», αναφέρει. Σε έναν χώρο όπου ο προσανατολισμός βασίζεται σε ελάχιστα οπτικά σημεία, αυτή η περιορισμένη ορατότητα μετατρέπεται σε σοβαρό κίνδυνο. «Αυτή η ορατότητα δεν σε αφήνει να επικοινωνήσεις πολύ εύκολα ή πρέπει να είσαι κοντά με τον άλλον».

Πίσω από όλο αυτό, υπήρχε και μια άλλη διάσταση, πιο δύσκολη να περιγραφεί. Οι γονείς του 34χρονου βρίσκονταν εκεί. Περίμεναν και ρωτούσαν. «Ήταν μια πολύ συγκινητική κατάσταση με τους γονείς. Οι επαφές μαζί τους δεν ήταν εύκολες. Τα λόγια τους μας προσθέσανε ένα ακόμα βάρος στους ώμους μας, από τη στιγμή που είπαμε “θα το κάνουμε”» αναφέρει ο κ. Γράφας. Εκεί, η επιχείρηση απέκτησε άλλο νόημα. Δεν ήταν μόνο τεχνική πρόκληση. Ήταν υπόσχεση προς τους γονείς του 34χρονου. «Εκεί πλέον, είπαμε ότι πρέπει να βγει ο άνθρωπος. Πρέπει να βγει, στο μέτρο του δυνατού και με την ασφάλειά μας», τονίζει. Γιατί όσο ισχυρή κι αν είναι η επιθυμία να ολοκληρωθεί η αποστολή, υπάρχει πάντα ένα όριο.

Drone κατέγραψε την επιχείρηση ανάσυρσης

Η κάμερα του drone κατέγραψε καρέ-καρέ την κινητοποίηση των αρχών και των εξειδικευμένων συνεργείων στην ακτογραμμή της Αττικής. Η εικόνα της απόκρημνης ακτής σε συνδυασμό με την έντονη παρουσία των διασωστών αποτυπώνει το μέγεθος της επιχείρησης που στήθηκε για τον εντοπισμό του 34χρονου.

Το «πηγάδι του διαβόλου» κουβαλά και ένα βαρύ παρελθόν

Τον Σεπτέμβριο του 1978 τρεις νεαροί Αμερικανοί, δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού (ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ) και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.

Παρά τις επανειλημμένες αποστολές εντοπισμού, παρέμειναν αγνοούμενοι για δεκαετίες. Μια πρώτη μεγάλη προσπάθεια εντοπισμού τους έγινε τον Νοέμβριο του 1978 χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Το θρίλερ με την εξαφάνιση των τριών Αμερικανών στο σπήλαιο, έκλεισε οριστικά το 2007. Τότε ταυτοποιήθηκαν οστά που είχαν βρεθεί ένα χρόνο νωρίτερα με αυτά των αγνοούμενων Αμερικανών δυτών. ​ Μετά από εκείνο το περιστατικό, το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα στο σημείο, προκειμένου να αποτρέψει επικίνδυνες καταδύσεις, ενώ υπάρχει και προειδοποιητική επιγραφή.