Δύσκολες ώρες βιώνει ο Κούλλης Νικολάου, καθώς έχασε τον αγαπημένο του αδερφό, Νίκο. Ο ηθοποιός και τηλεοπτικός παραγωγός έκανε γνωστή τη δυσάρεστη είδηση μέσα από μια μακροσκελή και συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, επιλέγοντας να αποχαιρετήσει δημόσια τον αδερφό του.
Στην ανάρτησή του, ο Κούλλης Νικολάου μιλάει για τα παιδικά και νεανικά τους χρόνια, επιστρέφοντας νοερά στο σπίτι της οικογένειας στη Λάγια. Περιγράφει τον εαυτό του μωρό και τον Νίκο έφηβο, τον μεγάλο αδερφό που είχε τον ρόλο του οδηγού και του σιωπηλού στυλοβάτη για όλη την οικογένεια.
Ο ηθοποιός αναφέρεται με τρυφερότητα στις στιγμές που περνούσαν όλοι μαζί, στα Σάββατα που δούλευαν στην οικοδομή, εκεί όπου ο Νίκος τους μάθαινε τη ζωή μέσα από πράξεις. Θυμάται επίσης τα χρόνια μαζί, τις οικογενειακές στιγμές στη βεράντα, την κόρη του Νίκου, τη Μαρία, αλλά και τη Γιώτα, σκιαγραφώντας μια διαδρομή ζωής γεμάτη οικογένεια, μόχθο και δεσμούς που δεν σπάνε. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Νίκος ήταν ο πρώτος που έφυγε από τα δέκα αδέρφια της οικογένειας.
Η ανάρτηση που έκανε ο Κούλλης Νικολάου για τον αδερφό του
Νίκο μου αδερφέ μου! Από μια χαραμάδα της μνήμης κοιτάζω πίσω στα χρόνια εκείνα, στο σπίτι μας στη Λάγια. Μωρό εγώ, έφηβος εσύ, ο μεγάλος απ’ τ’ αδέρφια. Σε βλέπω ζωντανό να φέρνεις με τον Βόξολ την Κοστάντια σου. Φορούσατε το ίδιο κρεμ τζιν σαν να είχατε συνεννοηθεί με τον χρόνο. Σε βλέπω, αδερφέ, κάθε Σάββατο να μας παίρνεις για να δουλέψουμε στην οικοδομή, να μας μαθαίνεις τη ζωή με τα χέρια, χωρίς λόγια πολλά.
Κι ύστερα, στη Λακατάμεια πια, σε βλέπω στη βεράντα, με την κόρη σου τη Μαρία, από τα πρώτα εγγόνια του πατέρα μας, και αργότερα με τη Γιώτα μας. Σε βλέπω ζωντανό, αδερφέ, με την περηφάνια που σε χαρακτήριζε και τη σιωπηλή δύναμη που δεν ζητούσε αναγνώριση. Και ξαφνικά φεύγεις… έτσι απλά, για να φύγεις πρώτος από τα δέκα αδέρφια. Στο καλό, αδερφέ μου. Στο καλό.
Δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να καταλάβω, μα έφυγες γιατί έτσι είναι η ζωή: σύντομη, απρόβλεπτη, αδυσώπητα αληθινή. Στον Παράδεισο, αδερφέ, εκεί να βρεις τη μανούλα σου και να βρεις και τον πατέρα μας. Και μαζί να κοιτάτε πάντα κάτω, να μας φυλάτε. Δώσ’ τους ένα χάδι κι από μένα. Στο καλό, αδερφέ μου Νίκο.
">
">
">
">
">
">
">
">