Μανώλης Δουρής: Καταδικάστηκε για τον βιασμό και τη δολοφονία του 6χρονου γιου του – Γιατί η οικογένειά του επέμενε ότι ήταν αθώος

Σχεδόν 33 χρόνια έχουν περάσει από το έγκλημα στην Ερμιόνη, με θύμα τον 6χρονο Νίκο Δουρή, που βρέθηκε νεκρός έχοντας προηγουμένως βιαστεί. Ο πατέρας του, Μανώλης Δουρής, συνελήφθη, ομολόγησε και στη συνέχεια ανακάλεσε την ομολογία του. Το δικαστήριο τον καταδίκασε για σεξουαλική κακοποίηση και τη δολοφονία του παιδιού, όμως μέλη της οικογένειάς του συνέχισαν να υποστηρίζουν ότι ήταν αθώος. Πίσω έμειναν η σύζυγος και τα υπόλοιπα παιδιά του, που είχαν να αντιμετωπίσουν τόσο την απώλεια του μικρού Νίκου όσο και τις συνέπειες της καταδίκης του πατέρα τους. Η οικογένεια μετά από όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα έζησε αποκομμένη από την κοινωνία, με τα παιδιά να αποφεύγουν την επικοινωνία με δημοσιογράφους ή ανθρώπους που απλώς ήθελαν να μάθουν τι είχε συμβεί.

Μανώλης Δουρής: Το χρονικό της τραγωδίας

Η υπόθεση του Μανώλη Δουρή άρχισε στις 31 Δεκεμβρίου 1993, παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1994. Λίγο περισσότερο από δύο χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1996, ο Δουρής πέθανε ενώ κρατούνταν στις φυλακές Τρίπολης, με τον θάνατό του να καταγράφεται ως αυτοκτονία.

Ο 6χρονος Νίκος, γιος του Μανώλη και της Γεωργίας Δουρή, είχε βγει να παίξει στη γειτονιά. Όταν οι ώρες περνούσαν χωρίς να επιστρέψει, οι γονείς και τα έξι αδέλφια του άρχισαν να ανησυχούν.

Η οικογένεια ενημέρωσε την αστυνομία και ακολούθησε κινητοποίηση για τον εντοπισμό του. Αστυνομικοί και κάτοικοι της Ερμιόνης αναζητούσαν το παιδί, μέχρι που ο πατέρας του και ένας από τους μεγαλύτερους γιους του το βρήκαν νεκρό.

Το σώμα του βρισκόταν κρυμμένο κοντά σε μαντρότοιχο αλάνας, σε μικρή απόσταση από το σπίτι της οικογένειας. Σύμφωνα με τα ιατροδικαστικά ευρήματα που περιγράφονται στο αρχικό ρεπορτάζ, ο Νίκος είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και είχε πεθάνει από ασφυξία.

Ο Μανώλης Δουρής εμφανιζόταν στα τηλεοπτικά κανάλια ζητώντας να βρεθεί ο δολοφόνος του γιου του και δηλώνοντας ότι ήθελε να τον εκδικηθεί. Ενώ η έρευνα συνεχιζόταν, όμως, οι αστυνομικοί άρχισαν να εξετάζουν τη δική του εμπλοκή.

Η ομολογία που ανακάλεσε ο Μανώλης Δουρής

Οι αντιφάσεις στις καταθέσεις του και ο εντοπισμός του σώματος σε ένα σημείο που, κατά την εκτίμηση των αστυνομικών, δεν ήταν εύκολο να ανακαλυφθεί τυχαία, έστρεψαν τις υποψίες στον πατέρα.

Ο Δουρής συνελήφθη και ομολόγησε. Κατά την ανάκριση, προσπάθησε να συνδέσει όσα είχαν συμβεί με κρίσεις που, όπως έλεγε, επηρέαζαν τη συμπεριφορά του:

«Με κυριεύει μια σπάνια ασθένεια, με μεταμορφώνει. Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε».

Η ομολογία του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Λίγες ημέρες μετά την κηδεία του παιδιού, ωστόσο, αρνήθηκε όσα είχε καταθέσει και δήλωσε αθώος.

«Αν το έκανα εγώ να τιμωρηθώ», έλεγε. Στη συνέχεια στράφηκε εναντίον της συζύγου του, διατυπώνοντας τη δική του κατηγορία: Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου, με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο».

Να σημειωθεί πως παρά την ανάκληση της ομολογίας, ο Δουρής κρίθηκε προφυλακιστέος, με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα.

Η ζωή του πριν από το έγκλημα

Στα δημοσιεύματα για τον Μανώλη Δουρή γίνεται αναφορά σε ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε από νεαρή ηλικία, καθώς και σε νοσηλείες του.

Είχε βρεθεί στην Κύπρο την περίοδο της τουρκικής εισβολής, το 1974. Οι εμπειρίες από τον πόλεμο περιγράφονται στα σχετικά αφιερώματα ως επιβαρυντικές για την ψυχική του κατάσταση.

Το αρχικό ρεπορτάζ αναφέρει ότι γιατροί είχαν χρησιμοποιήσει τον όρο «σύνδρομο της Κύπρου». Δεν υπάρχει, ωστόσο, διαθέσιμη στο υλικό ιατρική γνωμάτευση που να επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα για συγκεκριμένη διάγνωση ή για τη σχέση της με το έγκλημα.

Μετά τον πόλεμο, παντρεύτηκε τη Γεωργία, απέκτησαν επτά παιδιά και έζησαν στην Ερμιόνη.

Η δίκη και οι ποινές

Η δίκη του Μανώλη Δουρή πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1994 στην Κόρινθο. Ο ίδιος επέμεινε ότι ήταν αθώος, χωρίς να πείσει το δικαστήριο.

Εκείνη την εποχή είχαν ληφθεί αυστηρά μέτρα ασφαλείας λόγω του κινδύνου επίθεσης εναντίον του. Το κράτος είχε διορίσει δικηγόρο για την υπεράσπισή του, ενώ το δημοσίευμα τοποθετεί την καταδικαστική απόφαση στις 23 Νοεμβρίου 1994.

Ο Δουρής καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, 20 χρόνια κάθειρξη για βιασμό και ένα έτος φυλάκιση για ασέλγεια.

Γιατί η οικογένειά του υποστήριζε την αθωότητά του

Η καταδίκη δεν άλλαξε τη στάση μελών της οικογένειάς του. Ο γιος του, Δημήτρης Δουρής, σε παλαιότερη συνέντευξη είχε εκφράσει την πεποίθηση ότι ο πατέρας του δεν ήταν ο δράστης: «Φόρτωσαν το βιασμό και τη δολοφονία στον πατέρα μου».

Ο ίδιος απέδωσε την ευθύνη σε άλλον άνθρωπο από το χωριό, υποστηρίζοντας ότι είχε κακοποιήσει και άλλα παιδιά και ότι προστατευόταν λόγω των χρημάτων του: «Άλλος άνθρωπος από το χωριό που είχε ασελγήσει σε πάρα πολλά παιδάκια. Αλλά εκείνος είχε χρήματα και τον κάλυπταν… Εκείνη την ημέρα ήμουν μαζί με τον πατέρα μου στη δουλειά από το πρωί. Γυρίσαμε και μας είπαν πως είχε χαθεί το παιδί».

Την αθωότητα του συζύγου της είχε υποστηρίξει και η Γεωργία Δουρή, αμφισβητώντας παράλληλα την επίσημη εκδοχή για τον θάνατό του στη φυλακή: «Ο Μανώλης για μένα και για τα παιδιά μου είναι αθώος. Δύο αθώες ψυχές βρίσκονται στο χώμα και οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι. Ο άνδρας μου οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου τον “αυτοκτόνησαν”, καθώς η υπόθεση έπρεπε να κλείσει. Ο Μανώλης ήταν το τέλειο θύμα που μπορούσε να παρουσιαστεί σαν δολοφόνος. Ήταν φτωχός, μεροκαματιάρης και αγράμματος» (…) «Εκείνη την ημέρα ο άνδρας μου βρισκόταν στο σπίτι. Ο Νικολάκης βγήκε να παίξει και χάθηκε. Έπειτα από ώρες τον βρήκαμε σε αυτή την κατάσταση. Η αστυνομία έψαξε, βρήκε τους ενόχους, αλλά επειδή ήταν άνθρωποι ευυπόληπτοι και δεν μπορούσαν να τους ακουμπήσουν, φοβούμενοι ένα μεγάλο σκάνδαλο, τα έριξαν στον άνδρα μου».

Τα στοιχεία που προκάλεσαν αμφιβολίες

Ο συνήγορος του Δουρή υποστήριζε επίσης ότι ο πελάτης του ήταν αθώος. Στο αρχικό δημοσίευμα αναφέρεται ότι, σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, τρίχες που είχαν βρεθεί στο σώμα του εξάχρονου δεν ανήκαν στον πατέρα του.

Ο καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης, που είχε ασχοληθεί με την υπόθεση, είχε διατυπώσει αμφιβολίες για την ταυτότητα του δράστη: «Από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης των εγκληματολογικών εργαστηρίων μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω η ταυτότητα του δολοφόνου του παιδιού. Μπορεί άλλος να είναι ο βιαστής κι άλλος ο δολοφόνος».

Οι επιφυλάξεις αυτές αποτέλεσαν μέρος της συζήτησης γύρω από την υπόθεση. Το δικαστήριο, πάντως, έκρινε τον Μανώλη Δουρή ένοχο για τις κατηγορίες που αφορούσαν την κακοποίηση και τον θάνατο του γιου του.

Οι επιθέσεις στη φυλακή και η αυτοκτονία

Στη διάρκεια της κράτησής του, ο Δουρής μεταφέρθηκε σε διαφορετικά σωφρονιστικά καταστήματα. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι υπέστη ξυλοδαρμούς και σεξουαλική βία από συγκρατουμένους του, συνδέοντας τις επιθέσεις με τον λεγόμενο «άγραφο νόμο της φυλακής».

Σύμφωνα δημοσιεύματα της εποχής κρατούμενοι στην Τρίπολη είχαν απειλήσει με εξέγερση εάν μεταφερόταν εκεί. Άλλο επίσης δημοσίευμα αναφέρει ότι στις φυλακές της Κέρκυρας είχε διαμορφωθεί ειδικός χώρος για την κράτησή του.

Τον Φεβρουάριο του 1996, λίγο περισσότερο από δύο χρόνια μετά τη δολοφονία του Νίκου, ο Μανώλης Δουρής βρέθηκε απαγχονισμένος στις φυλακές Τρίπολης στις εξωτερικές τουαλέτες και μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο, όπου κατέληξε.

Ο θάνατός του καταγράφηκε ως αυτοκτονία, παρότι η σύζυγός του είχε εκφράσει διαφορετική πεποίθηση. Η υπόθεση έκλεισε με την καταδίκη του, αλλά η οικογένειά του συνέχισε, μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις της, να αμφισβητεί την ενοχή του.