Λυδία Κονιόρδου για την κακοποίηση: «Φύτρωναν χέρια που προσπαθούσαν να με χουφτώσουν, εγώ κοριτσάκι 6-7 χρονών…»

Η Λυδία Κονιόρδου μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Καλύτερα δε γίνεται» και τον Βλάση Κωστούρο, κάνοντας μια συγκλονιστική αναδρομή σε περιστατικά βίας και παρενόχλησης που έχει βιώσει από την παιδική της ηλικία. Η ηθοποιός περιέγραψε μεταξύ άλλων τις τραυματικές εμπειρίες που έζησε ως μικρό κορίτσι, αλλά και περιστατικά που αντιμετώπισε αργότερα στον χώρο του θεάτρου.

Μεταξύ άλλων η Λυδία Κονιόρδου μίλησε ανοιχτά για τις διαφορετικές μορφές βίας που μπορεί να έχει βιώσει μια γυναίκα, αναφερόμενη αρχικά στη λεκτική βία που δέχτηκε όταν ήταν παιδί. Στη συνέχεια περιέγραψε ένα περιστατικό σε κινηματογράφο, όταν ήταν μόλις 6-7 ετών, αλλά και μια ακόμη τρομακτική εμπειρία, όταν ένας άνδρας την παρακολουθούσε στη γειτονιά της.

Λυδία Κονιόρδου για τη βία: «Όλες την έχουμε ζήσει»

«Όλες οι γυναίκες έχουμε ζήσει τη βία σε όλες της τις μορφές. Όταν ήμουν παιδί έχω δεχτεί λεκτική βία τόσο χυδαία και ακραία που με πλήγωνε πάρα πολύ. Παλαιότερα υπήρχαν οι λεγόμενοι “εφαψίες”, σε έπιαναν, σε χούφτωναν. Θυμάμαι τη γιαγιά μου που με πήγαινε στο “Σινεάκ” για να δω παιδικό σινεμά και ήταν ο εφιάλτης μου. Από πού φύτρωναν αυτά τα χέρια; Από κάτω, από πίσω, από μπρος, από παντού. Φύτρωναν χέρια που προσπαθούσαν να με χουφτώσουν, εγώ κοριτσάκι 6-7 χρονών. Αυτό ήταν πολύ τραυματικό. Δεν τολμούσα να πω τίποτα, γιατί έτσι κι έλεγα κάτι στη γιαγιά μου, θα σήκωνε το σινεμά στο ποδάρι και ένιωθα ότι θα γινόμασταν ρεζίλι. Δεν έλεγα τίποτα και το υπέφερα για όλη τη διάρκεια της προβολής, έχοντας αυτό το μαρτύριο», δήλωσε αρχικά η Λυδία Κονιόρδου.

Για να συμπληρώσει: «Πέρα απ’ το ότι όταν πήγαινα στα αγγλικά με το λεωφορείο, έξω απ’ το σπίτι μου ήταν κάποιος που με παρακολουθούσε. Όταν είδε ότι θα με χάσει, μου όρμησε. Το μόνο που κατάφερα να κάνω ήταν να βγάλω μια μεγάλη κραυγή και με έζωσαν τα σκυλιά της γειτονιάς. Στο θέατρο υπήρχαν τέτοιες καταστάσεις, τις οποίες φρόντιζα να αποφεύγω, είτε να μην προκαλώ, είτε να την “κάνω” έγκαιρα, όταν έβλεπα το πεδίο να σκουραίνει, με το ανάλογο τίμημα φυσικά. Δεν θεωρώ ότι έχασα δουλειές, μπορεί να άργησα απλώς. Αλλά καλύτερα έτσι, γιατί ό,τι κέρδισα, το κέρδισα με το σπαθί μου, με τη δουλειά μου και μόνο».