Μία αποκαλυπτική συνέντευξη έδωσε ο Νικήτας Τσακίρογλου στην εκπομπή Καλύτερα Αργά με τον ηθοποιό να μιλά για διάφορους τομείς της προσωπικής του ζωής και της επαγγελματικής του πορείας. Μεταξύ άλλων, μίλησε για την σύζυγό του, Χρυσούλα Διαβάτη, με τον ίδιο να κάνει μεγάλες αποκαλύψεις για την πορεία της υγείας του.
Τι είπε ο Νικήτας Τσακίρογλου για την κατάσταση της υγείας της Χρυσούλας Διαβάτη
Αρχικά, ο Νικήτας Τσακίρογλου μίλησε για την Χρυσούλα Διαβάτη με τρυφερά λόγια, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αυτό που ερωτεύτηκα στην Χρυσούλα ήταν ότι χαμογελούσε, γέλαγε. “Μην γελάς τόσο πολύ ρε παιδάκι μου” της έλεγα, γιατί εγώ ήμουν μαγκούφης. Είχα μία σοβαροφάνεια. Και έτσι όταν πρωτοσυναντηθήκαμε και ερωτευτήκαμε στο Θέατρο. Είπα ότι αυτή είναι η γυναίκα της ζωής μου και προχωρήσαμε σε γάμο. Παντρευτήκαμε μετά από αρκετά χρόνια. Μπορεί να είναι και αυτό το μυστικό. Γνωριστήκαμε και συμβαδίσαμε στην πορεία μας στο Θέατρο. Ο γάμος μας έγινε στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν ζευγάρια που είναι ευτυχισμένα και που είναι στον χώρο μας, δεν με έχει απασχολήσει».
«Φοβάμαι τους συνανθρώπους με τους οποίους ζω και αυτή τη στιγμή περνάω όχι οδυνηρά αλλά αισιόδοξα. Έτσι το αντιμετωπίζω το θέμα της Χρυσούλας Διαβάτη, μιας προικισμένης ηθοποιού που παίζει, τραγουδάει, χορεύει, παίζει σε επιθεωρήσεις και είναι… χύμα στο κύμα. Κάποιες άλλες δυνάμεις το αποφασίζουν αυτό, εγώ πιστεύω ότι η Χρυσούλα θα γίνει καλά, ότι θα επανέλθει σε αυτό που ήταν, που είχε κερδίσει τον κόσμο, που την είχε λατρέψει. Επικοινωνεί και είμαστε σε ένα στάδιο που πάει καλά. Με την πίστη και την επιστήμη που προχωράει θα πάει καλά. Είναι μια δύσκολη στιγμή στη ζωή μου, δεν το είχα διαβάσει σε κανένα βιβλίο και σε κανένα σενάριο που μου είχαν δώσει να παίξω. Είναι πάρα πολλά τα χρόνια του γάμου μας, ήμασταν 25 χρονών παιδιά τότε. Η Χρυσούλα είναι λίγο μικρότερη, βέβαια. Τότε τα ζευγάρια συνηθιζόταν να έχουν 2-3 χρόνια διαφορά», εξομολογήθηκε ο ηθοποιός στη συνέχεια.
Δείτε εδώ ολόκληρη την συνέντευξη:
Από τι ασθένεια πάσχει η Χρυσούλα Διαβάτη
Αξίζει να σημειώσουμε ότι Χρυσούλα Διαβάτη πάσχει από ρευματοειδή αρθρίτιδα, ένα σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια χρόνια πάθηση που προκαλεί πόνο, οίδημα (πρήξιμο) και δυσκαμψία στις αρθρώσεις. Η πάθηση επηρεάζει συνήθως τα χέρια, τα πόδια και τους καρπούς. Σε αντίθεση με τις αλλοιώσεις (φθορά) της οστεοαρθρίτιδας, η ρευματοειδής αρθρίτιδα επηρεάζει τον αρθρικό θύλακο των αρθρώσεων, προκαλώντας επώδυνο οίδημα που μπορεί τελικά να οδηγήσει σε διάβρωση των οστών και παραμόρφωση των αρθρώσεων.Μπορεί να υπάρχουν περίοδοι όπου τα συμπτώματα γίνονται χειρότερα, γνωστές ως εξάρσεις.
Οι εξάρσεις μπορεί να είναι δύσκολο να προβλεφθούν, αλλά με τη σωστή θεραπεία είναι δυνατόν να μειωθεί ο αριθμός τους και να ελαχιστοποιηθεί ή να αποφευχθεί η μακροχρόνια βλάβη στις αρθρώσεις. Μερικοί ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα μπορεί να αντιμετωπίζουν επίσης προβλήματα σε άλλα μέρη του σώματος όπως το δέρμα, τα μάτια, οι πνεύμονες, η καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία ή να εμφανίσουν γενικότερα συμπτώματα, όπως κόπωση και απώλεια βάρους.
Συμπτώματα
Τα σημεία και τα συμπτώματα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας μπορεί να περιλαμβάνουν:
- Επώδυνες, θερμές, οιδηματώδεις (πρησμένες) αρθρώσεις
- Δυσκαμψία των αρθρώσεων που είναι συνήθως χειρότερη το πρωί ή μετά από αδράνεια
- Κόπωση, πυρετός και απώλεια όρεξης
- Η πρώιμη ρευματοειδής αρθρίτιδα τείνει να επηρεάζει πρώτα τις μικρότερες αρθρώσεις – ιδιαίτερα τις αρθρώσεις των δακτύλων των χεριών και των ποδιών.
Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, τα συμπτώματα συχνά εξαπλώνονται στους καρπούς, τα γόνατα, τους αστραγάλους, τους αγκώνες, τα ισχία (τους γοφούς) και τους ώμους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα εμφανίζονται στις ίδιες αρθρώσεις και στις δύο πλευρές του σώματός. Περίπου το 40% των ατόμων που έχουν ρευματοειδή αρθρίτιδα εμφανίζουν επίσης συμπτώματα που δεν περιλαμβάνουν τις αρθρώσεις. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να επηρεάσει πολλές μη αρθρικές δομές, όπως:
- Δέρμα
- Μάτια
- Πνεύμονες
- Καρδιά
- Νεφρά
- Σιελογόνους αδένες
- Νευρικό ιστό
- Μυελό των οστών
- Αιμοφόρα αγγεία
Τα σημεία και τα συμπτώματα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας μπορεί να ποικίλλουν σε σοβαρότητα και μπορεί να έρχονται και να φεύγουν (εξάρσεις και υφέσεις). Οι περίοδοι αυξημένης δραστηριότητας της νόσου, που ονομάζονται εξάρσεις, εναλλάσσονται με περιόδους σχετικής ύφεσης – όταν το πρήξιμο και ο πόνος μειώνονται ή εξαφανίζονται. Με την πάροδο του χρόνου, η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να προκαλέσει παραμόρφωση των αρθρώσεων και απώλεια της ευθυγράμμισης τους.
Παράγοντες κινδύνου
Παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ρευματοειδούς αρθρίτιδας περιλαμβάνουν:
- Το φύλο. Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ρευματοειδή αρθρίτιδα από τους άνδρες.
- Ηλικία. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά συνήθως ξεκινά στη μέση ηλικία.
- Οικογενειακό ιστορικό. Εάν ένα μέλος της οικογένειας έχει ρευματοειδή αρθρίτιδα και άλλα μέλη μπορεί να έχουν αυξημένο κίνδυνο για τη νόσο.
- Κάπνισμα. Το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ρευματοειδούς αρθρίτιδας, ιδιαίτερα εάν υπάρχει γενετική προδιάθεση για την ανάπτυξη της νόσου. Το κάπνισμα φαίνεται επίσης να σχετίζεται με μεγαλύτερη σοβαρότητα της νόσου.
- Περιβαλλοντική έκθεση. Αν και δεν είναι απόλυτα κατανοητό, η έκθεση σε υλικά όπως ο αμίαντος ή το διοξείδιο του πυριτίου μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Οι εργαζόμενοι έκτακτης ανάγκης που εκτέθηκαν σε σκόνες και υλικά από την κατάρρευση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αυτοάνοσων ασθενειών όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα.
- Παχυσαρκία. Άτομα – ειδικά γυναίκες ηλικίας 55 ετών και κάτω – που είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα φαίνεται να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ρευματοειδούς αρθρίτιδας.
Θεραπεία
Δεν υπάρχει οριστική θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Ωστόσο, η έγκαιρη διάγνωση και η κατάλληλη αγωγή επιτρέπει σε πολλά άτομα με την πάθηση να έχουν περιόδους μηνών ή ακόμη και ετών χωρίς έντονα συμπτώματα μεταξύ των εξάρσεων. Αυτό μπορεί να τους βοηθήσει να ζήσουν φυσιολογική ζωή και να συνεχίσουν τις καθημερινές τους ασχολίες. Η φλεγμονή που σχετίζεται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι αυτή που προκαλεί βλάβες σε διάφορα μέρη του σώματος. Ενώ νέοι τύποι φαρμάκων έχουν βελτιώσει δραματικά τις επιλογές θεραπείας, η σοβαρή ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί ακόμα να προκαλέσει σωματικές αναπηρίες. Κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η ύφεση των συμπτωμάτων είναι πιο πιθανή όταν η θεραπεία ξεκινά νωρίς με φάρμακα γνωστά ως αντιρευματικά φάρμακα που τροποποιούν τη νόσο (DMARDs).
Οι κύριες επιλογές θεραπείας περιλαμβάνουν:
- Συντηρητική θεραπεία
Φάρμακα που λαμβάνονται χρονίως για την ανακούφιση των συμπτωμάτων και την επιβράδυνση της προόδου της πάθησης
ΜΣΑΦ. Τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να μειώσουν τη φλεγμονή. Τα ΜΣΑΦ περιλαμβάνουν την ιβουπροφαίνη, τη νατριούχο ναπροξένη και άλλα ισχυρότερα. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ερεθισμό του στομάχου, καρδιακά προβλήματα και νεφρική βλάβη.
Στεροειδή. Τα κορτικοστεροειδή φάρμακα, όπως η πρεδνιζόνη, μειώνουν τη φλεγμονή και τον πόνο και επιβραδύνουν τη βλάβη των αρθρώσεων. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν οστεοπόρωση, αύξηση βάρους και σακχαρώδη διαβήτη.
Αντιρευματικά φάρμακα που τροποποιούν την ασθένεια (DMARDs). Αυτά τα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και να σώσουν τις αρθρώσεις και άλλους ιστούς από μόνιμη βλάβη. Τα DMARDs περιλαμβάνουν τη μεθοτρεξάτη , τη λεφλουνομίδη (Arava), τη υδροξυχλωροκίνη (Plaquenil) και τη σουλφασαλαζίνη (Azulfidine). Οι παρενέργειες ποικίλλουν και μπορεί να περιλαμβάνουν βλάβη στο ήπαρ, καταστολή του μυελού των οστών και πνευμονικές λοιμώξεις.
Βιολογικοί παράγοντες. Επίσης γνωστοί ως τροποποιητές της βιολογικής απόκρισης, αυτή η νεότερη κατηγορία DMARDs περιλαμβάνει τα : abatacept (Orencia), adalimumab (Humira), anakinra (Kineret), baricitinib (Olumiant), certolizumab (Cimzia), etanercept (Enbrel), golimumab (Simponi), infliximab ( Remicade), rituximab (Rituxan), sarilumab (Kevzara), tocilizumab (Actemra) και tofacitinib (Xeljanz). Αυτά τα φάρμακα στοχεύουν τμήματα του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλούν την φλεγμονή που προκαλεί βλάβη στις αρθρώσεις και στους ιστούς. Αυτοί οι τύποι φαρμάκων αυξάνουν επίσης τον κίνδυνο λοιμώξεων. Τα βιολογικά DMARDs είναι συνήθως πιο αποτελεσματικά όταν συνδυάζονται με ένα μη βιολογικό DMARD, όπως η μεθοτρεξάτη.
Υποστηρικτικές θεραπείες, όπως η φυσιοθεραπεία και η εργασιακή θεραπεία, που βοηθούν στη διατήρηση της φυσιολογικής κίνησης των αρθρώσεων και του σώματος και στη διαχείριση τυχόν προβλημάτων με τις καθημερινές δραστηριότητες.
- Χειρουργική Θεραπεία
Χειρουργική επέμβαση για τη διόρθωση τυχόν προβλημάτων στις αρθρώσεις (Αρθροπλαστικές Ισχίου ή Γόνατος κ.α)
Εάν τα φάρμακα αποτύχουν να αποτρέψουν ή να επιβραδύνουν τη βλάβη των αρθρώσεων, η χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση των προσβλεβλημένων αρθρώσεων μπορεί να βοηθήσει σε πολλές περιπτώσεις στην αποκατάσταση της δυνατότητας χρήσης της άρθρωσης. Μπορεί επίσης να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει τη λειτουργία.
Η χειρουργική επέμβαση ρευματοειδούς αρθρίτιδας μπορεί να περιλαμβάνει:
- Υμενεκτομή. Η χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση των φλεγμονώδων ιστών της άρθρωσης μπορεί να πραγματοποιηθεί στο γόνατο, αγκώνα, καρπό, δάχτυλα και γοφούς.
- Αποκατάσταση τενόντων. Η φλεγμονή και η βλάβη των αρθρώσεων μπορεί να προκαλέσουν χαλάρωση ή ρήξη των τενόντων γύρω από την άρθρωση.
- Αρθρόδεση. Η αρθρόδεση μιας άρθρωσης μπορεί να συνιστάται για τη σταθεροποίηση ή την ευθυγράμμιση της άρθρωσης και για την ανακούφιση του πόνου όταν η αντικατάσταση της άρθρωσης δεν είναι εφικτή.
- Ολική Αρθροπλαστική. Κατά τη χειρουργική επέμβαση της ολικής αρθροπλαστικής, ο χειρουργός αφαιρεί τα κατεστραμμένα μέρη της άρθρωσης και εισάγει μια πρόθεση από μέταλλο και πλαστικό.
- Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να ενέχει κίνδυνο αιμορραγίας, λοίμωξης και πόνου. Συζητήστε τα οφέλη και τους κινδύνους με το γιατρό.
">
">
">
">
">
">
">
">