Κηδεία Μαρινέλλας: Γιατί απουσίαζε ο Γιάννης Πάριος – Όλη η αλήθεια

Η ηχηρή απουσία του Γιάννη Πάριου από την κηδεία της Μαρινέλλας, συζητήθηκε έντονα και γέννησε πολλά ερωτηματικά μόνο στο μυαλό εκείνων που δεν γνωρίζουν τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του μεγάλου καλλιτέχνη – όσοι τον γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι η απουσία του αυτή, ήταν ίσως η πιο ειλικρινής μορφή αποχαιρετισμού που θα μπορούσε να προσφέρει στην φίλη χρόνων και συνεργάτιδά του.

Ο Γιάννης Πάριος δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος των δημοσίων επιδείξεων συναισθήματος. Αντίθετα, εδώ και πολλά χρόνια επιλέγει συνειδητά να κρατά τις πιο βαθιές του στιγμές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Για έναν καλλιτέχνη τεραστίου μεγέθους που έχει χτίσει ολόκληρη την πορεία του πάνω στην αλήθεια του συναισθήματος, ο θρήνος δεν μπορεί να μετατραπεί σε τηλεοπτικό, ούτε σε δημόσιο θέαμα.

Ο ίδιος αποφεύγει τις δηλώσεις, αποστρέφεται – για να μην πω – σιχαίνεται τα «σόου» και επιμένει να ζει τις πιο δύσκολες στιγμές ιδιωτικά, εκεί όπου το συναίσθημα δεν χρειάζεται εξηγήσεις, ούτε κάμερες.

Η συναισθηματική φόρτιση που του προκάλεσε η απώλεια της Μαρινέλλας ήταν εμφανής ήδη από το προηγούμενο βράδυ της κηδείας της, στη συναυλία του στο Θέατρο Παλλάς. Εκεί, μπροστά στο κοινό, δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του. Με δάκρυα στα μάτια, μίλησε για τη φίλη και συνοδοιπόρο του με λόγια ζεστά, σχεδόν ψιθυριστά, σαν να φοβόταν πως αν δυναμώσει τη φωνή του θα σπάσει η εύθραυστη ισορροπία της στιγμής.

Όταν άρχισε να τραγουδά το «Καμιά φορά» κουβαλούσε το βάρος δεκαετιών κοινής πορείας, αναμνήσεων και της βαθιάς και ουσιαστικής σύνδεσης που είχε μαζί της. Με σκυμμένο κεφάλι και έντονη συγκίνηση ο Γιάννης Πάριος απότισε τον δικό του φόρο τιμής, ήταν μια πράξη σεβασμού, ένας προσωπικός αποχαιρετισμός μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους που έγιναν μάρτυρες μιας αυθεντικής στιγμής πένθους.

Το πρωινό της ίδιας μέρας, ο Πάριος μιλώντας συγκινημένος στην τηλεοπτική εκπομπή «Το Πρωινό», άφησε να φανεί πόσο βαθιά τον είχε αγγίξει η απώλεια. Τα λόγια του ήταν λίγα… «Έφυγε η Μαρινέλλα; Αυτοί οι άνθρωποι δεν “φεύγουν” ποτέ. Αυτοί είναι “φάροι”. Είναι “φάρος”. Η Μαρινέλλα δεν “έφυγε” ποτέ, ούτε πρόκειται να “φύγει” ποτέ. Μόνο το όνομά της φτάνει».

«Δεν ήταν η μεγάλη κυρία . Ήταν κυρία. Το “κυρία” φτάνει αλλά ήταν και μεγάλη τραγουδίστρια. Εγώ έχω συνεργαστεί μαζί της πάρα πολύ. Πρώτα απ’ όλα, στον ίδιο χώρο τρεις φορές, αλλά αυτό που θα θυμάμαι πάντα για τη Μαρινέλλα είναι ότι, ενώ ήταν καθηγήτρια πανεπιστημίου στο τραγούδι, ήταν η πιο υπάκουη μαθήτρια σε όλα της. Και η πιο σωστή επαγγελματίας. Να μας περιμένει. Ερχόμαστε όλοι και την αγαπάμε».

Οι λόγοι που τον κράτησαν μακριά

Στη σκηνή του Παλλάς, ο τροβαδούρος του έρωτα, φάνηκε καθαρά τι κρατά μέσα του από τη «δική του» Μαρινέλλα. Όχι τον μύθο, όχι τη σταρ, αλλά τη γυναίκα του γλεντιού — όπως ο ίδιος είπε. Τη γυναίκα που ήξερε να γελά δυνατά, να ζει με πάθος, να τραγουδά σαν να ήταν κάθε φορά η πρώτη και η τελευταία. Εκείνη που δεν φοβόταν το συναίσθημα και που πάνω στη σκηνή άφηνε την ψυχή της γυμνή.

«Ήταν γυναίκα του γλεντιού. Η γυναίκα του γλεντιού. Το ξέρω από πρώτο χέρι, έχω δουλέψει πάρα πολύ μαζί της. Μα πάρα πολύ. Είμαι από τους λίγους ανθρώπους που μπορώ να μιλάω αλλά δεν μιλάω. Μια φορά μίλησα. Όλα τα άλλα είναι σόου. Ένας άνθρωπος σαν τον άνθρωπο που μιλάμε, ούτε το όνομά της δεν μπορώ να πω, δεν ξεχνιέται ποτέ, ποτέ, ποτέ» είπε και άρχισε να τραγουδάει το δικό της τραγούδι “Καμιά φορά” και η φωνή του λύγισε.

Δεν ήταν μια ερμηνεία για το κοινό· ήταν ένας διάλογος σε μια απουσία. Τα μάτια του βούρκωσαν, το κεφάλι του έσκυψε, και για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Εκεί, μέσα στη σιωπή του κόσμου, ο Πάριος κρατούσε ζωντανές όλες τις στιγμές που δεν θα ειπωθούν ποτέ δημόσια, τις κουβέντες πίσω από την αυλαία, τα βλέμματα κατανόησης, τη βαθιά συναδελφική αγάπη.
Η σχέση του με τη Μαρινέλλα δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική. Ήταν μια σχέση χρόνων, γεμάτη σκηνές, ταξίδια, γέλια, ξενύχτια και στιγμές που μόνο δύο άνθρωποι της ίδιας γενιάς και της ίδιας ψυχής μπορούν να καταλάβουν. Εκείνος δεν αποχαιρέτησε απλώς μια σπουδαία ερμηνεύτρια, αποχαιρέτησε ένα κομμάτι της δικής του ζωής. Μια φωνή που μεγάλωσε δίπλα στη δική του, μια παρουσία που συνόδευσε τις πιο φωτεινές αλλά και τις πιο απαιτητικές στιγμές της πορείας του.

Όπως όλοι οι άνθρωποι μεγαλώνοντας έχουν ένα παραπάνω επίπεδο ευαισθησίας, το ίδιο συναίσθημα έχει και ο Γιάννης Πάριος, στην ηλικία των 80 χρόνων. Η ένταση τέτοιων στιγμών, η ψυχική και σωματική καταπόνηση, αλλά και η ευθύνη των συνεχόμενων εμφανίσεων, καθιστούν κάθε δημόσια παρουσία του ακόμα πιο δύσκολη. Ο ίδιος γνωρίζει τα όριά του και επιλέγει να διαφυλάξει τη δύναμή του από ανάγκη αυτοπροστασίας και μόνο. Άλλωστε, μόλις λίγους μήνες πριν, και συγκεκριμένα τον περασμένο Μάιο στην κηδεία του στενού του φίλου και χρόνια παραγωγού του στην Minos, Αχιλλέα Θεοφίλου, είχε εμφανιστεί εμφανώς καταβεβλημένος, υποβασταζόμενος, αρνούμενος να μιλήσει στις κάμερες που τον περικύκλωσαν.

Η απουσία του λοιπόν δεν έγινε γιατί απουσίαζε ο πόνος και το συναίσθημα, το αντίθετο. Ήταν η απόδειξη μιας συγκίνησης τόσο έντονης, που δεν άντεχε να την εκδηλώσει σε δημόσιο χώρο. Γιατί για τον Γιάννη Πάριο, ο αποχαιρετισμός δεν είναι θέαμα — είναι βίωμα. Και μερικά αντίο λέγονται μόνο στη σιωπή. Γιατί ο Πάριος δεν ανήκει στους ανθρώπους που πενθούν δημόσια· ανήκει σε εκείνους που κουβαλούν τον πόνο μέσα τους, τον μετατρέπουν σε τραγούδι και τον κρατούν βαθιά, εκεί όπου δεν φτάνουν οι κάμερες.

Αυτό που κρατά ο Γιάννης Πάριος από τη Μαρινέλλα δεν είναι μια τελευταία εικόνα, ούτε μια τελετή αποχαιρετισμού. Είναι η ζωντάνια της, το γέλιο της, η δύναμη με την οποία στεκόταν στη σκηνή. Είναι οι στιγμές που δεν καταγράφονται — αυτές που μένουν μόνο στην καρδιά.