Σε εξέλιξη βρίσκεται η δίκη για την υπόθεση της επίθεσης με βιτριόλι. Η Ιωάννα Παλιοσπύρου βρέθηκε για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την κατηγορούμενη μετά την 20η Μαΐου και η κατάσταση, όπως είναι επόμενο, είναι εξαιρετικά τεταμένη.
Η Ιωάννα περιέγραψε με λεπτομέρεια τι ακριβώς συνέβη τη μέρα που έγινε η επίθεση, ενώ δεν έκρυψε την οργή της προς την δράστρια. Μάλιστα, σε κάποια στιγμή τη ρώτησε για ποιο λόγο δεν βρίσκει το κουράγιο να την κοιτάξει στα μάτια.
Τι συνέβη ανάμεσα στην Ιωάννα Παλιοσπύρου και την κατηγορούμενη στο δικαστήριο
«Μη νιώσεις άσχημα αν συγκινηθείς, δεν πειράζει, είναι ανθρώπινο» είπαν στην Ιωάννα, όταν η κατηγορούμενη μπήκε στην αίθουσα, τόσο η μητέρα της όσο και ο ένας από τους συνηγόρους της, Νίκος Αλεξανδρής.
Έχοντας πίσω της την γυναίκα που της επιτέθηκε, η Ιωάννα διατήρησε, την ψυχραιμία της. Λίγο πριν ανέβει στο βήμα, κοίταξε επίμονα την κατηγορούμενη, όταν εκείνη θέλησε να αλλάξει θέση, λέγοντάς της: «εσύ τι κοιτάς;».
Στην κατάθεσή της, η Ιωάννα Παλιοσπύρου, έσπασε και δάκρυσε όταν περιέγραφε τις δραματικές στιγμές μετά την επίθεση και στο νοσοκομείο. Τις δυσκολότερες μέρες της ζωής της, όπως είπε.
Με δάκρυα στα μάτια η Ιωάννα – «Σκέφτηκα να δώσω τέλος στη ζωή μου»
Ανατριχιαστική είναι η κατάθεση της Ιωάννας Παλιοσπύρου ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας, στην πρώτη μέρα της δίκης για την επίθεση με βιτριόλι που δέχτηκε στις 20 Μαΐου 2020 στην Καλλιθέα.
Ο πρόεδρος στην έναρξη της διαδικασίας είπε στην Ιωάννα Παλιοσπύρου: «Αν αισθανθείτε δυσφορία, ενημερώστε». Μάλιστα, προς έκπληξη όλων, το παρών έδωσε τελιά στο δικαστήριο και η κατηγορούμενη.
Η περιγραφή της Ιωάννας για τις ώρες που ακολούθησαν μετά τη διακομιδή της σε νοσοκομείο “τσακίζει” κυριολεκτικά κόκκαλα.
«Θυμάμαι απλά να με βρέχουνε, να ουρλιάζω, να πονάω, να ξανακοιμάμαι, να ξαναξυπνάω, μου έκαναν τομές στο μάτι και στο αυτί. Αυτά, δεν θυμάμαι παραπάνω. Προσπαθούσα απλά να αντέχω, για να μην πονάω. Την επόμενη μέρα με ενημέρωσαν ότι θα διακομιστώ στο “Θριάσιο”. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη διακομιδή μου, επειδή δεν μπορούσα να δω, μπορούσα μόνο να ακούω, θυμάμαι την ώρα που περνούσαν τα φορειά στους διαδρόμους.
Μια κυρία αναφώνησε “θεέ μου” και κατάλαβα ότι το είπε για μένα (κλαίει), κατάλαβα ότι η κατάσταση δεν είναι καλή. Κατάλαβα ότι έχω σοβαρά εγκαύματα και απλά παρακαλούσα να επιβιώσω. Μέσα στο νοσοκομείο ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου, έκανα επτά χειρουργεία. Θυμάμαι ότι δεν άντεχα το φως γιατί τα μάτια μου ήταν τραυματισμενα, ακόμα και το φως του δωματίου ήταν επίπονο.Σκέφτηκα να δώσω τέλος στη ζωή μου».
">
">
">
">
">
">
">