Βισκαδουράκης: Είδε το σκληρό πρόσωπο της ζωής από τα 4 του – Ο κωφάλαλος μπαμπάς, ο θάνατος της μαμάς και ο εγκλεισμός σε ορφανοτροφείο

Η ζωή του Θανάση Βισκαδουράκη δεν ξεκινά όπως οι περισσότερες ιστορίες. Δεν έχει παιδικές αναμνήσεις γεμάτες οικογενειακή θαλπωρή, ούτε εικόνες από ένα «πατρικό σπίτι» όπως το εννοούμε συνήθως. Αντίθετα, είναι μια διαδρομή που ξεκινά από την απώλεια, περνά μέσα από τη σιωπή και την εγκατάλειψη και καταλήγει, χρόνια αργότερα, στη λύτρωση μέσα από την ίδια τη δημιουργία μιας νέας οικογένειας.

Σε ηλικία μόλις τεσσάρων ή πέντε ετών, χάνει τη μητέρα του, μια απώλεια που δεν πρόλαβε καν να αποτυπωθεί στη μνήμη του. «Η μητέρα μου πέθανε από ζάχαρο το 1973… Δεν θυμάμαι τίποτα», λέει. Από εκείνη τη στιγμή, όπως ο ίδιος περιγράφει, «μηδενίστηκαν όλα». Η ζωή του αλλάζει ριζικά και ο μικρός Θανάσης βρίσκεται σε ένα ορφανοτροφείο, αποκομμένος από την οικογένειά του, χωρίς να γνωρίζει καν τα αδέλφια του.

Ο πατέρας του, κωφάλαλος και με πέντε παιδιά να συντηρήσει, δεν είχε επιλογές. «Το 1973, ένας κωφάλαλος με πέντε παιδιά και με ένα πενιχρό μισθό, τι να κάνει;», αναρωτιέται σήμερα ο ηθοποιός, χωρίς ίχνος κατηγορίας. Ο ίδιος δεν ρώτησε ποτέ «γιατί εγώ;». Αντίθετα, αποδέχτηκε τη μοίρα του και βρήκε έναν διαφορετικό τρόπο να ανήκει κάπου: «Τα αδέρφια μου ήταν τα παιδιά στο ορφανοτροφείο. Ένιωθα ότι ανήκω εκεί».

Τα χρόνια εκεί δεν ήταν εύκολα. «Υπήρχαν δύσκολες τιμωρίες για ένα παιδί… Ο γιος μου δεν μπορεί να φανταστεί σήμερα για τι τιμωρίες μιλάμε», εξομολογείται. Οι φόβοι, οι εφιάλτες και η έλλειψη αγάπης άφησαν βαθιά σημάδια. «Απογοητεύεσαι. Λες “εγώ φταίω;” όταν δεν εισπράττεις την αγάπη». Κι όμως, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, διαμορφώθηκε η αντοχή του. Έμαθε να επιβιώνει, να σιωπά, να αντέχει.

Κάποια στιγμή, η ανάγκη για ελευθερία γίνεται πιο δυνατή από τον φόβο. «Δραπέτευσα από το ορφανοτροφείο… Κοίταγα το παράθυρο της ελευθερίας», θυμάται. Και λίγο αργότερα, ένα χαρτί που τον καλεί να υπηρετήσει τη θητεία του φέρνει μια αποκάλυψη που τον συνταράσσει: είναι Αθηναίος. «Δεν το ήξερα ότι είμαι Αθηναίος… Εκεί κατέρρευσα». Η επιστροφή στην Αθήνα δεν ήταν επιστροφή σε σπίτι, ήταν μια βίαιη είσοδος σε έναν άγνωστο κόσμο. «Μου έκανε εντύπωση η φασαρία… ήταν θορυβώδης πόλη». Όταν φτάνει στο πατρικό του και χτυπά το κουδούνι, κανείς δεν ανοίγει. Η εικόνα αυτή συνοψίζει ίσως όλη του τη ζωή: μια διαρκής αναζήτηση για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά.

Η σχέση του με τον πατέρα του είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές πτυχές της ιστορίας του

Παρά την απόσταση, δεν υπήρξε θυμός. «Θεωρώ ότι το έκανε εξ ανάγκης», λέει. Και λίγο πριν το τέλος, έρχεται η στιγμή της συγχώρεσης: «Μου ζήτησε συγγνώμη ο πατέρας μου λίγο πριν πεθάνει… Έσβησε στην αγκαλιά μου». Κι όμως, ούτε τότε κατάφερε να κλάψει. «Δεν έκλαψα ποτέ, δεν το ένιωθα». Ίσως γιατί, όπως παραδέχεται, «δεν έχω πει ποτέ “μπαμπά” και “μαμά”».

Και όμως, η ζωή του δεν έμεινε εκεί. Χρόνια αργότερα, γίνεται ο ίδιος πατέρας. Και τότε συμβαίνει κάτι που αλλάζει τα πάντα. «Ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα όταν ο γιος μου με είπε “μπαμπά”». Μια λέξη που ο ίδιος δεν είχε πει ποτέ, γίνεται η αφορμή για να σπάσει η σιωπή μιας ολόκληρης ζωής.

Σήμερα, ο Θανάσης Βισκαδουράκης κουβαλά την ιστορία του όχι ως βάρος, αλλά ως πυξίδα. Θέλει να πάει τον γιο του στο ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε, να του δείξει την αρχή της διαδρομής του. Όχι για να τον πληγώσει, αλλά για να του δείξει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος. Και πάνω απ’ όλα, για να του διδάξει αυτό που ο ίδιος στερήθηκε: ότι «δεν υπάρχει πιο ιερό πράγμα από τον μπαμπά και την μαμά… δεν υπάρχει ωραιότερο και αληθινό λιμάνι».

«Η γυναίκα μου δε με ήθελε στην αρχή, αλλά ο κοντός τα κατάφερε»

Με το γνωστό του χιούμορ, ο Θανάσης Βισκαδουράκης έχει αναφερθεί και στη γνωριμία με τη σύζυγό του, φωτίζοντας μια πιο ανάλαφρη αλλά εξίσου ουσιαστική πλευρά της ζωής του. «Η γυναίκα μου δε με ήθελε στην αρχή, αλλά ο κοντός τα κατάφερε», είπε γελώντας, δείχνοντας όμως ότι πίσω από το αστείο κρύβεται μια αληθινή ιστορία επιμονής και αγάπης. Η σχέση τους δοκιμάστηκε, ωστόσο άντεξε, όπως και ο ίδιος. «Στη ζωή τίποτα δεν σου χαρίζεται. Πρέπει να παλέψεις για αυτό που αγαπάς. Κι εγώ πάλεψα πολύ», ανέφερε, αποδεικνύοντας πως πίσω από τον άνθρωπο που κάνει τον κόσμο να γελά, υπάρχει ένας άνθρωπος που έμαθε από νωρίς να παλεύει και τελικά να νικά.

Η γνωριμία τους

Γνωρίστηκαν τυχαία, ενάμιση χρόνο πριν τον γάμο τους που πραγματοποιήθηκε το 2015, με έναν τρόπο που θυμίζει σενάριο ταινίας! Η Κατερίνα Γιώτα ήταν μαζί με φίλες της στο Κολωνάκι. Εκεί βρέθηκε και ο Θανάσης Βισκαδουράκης. Κάποιες από τις φίλες της Κατερίνας τον αναγνώρισαν και τον σταμάτησαν προκειμένου να του μιλήσουν. Η πρώτη αυτή επαφή έμελλε να είναι μοιραία, αφού όπως ο ίδιος ο ηθοποιός έχει εξομολογηθεί και αν και κανείς δεν ήξερε τον άλλο, υπήρξε κάτι μεταξύ τους. Ξαναβρέθηκαν και δεν χώρισαν ποτέ.