Πίσω από τον αντισυμβατικό χαρακτήρα και την εικόνα του ανθρώπου που δεν φοβάται να μιλήσει ανοιχτά, ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει περάσει από περιόδους της ζωής του για τις οποίες δεν μιλούσε πάντα δημόσια. Χρόνια αργότερα, ο ίδιος αποφάσισε να φωτίσει αρκετές από αυτές, περιγράφοντας μια διαδρομή που περιλάμβανε δύσκολα νεανικά χρόνια, ουσίες, φόβους, αλλά και μια μεγάλη προσωπική αναζήτηση.
Μία από τις πιο άγνωστες πτυχές αυτής της διαδρομής αφορά στην ψυχανάλυση. Ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι ασχολήθηκε με αυτήν για περίπου μία δεκαετία και μίλησε με ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο για το πόσο σημαντική υπήρξε για εκείνον, τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης και η άγνωστη ιστορία του
Ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει μιλήσει χωρίς περιστροφές για την ψυχική υγεία και την ανάγκη να μην αντιμετωπίζεται ως ταμπού η αναζήτηση βοήθειας από έναν ειδικό. Αναφερόμενος στη δική του εμπειρία, τάχθηκε υπέρ της ψυχοθεραπείας αλλά και της φαρμακευτικής αγωγής όταν αυτή κρίνεται απαραίτητη.
«Αν κάποιος έχει ανάγκη, να πάρει και ψυχοφάρμακα. Εγώ είμαι μέσα, το πιστεύω», έχει δηλώσει, εξηγώντας πως θεωρεί ότι αρκετοί άνθρωποι θα μπορούσαν να είχαν βοηθηθεί νωρίτερα αν δεν υπήρχε το στίγμα γύρω από την επίσκεψη στον ψυχίατρο. «Τώρα αρχίζει και σπάει λίγο αυτό το απόστημα του τύπου “τι είμαι, τρελός, για να πάω σε ψυχίατρο;”», είχε πει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στην Athens Voice. «Αν κάποιος έχει ανάγκη, να πάρει και ψυχοφάρµακα. Εγώ είµαι µέσα, το πιστεύω. Πολλοί άνθρωποι θα είχαν σωθεί αν έπαιρναν τα κατάλληλα φάρµακα σε προηγούµενες εποχές. Εγώ σώθηκα µ’ αυτά. Σώθηκα», ολοκλήρωσε.
Τα χρόνια που τον σημάδεψαν
Η αναφορά στην ψυχανάλυση αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν τη δει κανείς σε συνδυασμό με όσα έχει αποκαλύψει ο ίδιος για τα νεανικά του χρόνια. Ο ηθοποιός έχει περιγράψει μια περίοδο κατά την οποία έζησε στην Αθήνα χωρίς σταθερό πλαίσιο, αφού είχε φύγει από το Λουτράκι σε νεαρή ηλικία και δεν ολοκλήρωσε το σχολείο. «Πέρασα ένα κομμάτι σκληρής αλητείας από τα δεκατρία και μετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο», έχει αναφέρει ο ίδιος, αλλά και πολλοί ακόμα επώνυμοι που έμπλεξα με εθισμούς και γλίτωσαν.
Δεν κρύβει, λοιπόν, ότι υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία αναζητούσε τον δρόμο του μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Αντίθετα, μιλά πλέον για εκείνα τα χρόνια με μια απόσταση που δείχνει πόσο διαφορετικά τα βλέπει σήμερα.
Η ανάγκη για αποδοχή
Η ψυχανάλυση συνδέθηκε για τον ίδιο και με ένα ακόμη κομμάτι της ζωής του: την ανάγκη να αισθάνεται αποδεκτός. Όπως έχει εξηγήσει, όταν μπήκε πιο ενεργά στον χώρο του θεάτρου, είχε μεγάλη αγωνία για την αναγνώριση από το κοινό και τους συναδέλφους του.
Κάποια στιγμή, όπως έχει περιγράψει, η πίεση έγινε τόσο μεγάλη ώστε «κατέρρευσα κάποια στιγμή, έπαθα breakdown, “χάθηκα”». Αυτή η περίοδος, σύμφωνα με όσα έχει πει, αποτέλεσε μια σημαντική στροφή. Σταδιακά κατάφερε να απομακρυνθεί από την ανάγκη να παίρνει επιβεβαίωση από τους άλλους και να αντιμετωπίζει διαφορετικά τον εαυτό του και τη δουλειά του.
Σήμερα, η δεκαετής ψυχαναλυτική διαδρομή αποτελεί ένα από τα πιο προσωπικά κεφάλαια που έχει επιλέξει να μοιραστεί δημόσια. Και ίσως η φράση «Εγώ σώθηκα μ’ αυτά» να συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος αντιλαμβάνεται εκείνη τη μεγάλη μάχη της ζωής του.
">
">
">
">
">
">
">
">