ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με την Βίκυ Παπαδοπούλου και τον Γιώργο Παπαγεωργίου: “Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι εξουσίας”

Τη Βίκυ και τον Γιώργο τους ενώνουν πολλά. Πάνω απ’ όλα έχουν την ίδια ηλικία (32 ετών) και μια μεγάλη αγάπη για το θέατρο. Με αφορμή το έργο του Ντέιβιντ Άιβς «Η Αφροδίτη με τη γούνα», στο οποίο πρωταγωνιστούν, μιλήσαμε μαζί τους για σχέσεις, όνειρα, την κρίση και το θέατρο.

 Από τον ΤΑΣΟ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗ

Εκείνος είναι ένας εξωστρεφής τύπος από τη Θεσσαλονίκη που θα μπορούσες αμέσως να κάνεις φίλο. Είναι γιος της Φιλαρέτης Κομνηνού, αλλά δεν το χρησιμοποιεί ποτέ, κάνει τέσσερις δουλειές μαζί (όλες στο θέατρο), επιμένει να δηλώνει «εργένης» ενώ έχει ιδρύσει μια ανεξάρτητη μπάντα με την οποία παίζει folk μουσική για να συναντά τους φίλους του από την αγαπημένη του πόλη. Εκείνη, πάλι, μπορεί να είναι ένας άνθρωπος low profile που αρνείται πεισματικά να μιλήσει για την προσωπική της ζωή, αλλά κουβαλά την ίδια «τρέλα» με τον Γιώργο για το θέατρο, ζώντας πολλές διαφορετικές ζωές μέσα από τους ρόλους που καλείται να ενσαρκώσει. Ο Γιώργος και η Βίκυ μιλούν στο YOU για το έργο «Η Αφροδίτη με τη γούνα» στο οποίο πρωταγωνιστούν στο θέατρο «Θησείον» και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα…

 

Πώς θα συστήνατε στο κοινό το έργο «Η Αφροδίτη με τη γούνα»;

Γιώργος: Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μείξη διαφορετικών θεατρικών ειδών. Ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος, ενώ έχει και στοιχεία θρίλερ με την έννοια του σασπένς. Αν και είναι ένα ρεαλιστικό κείμενο, όσο προχωρά η υπόθεση γίνεται όλο και πιο «περίεργο». Ουσιαστικά, το φινάλε είναι μια αλληγορία.

Βίκυ: Είναι δύσκολο να χαρακτηρίσεις αυτό το έργο. Έχει πολλά κωμικά στοιχεία -όχι κλασικής κωμωδίας- αλλά και θρίλερ. Το αστείο έρχεται μέσα από καταστάσεις. Ουσιαστικά είναι αυτό που είπε ο Γιώργος: Μια μείξη στοιχείων και αυτό γίνεται λόγω των πολλών ανατροπών. Είναι ένα παιχνίδι ρόλων, εξουσίας, σαδισμού και μαζοχισμού.

Το έργο μιλάει για τον αισθησιασμό και το μαζοχισμό. Υπάρχουν στοιχεία ερωτικά ή γυμνό επί σκηνής;

Γ: Το έργο παίζει έντονα με το στοιχείο του ερωτισμού με άξονα το σαδομαζοχισμό. Δεν υπάρχει γυμνό με την έννοια του full frontal, αλλά μεταμορφώσεις. Για παράδειγμα, η Βάντα που υποδύεται η Βίκυ στην αρχή είναι μια ταλαίπωρη ηθοποιός και στη συνέχεια μεταμορφώνεται σε κάτι πιο S/M. Από την άλλη ο Τόμας, ο δικός μου ρόλος, ξεκινά ως ένας νέος, φέρελπις συγγραφέας για να καταλήξει δεμένος με αλυσίδες φορώντας δερμάτινα γυναικεία ρούχα.

Β: Γυμνό δεν υπάρχει στην παράσταση. Υπάρχουν, όμως, αισθησιακά κομμάτια. Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν ερωτικά στοιχεία όταν βασίζεται στο έργο του Μαζόχ;

 Στην προσωπική σας ζωή έχετε ζήσει έντονες καταστάσεις πάθους όπως οι ήρωες του έργου;

Β: Έχω ζήσει ακραίες καταστάσεις πάθους αλλά όχι στο σημείο που τις ζουν οι ήρωες. Σαδισμός και μαζοχισμός υπάρχει σε όλες τις σχέσεις –κυρίως στις ερωτικές- αλλά σε ένα λογικό πλαίσιο. Ποτέ δεν έχω φτάσει στα άκρα.

Γ: Σε εγκεφαλικό επίπεδο, ναι. Το να φτάνω να φοράω leather ρούχα και να κοπανιέμαι δεν το έχω κάνει.

Σας έχει τύχει να ταυτιστείτε με έναν ρόλο ή να σας πάρει πολύ καιρό να «βγείτε» απ’ αυτόν; 

Γ: Όσο παίζεις σε μια παράσταση στην ουσία ζεις με το ρόλο. Φαντάσου εμένα που φέτος είμαι σε τρεις παραστάσεις. Πολλές φορές μου συμβαίνει να λέω λόγια του ρόλου μέσα από το κράνος που φοράω στο μηχανάκι ή εκεί που κάθομαι στο σπίτι ξαφνικά μου έρχεται μια ιδέα για το ρόλο. Με το που τελειώνει μια δουλειά, όμως, κλειδώνω το ρόλο σε ένα ντουλάπι και τον αφήνω εκεί.

Β: Με το που διαβάζω ένα έργο ξεκινάω κι εγώ όπως και ο Γιώργος να κουβαλάω το ρόλο. Αυτό γίνεται κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ ώσπου να τελειώσει η παράσταση. Το να ταυτιστώ απόλυτα και να το «χάσω», δηλαδή να γίνω ο ρόλος και στην πραγματική μου ζωή, όχι δεν έχει συμβεί.

Θεωρείτε ότι ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι ρόλων και εξουσίας; Δυο ερωτευμένοι άνθρωποι χωρίς να το θέλουν μπορούν να γίνουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι;

Γ: Η αγαπημένη φράση μου από το έργο είναι αυτή που λέει ο Τόμας διά στόματος του Σεβερίν, του ήρωα που έχει γράψει: «Αποδείξτε ότι με αγαπάτε κάνοντας αυτό που κάνουν όλοι οι εραστές. Πληγώστε με»! Συνήθως, οι μεγάλοι έρωτες μάς αφήνουν ένα σημάδι πόνου. Πάντα κάποιος πληγώνει κάποιον κάποια στιγμή. Εάν δεν συμβεί αυτό, σημαίνει ότι δεν είναι ερωτευμένοι αλλά φίλοι, συνεργάτες ή αδελφάκια!

Β: Καλώς ή κακώς αυτοί οι ρόλοι υπάρχουν. Το καλό είναι ότι ανάλογα με το χρονικό διάστημα της σχέσης, οι ρόλοι εναλλάσσονται, δεν μένουν σταθεροί και αυτό δημιουργεί το ενδιαφέρον. Ειδικά στην αρχή υπάρχει ένα παιχνίδι εξουσίας και εντυπωσιασμού του στυλ «ποιος είναι ο καλύτερος». Αυτό γίνεται για να μας προσέξει περισσότερο ο άνθρωπος με τον οποίο είμαστε μαζί.

Έχετε νιώσει καταπιεσμένοι σε μια σχέση;

Γ: Έχω νιώσει και να καταπιέζω και να καταπιέζομαι ακόμα και στην ίδια σχέση. Οι ρόλοι αυτοί εναλλάσσονται. Αν ήταν διακριτοί θα ήταν βαρετό. Σε μια σχέση, όσο κι αν κρατάει, τα πιο έντονα πράγματα που βιώνουμε συμβαίνουν τον πρώτο καιρό, επειδή δεν ξέρουμε ποιος έχει το πάνω χέρι.

Β: Όλοι οι άνθρωποι το έχουν νιώσει. Όπως με έχουν καταπιέσει έτσι κι εγώ έχω καταπιέσει. Αυτά τα πράγματα είναι αμφίδρομα.

Εσείς για ποιο λόγο χωρίζετε συνήθως;

Γ: Όταν νιώθω ότι η σχέση μπήκε σε μια ρουτίνα. Εμείς οι άντρες είναι εύκολο να πέσουμε σ’ αυτήν τη λούμπα. Κάπως… αράζουμε ή φοβόμαστε τη μοναξιά και προσπαθούμε να κρατήσουμε μια σχέση εσαεί. Συνήθως οι γυναίκες καταλαβαίνουν πότε η σχέση έχει φθαρεί.

Β: Όταν χάνω την εμπιστοσύνη μου στον άλλον.

Βίκυ, συγχωρείς την απιστία; Δίνεις δεύτερη ευκαιρία;

Β: Δεν μπορώ να απαντήσω με ένα «ναι» ή με ένα «όχι». Θα μπορούσα να τη συγχωρήσω υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Εξαρτάται το πώς έχει γίνει, το εάν ένα μερίδιο ευθύνης πέφτει πάνω μου. Άλλωστε, όταν κάτι κακό συμβαίνει σε μια σχέση ποτέ δεν φταίει μόνο ένας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ YOU ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ!