Θρήνος επικρατεί με την είδηση πως ο Δημήτρης Ήμελλος έχασε την μάχη με τον καρκίνο και έφυγε από την ζωή λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Ο ηθοποιός έδινε έναν μεγάλο αγώνα εδώ και μεγάλο διάστημα, ωστόσο δεν τα κατάφερε. Στο πλευρό του μέχρι και το τέλος ήταν ο γιος του (δείτε τον εδώ) και τα αδέρφια του.
Μάλιστα, η Αγγελική Ημέλλου έκανε μια σπαρακτική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook αποχαιρετώντας τον και δημόσια…
Η ανάρτηση της αδερφής του Δημήτρη Ήμελλου
«Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ αδερφέ μου. Ήσουν το καμάρι της οικογένειας μας! Τώρα είσαι στην αγκαλιά του Θεού μαζί με τον μπαμπά μας! Θα μου λείψεις καρδιά μου!», έγραψε χαρακτηριστικά η αδερφή του Δημήτρη Ήμελλου.
Δείτε επίσης: Η τελευταία δημόσια εμφάνιση του Δημήτρη Ήμελλου 9 μήνες πριν από τον θάνατό του
Η ιστορία που έκρυβε πίσω από το χαμόγελό του ο ηθοποιός
Πολλοί θα πίστευαν πως ο ηθοποιός κατάγεται από την Κρήτη, ωστόσο γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Κυψέλη και τα Εξάρχεια και κατάγεται από τη Νάξο. Ήταν μέλος πολύτεκνης οικογένειας και για τρία χρόνια από τα 12 μέχρι τα 15 του, ήταν εσώκλειστος σε οικοτροφείο.
Όπως είχε πει, το γεγονός πως γεννήθηκε σε μεγάλη οικογένεια κι έζησε σε οικοτροφείο του έδωσε την αίσθηση ότι υπάρχουν κι άλλοι γύρω μας, και πως δεν είναι ποτέ μόνος. «Πέρασα τρία χρόνια εσώκλειστος σε οικοτροφείο. Ήταν πολύ ιδιαίτερη συνθήκη για ‘μένα, όντας σε πολύτεκνη οικογένεια. Βέβαια, από μικρός μου άρεσε να φεύγω από το στενό πλαίσιο του σπιτιού. Ήταν σπουδαστικό οικοτροφείο».
Τότε γεννήθηκε η αγάπη του για το θέατρο, καθώς ξεκίνησε να παίρνει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις για να γλιτώνει τις αγγαρείες.
Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και μόλις τελείωσε το σχολείο, σπούδασε στη Νομική Σχολή με σκοπό να αναλάβει το γραφείο του. Εκείνη την περίοδο αντιλήφθηκε ότι δεν ήθελε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του.
«Τη δουλειά αυτή την έκανα για να την απολαύσω, όχι σαν μόχθο, ούτε την έκανα για να μαζέψω χρήματα. Όταν ξεκινάς αυτή τη δουλειά είσαι γεμάτος όνειρα και φιλοδοξίες. Αν χαθεί αυτό, γίνεται βάρβαρη η δουλειά. Τόσα χρόνια προσπαθούσα να αποφύγω την αναγνωρισιμότητα, τώρα δυστυχώς μου έτυχε. Έχει να κάνει με την επικαιρότητα. Διάλεξα την ησυχία μου. Συνέπεσε να είμαι ο πρώτος που πήρα το «βραβείο Χορν». Με βοήθησε γιατί ο πατέρας μου ήταν αντίθετος με αυτή τη δουλειά. Ο πατέρας μου κοντά στο τέλος της ζωής του μου είπε ”καλά έκανες”», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του.
Ο άνθρωπος που τον έκανε να ασχοληθεί σε βάθος με την τέχνη του θεάτρου ήταν ο Στάθης Λιβαθινός, ο οποίος μόλις επέστρεψε από τη Ρωσία, έκανε ένα εντατικό σεμινάριο. Ο ηθοποιός τότε εντάχθηκε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και τη δεκαετία του ’90 φοίτησε στην Ακαδηµία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας.
Ο ίδιος είχε περιγράψει την τότε εμπειρία του από τη Ρωσία: «Το 1996 πήγα στη Ρωσία εν µέσω πολέµου µε την Τσετσενία και εξαιτίας της εµφάνισής µου ήµουν ο συνήθης ύποπτος Τσετσένος αυτονοµιστής. ∆εν υπήρχε µέρα να µη µε ξαπλώσουν πάνω σε ένα περιπολικό για έλεγχο µέχρι να τους εξηγήσω ότι είµαι φοιτητής και δεν κουβαλάω βόµβες».
">
">
">
">
">
">
">