«Παιδί μου, έχω καρκίνο…». Με αυτή τη συνταρακτική φράση η μονάκριβη κόρη του Στάθη Ψάλτη Μαρία 11 μήνες μετά τον θάνατό του αποκαλύπτει στην «Espresso» πώς έμαθε από τον ίδιο για την αρρώστια του και ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της στο πλευρό του μεγάλου ηθοποιού.
Για πρώτη φορά η ίδια νιώθει την ανάγκη να μιλήσει για όλα: για την περιουσία του πατέρα της, για τους εχθρούς και τους φίλους του και για όσα γράφτηκαν για τη σύζυγό του Χριστίνα. Μα, πιο πολύ για τις δραματικές ώρες μέσα στο νοσοκομείο και τις τελευταίες του ανάσες προτού «φύγει» για πάντα. Διαβάστε παρακάτω…
Ο πόνος της καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύωρης συζήτησής μας είναι ζωγραφισμένος στο πρόσωπό της. Αλλοτε βουρκώνει, άλλοτε κομπιάζει και άλλοτε κλαίει. «Ο μπαμπάς μου δεν ήθελε να δει ποτέ δάκρυα στο πρόσωπό μου. Ομως, πονάω! Ενας χρόνος πέρασε σχεδόν και μου λείπει πολύ. Μου λείπει η φωνή του, η αγκαλιά του, τα αστεία μας, οι βόλτες μας, μα πιο πολύ μου λείπουν τα σ’ αγαπώ του» λέει συγκινημένη με κατεβασμένο το κεφάλι κάνοντας έναν απολογισμό ζωής, αποκλειστικά για την «Espresso».
Δείτε ακόμη: Survivor 2 – Διαρροή! Αυτή η ομάδα κερδίζει στο αγώνισμα!
Στο νοσοκομείο ο Στάθης είχε όλες τις αισθήσεις του μέχρι και την ύστατη ώρα. Η Μαρία θυμάται στιγμές τις οποίες πρώτη φορά μοιράζεται δημοσίως… Τη ρωτάω πώς έμαθε για την ασθένεια του πατέρα της και χαμογελάει περίεργα: «Βρήκε το κουράγιο και με πήρε ο ίδιος τηλέφωνο. “Παιδί μου, μη στενοχωρηθείς. Εχω καρκίνο. Είναι αντιμετωπίσιμη η κατάσταση” μου είπε. Εκεί αισθάνθηκα ότι τα πράγματα είναι σοβαρά. Και το διαισθάνθηκα γιατί ο μπαμπάς δεν θα μου τηλεφωνούσε ποτέ, αν κάτι δεν ήταν σοβαρό» τονίζει, ξετυλίγοντας το κουβάρι των δραματικών ημερών του Στάθη Ψάλτη μέσα στο νοσοκομείο.
«Θυμάμαι τον μπαμπά να είναι σιωπηλός, σκεπτικός. Οταν όμως μπαίναμε στο δωμάτιο, άλλαζε πρόσωπο. Εβαζε το χαμόγελο στα χείλη για να μας δείξει αισιοδοξία. “Καλώς το παιδί μου” έλεγε. Δεν ήθελε να μας κάνει να στενοχωριόμαστε. Θυμάμαι σε μια από τις τελευταίες μας συναντήσεις μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου που μου λέει με παράπονο: “Τα εγγόνια μου τι κάνουν; Βλέπω, Μαράκι, να μην προλαβαίνω να τα δω να μεγαλώνουν”. Ηταν η μόνη φορά που έδειχνε απογοητευμένος και ότι οι δυνάμεις του τον είχαν εγκαταλείψει. Βγήκα έξω από το δωμάτιο βουρκωμένη, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Εκείνη τη στιγμή πόνεσα πολύ. Κατάλαβα ότι πλησιάζει το τέλος, όμως ήθελα να έχω ελπίδα ότι ένα θαύμα θα συμβεί» λέει.
Προσπαθώ να της εκμαιεύσω όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες για εκείνες τις δραματικές μέρες μέσα στο νοσοκομείο. Τη ρωτάω αν υπήρχαν στιγμές που έκλεισαν την πόρτα του δωματίου και έμειναν μόνοι.
Σκουπίζει τα μάτια της και κομπιάζοντας συνεχίζει τη συζήτησή μας: «Πολλές φορές μείναμε μόνοι. Και τις περισσότερες φορές αισθανόταν την ανάγκη να μου ζητήσει να προσέχω τα παιδιά μου και τον σύζυγό μου».
Εκλαιγε η ψυχή της
Οπως λέει η ίδια, τις περισσότερες φορές έκλαιγε η ψυχή της, η καρδιά της, όμως δεν ήθελε να του το δείχνει. Ηθελε να του δίνει δύναμη ότι θα τα καταφέρει.
«Ναι, ο μπαμπάς πίστευε ότι θα τα καταφέρει και ότι δεν θα “φύγει”. Το μυαλό του μέχρι την τελευταία στιγμή δούλευε και αντιλαμβανόταν τα πάντα, παρόλο που είχε αδυνατίσει υπερβολικά και σχεδόν εκείνος είχε ήδη “φύγει”. Σκέψου, έκανε σχέδια για το μέλλον και για το επάγγελμά του. Μου έλεγε πάντα χαμογελαστός ότι, αν και δούλεψε πολύ στη ζωή του, είχε πολλά χιλιόμετρα ακόμα να διανύσει. Ωστόσο, ίσως μου το έλεγε για να μου δώσει εμένα δύναμη. Οσο περνάει ο χρόνος και βλέπω πιο αποστασιοποιημένη τα πράγματα αντιλαμβάνομαι πως ο ίδιος έπαιζε ακόμα έναν ρόλο για να μας δώσει κουράγιο, να είμαστε δυνατοί στη ζωή μας» λέει, στέλνοντάς του μήνυμα μέσα από την «Espresso» εκεί πάνω που βρίσκεται: «Μπαμπά, εμένα μου λείπεις κάθε μέρα και πιο πολύ»!
Πηγή: espressonews.gr
">
">
">
">
">
">
">