Ο Κώστας Χαρδαβέλλας έφυγε από τη ζωή στις στις 17 Δεκεμβρίου 2024, σε ηλικία 79 ετών, από επιπλοκή στο αναπνευστικό σύστημα ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, έχοντας στο πλευρό του την σύζυγό του. Κηδεύτηκε λίγες ημέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 20/12 στην Παναγίτσα Παλαιού Φαλήρου παρουσία της οικογένειας του, φίλων και συναδέλφων.
Η σύζυγος του λοιπόν, μέσω ανάρτησης στο Instagram ανακοίνωσε πότε και που θα γίνει το μνημόσυνο για τις 40 ημέρες από την κηδεία.
Η ανακοίνωση της συζύγου του Κώστα Χαρδαβέλλα
Ο Κώστας λάτρευε τα καλοκαίρια και τη θάλασσα. Δούλευε όλον τον χρόνο 15 ώρες την ημέρα, χωρίς αργίες και Σαββατοκύριακα, αιώνια ερωτευμένος με τη δημοσιογραφία, προσμένοντας τον Ιούλιο, μήνα που πάντα προτιμούσε για τις διακοπές μας κ τότε άφηνε τα πάντα πίσω του κ απολάμβανε το κάθε δευτερόλεπτο σαν μικρό παιδί.
Το καλοκαίρι του 2024, αν και πολύ εξασθενημένος από τα πρόβληματα υγείας, πίστευε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι θα καταφέρναμε να πάμε διακοπές και πάλευε υπεράνθρωπα για αυτό. Όταν αναγκαστήκαμε να τις ακυρώσουμε μου είπε “αν υπάρξει επόμενο καλοκαίρι για εμάς, σου υπόσχομαι πως θα πάμε εκεί” αναφερόμενος σε ένα λατρεμένο μυστικό μας παράδεισο. Εκεί θα τελεστεί το 40ημερο μνημόσυνο του, σε στενό συγγενικό κύκλο.
Για εσας φίλους, συναδέλφους κ ανθρώπους που τον αγαπήσατε μέσα από τη δουλειά του τόσα χρόνια, ετοιμάζουμε μια ξεχωριστή εκδήλωση, ανοιχτή για όλους, στην οποία θα χαρούμε πολύ να έρθετε και να τον τιμήσετε. Μόλις είμαστε έτοιμοι θα σας ενημερώσω για το πού, το πότε και, κυρίως, το τι θα συμβεί γιατί είμαστε πολύ περήφανοι και συγκινημένοι για αυτό.
Δείτε επίσης: Το τελευταίο σημείωμα που άφησε στους πρώην συναδέλφους του πριν τον θάνατό του
Η συγκινητική ανάρτηση λίγα λεπτά μετά
Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωσή της για το μνημόσυνο, η σύζυγος του έκανε ακόμα μια ανάρτηση με φωτογραφία από τα παιδικά χρόνια του Κώστα Χαρδαβέλλα
Ο Κώστας έχασε και τους δύο γονείς του προτού ακόμη πάει στο σχολείο και τον μεγάλωσε ο δεύτερος σύντροφος της μητέρας του, που δεν γέννησε ποτέ δικά του παιδιά. Έλληνας από την Οδησσό, με σπάνια ανατροφή, ήθος και ευγένεια, “ο μπαμπάς Βάνιας”, όπως τον αποκαλούσε, αγάπησε τον Κώστα άνευ ορίων και δεν θέλησε ποτέ να τον υιοθετήσει επισήμως, για να μην του αλλάξει το επίθετο του φυσικού του πατέρα!
Ο Κώστας μεγαλώνοντας τον ευγνωμονούσε γι αυτό, όμως στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια ήταν ένα πρόσθετο βάρος το γεγονός ότι είχε άλλο επώνυμο από τον “δεύτερο μπαμπά” του. Αισθανόταν μειονεκτικά απέναντι στα αλλά παιδιά (τότε δεν ήταν κάτι συνηθισμένο να φέρεις άλλο επίθετο από του κηδεμόνα σου) και το ότι αναγκαζόταν να αλλάζει συνεχώς πόλεις, σχολεία και φίλους, λόγω της δουλειάς του πατριού του, επιδείνωνε την κατάσταση. Το αίσθημα της διαφορετικότητας βάραινε αφόρητα και από την απουσία μάνας (άγνωστη έννοια ακόμη η μονογονεϊκη οικογένεια) κι έτσι, όπως πάντα μου έλεγε όταν άκουγε τη Χαρούλα να τραγουδαει “τι θέλω εγώ με τόση αγάπη γύρω;”, ο ίδιος ένιωθε πως δεν ταίριαζε πουθενά. Άλλοτε γιατί οι άλλοι τον έκαναν να νιώθει έτσι μα κυρίως γιατί κουβαλούσε μέσα του “τον πόνο της ερημιάς”.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο πολύ συγκινήθηκα σήμερα, όταν έλαβα αυτή τη φωτογραφία (από έναν άνθρωπο που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο στην Κοζάνη) και είδα το ψηλό, αδύνατο μελαγχολικό αγοράκι να στέκεται λίγο πιο πίσω γιατί “δεν ταίριαζε πουθενά”.
Επειδή ωστόσο για τον Κώστα το ποτήρι της ζωής ήταν πάντα, πάντα όμως, μισογεμάτο, πίστευε ακράδαντα ότι αυτό ακριβώς ήταν που του έδωσε ώθηση, δύναμη και πείσμα να τα καταφέρει!. Αυτό ήταν που τον έκανε να εκτιμά “την αγάπη του κόσμου” και όταν πια την κατέκτησε να φροντίζει να τη διατηρεί και να μη την προδίδει ποτέ… Μέχρι το τέλος!
ΥΓ Κύριε Kostis Schizakis ο γιος μας κι εγώ είμαστε ευγνώμονες για το ανεκτίμητο δώρο σας.
">
">
">
">
">
">
">