Πριν από μερικούς μήνες ο Βασίλης Ζούλιας κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα τραγικό συμβάν. Ξέσπασε ξαφνικά φωτιά στο ατελιέ του, με αποτέλεσμα να καούν δημιουργίες του ίδιου αλλά και του Περικλή Κονδυλάτου, έργα που μετρούν 15 χρόνια – δείτε εδώ βίντεο από το εσωτερικό του χώρου μετά τη φωτιά.

Όπως έγινε γνωστό, εκείνη την ημέρα είχε νοικιάσει τον χώρο του σε μία εταιρεία παραγωγής για να πραγματοποιήσει φωτογράφιση και βάσει συμβολαίων που είχαν υπογράψει, έπρεπε να προστατεύσει το συγκεκριμένο μέρος, κάτι που δεν συνέβη.

Ο σχεδιαστής το πρώτο διάστημα δεν είχε κινηθεί νομικά, καθώς περίμενε την πραγματογνωμοσύνη της Πυροσβεστικής, για να επιβεβαιώσει πως ήταν λάθος της εταιρείας παραγωγής. Τελικά έδειξε ότι από ένα κερί πήραν φωτιά κάποια εύφλεκτα υλικά και στη συνέχεια η πυρκαγιά εξαπλώθηκε και στο υπόλοιπο ατελιέ και έτσι ξεκίνησε τις νόμιμες διαδικασίες, ζητώντας αποζημίωση 400.000 ευρώ.

Η απόφαση του δικαστηρίου για την αποζημίωση μετά τη φωτιά στο ατελιέ του Βασίλη Ζούλια

15 μήνες μετά, βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου, δικαιώνοντας τον Βασίλη Ζούλια, ο οποίος σύμφωνα με τον δικηγόρο του, Νίκο Αγαπηνό, θα λάβει την αποζημίωση των 81.000 ευρώ.

«Έχουμε την προοπτική να πάρουμε την αποζημίωση. Εξεδόθη η απόφαση του δικαστηρίου από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών που ομόφωνα εκδίκασε μια αποζημίωση 81.000 ευρώ για τα φορέματα, νυφικά και τις δημιουργίες του σχεδιαστή. Το δικαστήριο επιφυλάσσεται για την φθορά του κτιρίου οι οποίες είναι της τάξεως των 25.000 ευρώ, τα οποία περιμένουμε μέσα στο επόμενο εξάμηνο να επιδικαστούν κι αυτά», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Δηλώσεις παραχώρησε και ο ίδιος μετά από αυτή την απόφαση, επισημαίνοντας: «Αισθάνομαι δικαίωση γιατί ήταν άδικο αυτό που συνέβη. Ήταν άδικη συμπεριφορά. Πάνω από 100 φορέματα καταστράφηκαν. Ο κύριος Αγαπηνός κυνήγησε την εταιρεία παραγωγής. Δεν μου ζήτησε συγγνώμη τότε που έγινε το συμβάν. Τρεις μήνες χρειάστηκε η ανακαίνιση. Και τώρα μετά από 6 μήνες σε κάποια σημεία έχει «ξεράσει» το καμένο. Αποζημιωθήκαμε, αλλά όλες αυτές οι αμέτρητες ώρες δουλειά στο χέρι… Ήταν ακριβά τα υφάσματα. Υπήρχαν πολλά αποδεικτικά και έβγαλε αυτή την απόφαση το δικαστήριο. Κλάψαμε για αυτά τα φορέματα και τον κόπο, αλλά ευτυχώς δεν κλαίμε για ανθρώπινη απώλεια. Θα το κουβαλούσα για όλη μου τη ζωή».