Το βράδυ της Τρίτης 29 Οκτωβρίου ο Λάκης Λαζόπουλος βρέθηκε ως καλεσμένος στην εκπομπή MEGA STORIES και παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, κατά την οποία “λύγισε” μάλιστα μπροστά στην κάμερα μιλώντας για μία από τις πιο δύσκολες στιγμές του.

Η εξομολόγηση του Λάκη Λαζόπουλου

Το σωματικό Αλτσχάιμερ

Κάνοντας μία αναδρομή στο παρελθόν του και στην πρώτη του μεγάλη επιτυχία με τους «Δέκα Μικρούς Μήτσους», εξομολογήθηκε:

«Πρόλαβα να τη ζήσω (την επιτυχία); Ήμουν όλη την ημέρα στη δουλειά μέχρι που έπαθα αυτό το σωματικό Αλτσχάιμερ. Κάποια στιγμή δεν ήξερα τι σώμα είχα. Δεν ήξερα αν είμαι η μάνα, αν είχα τόσα κιλά, αν είμαι πιο αδύνατος… Δεν ξέρω αν υπάρχει ο όρος, αλλά σωματικό Αλτσαχάιμερ. Δεν μπορούσα να καταλάβω τις διαστάσεις μου.

Τη μάνα των Δέκα Μικρών Μήτσων την πάτησα πάνω στην Σαπφώ Νοταρά. Σκέφτηκα ότι θα κάνω για πρώτη φορά έναν ρόλο γυναικείο, οπότε η μόνη γυναικεία φωνή που ήταν κοντά σε αντρική ήταν εκείνης. Ανέβασα λίγο τον τόνο, έβαλα λίγο την κλάψα μέσα, που ήταν, και σιγά σιγά διαμορφώθηκε η φωνή. Σκέφτηκα έτσι. Όταν μπαίνεις σε κάποιον ρόλο πρέπει να αλλάξεις και τον τρόπο που σκέφτεσαι, γιατί το βλέμμα έχει τη δική σου σκέψη».

Η συγκίνηση για τον πατέρα του

Σε άλλο σημείο “έσπασε” λέγοντας: «Η Λυσιστράτη ήταν σταθμός στην καριέρα μου. Το 1986 παίζω στο θέατρο της Καβάλας, γίνεται ένας χαλασμός στο τέλος, δεν ξέρω ακόμα τι αντίκρισμα έχω έξω γιατί δεν έπαιζα τηλεόραση και φεύγω νωρίς για να πάω στο θέατρο. Βρίσκω μία ουρά εκεί και κατάλαβα ότι είχε γίνει ατύχημα. Ήταν ο τροχονόμος εκεί και τον ρώτησα τι είχε γίνει. Μου λέει “παίζει ο Λαζόπουλος και έχει γίνει χαμός”. Δεν είχε καταλάβει ότι εγώ ήμουν ο Λαζόπουλος και με κοιτάει και μου λέει “εσύ είσαι αυτό που λέμε Λαζόπουλος;” και μου άνοιξε την κυκλοφορία για να περάσω. Εκεί συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι κάτι αλλάζει. Αυτή είναι η στιγμή!», είπε αρχικά και άρχισε να βουρκώνει.

«Η αλήθεια είναι ότι συγκινήθηκα για τον εξής λόγο. Εγώ τη Λυσιστράτη… είχε πεθάνει ο πατέρας μου ένα χρόνο πριν. Επειδή έβγαινε σε μεγάλα θέατρα τότε, είχα πάρει ένα χαλίκι από τον τάφο του πατέρα μου και το είχα στο χέρι μου όποτε έπαιζα παραστάσεις της Λυσιστράτης, για να έχω τη δύναμη να το κάνω. Για μένα κάποια γεγονότα, που δεν τα ομολογώ, την ώρα που έρχονται στην επιφάνεια, μου φέρνουν τη συγκίνηση που είχα τότε. Αυτό είναι το κλάμα που έριξα για τον πατέρα μου τότε, δεν είναι τωρινό», εξήγησε – δείτε εδώ την αποκάλυψη για το ατύχημα που είχε ο ίδιος.

Η αναφορά στη Μαρινέλλα

Και έπειτα σχολίασε και την κατάρρευση της Μαρινέλλας στο Ηρώδειο με την συγκίνηση να μην φεύγει από το πρόσωπό του. «Ήμουν την τελευταία βραδιά εκεί, που είναι τώρα καλά και χαίρομαι πάρα πολύ… Έχει τεράστια δύναμη. Από την ώρα που ξεκίνησε, ένιωθα πάρα πολύ περίεργα. Ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι περίεργα. Γιατί μπήκε στη σκηνή, τραγούδησε ακαπέλα και αποθεώθηκε σαν να είχε τελειώσει τη συναυλία. Όταν ανέβηκε τη σκάλα με τους δύο άντρες να την συνοδεύουν, δεν το ένιωθα σε φυσικό χρόνο. Έπεσε θεατρικά, αλήθεια το λέω. Πέφτει και κρατάει το μικρόφωνο όρθιο, το μυαλό της το είχε στο να κρατήσει το μικρόφωνο όρθιο» – δείτε εδώ τα τελευταία νέα για την υγεία της.