Στα επόμενα επεισόδια της σειράς, Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι, ο Απόστολος αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι είναι πατέρας κι αυτό είναι κάτι που τον συγκινεί, ενώ η Μελισσάνθη αποδέχεται τον Γιάννη και δείχνει να τον συμπαθεί ιδιαίτερα. Ολα όμως αλλάζουν σε μια στιγμή όταν ο Γιάννης ανακαλύπτει από ένα τυχαίο γεγονός ότι ο Απόστολος δεν είναι ο πατέρας του…
Ο Γιάννης έχει μπει πλέον στη ζωή τόσο του Απόστολου όσο και της Μελισσάνθης κι αυτό είναι κάτι που, όπως λέει, τον κάνει ευτυχισμένο: «Ηθελα να σε ευχαριστήσω που με δέχτηκες. Καταλαβαίνω πως νιώθεις, δεν είναι εύκολο», λέει στη Μελισσάνθη, η οποία τον παρακαλεί να ξεχάσει το σκηνικό που είδε με τον Αγγελο: «Εγώ πρέπει να σε ευχαριστήσω για τη διακριτικότητά σου», του λέει και του διευκρινίζει: «Τον αγαπώ τον Απόστολο. Τον αγαπώ πολύ και τον νοιάζομαι. Αυτό που με πληγώνει είναι ότι τόσα χρόνια δεν κατάφερα να του δώσω ένα παιδί. Δεν ξέρεις πόσο μπερδεμένη είμαι…». Στο μεταξύ, την ώρα που κουβεντιάζουν φτάνει ο Απόστολος, ο οποίος υπενθυμίζει στον Γιάννη ότι πρέπει να κάνουν μια κουβέντα οι δύο τους, ενώ παρεμβαίνει η Μελισσάνθη και λέει στον άνδρα της: «Απόστολε, αυτήν την κουβέντα μην την αργήσεις πολύ. Οσο δύσκολο είναι για σένα να δεχτείς αυτήν την κατάσταση, άλλο τόσο είναι και για εκείνον». Ο Απόστολος δείχνει πολύ χαρούμενος με την εξέλιξη αυτή: «Απ’ ό,τι φαίνεται, πρέπει να συνηθίσω στην ιδέα ότι είμαι πατέρας… Και με τέτοιον λεβέντη γιο, μ’ αρέσει και πάρα πολύ!», λέει.
Η ανατροπή στο Σπίτι δίπλα στο ποτάμι
Την ίδια μέρα, αργά το βράδυ, ο Γιάννης τηλεφωνεί στον Απόστολο και του ζητάει να μιλήσουν: «Κι εγώ θέλω να μιλήσουμε, αλλά γιατί παίρνεις τέτοια ώρα; Είναι κάτι επείγον;», του λέει ο Απόστολος, ενώ ο Γιάννης από την άλλη άκρη της γραμμής το μόνο που κατορθώνει να του πει είναι: «Αισθάνομαι ένοχος». Ο Απόστολος παραξενεύεται: «Δεν καταλαβαίνω, γιατί νιώθεις ένοχος; Ελα αύριο στο γραφείο μου να τα πούμε», του λέει και κλείνει το τηλέφωνο. Την επόμενη μέρα ο Γιάννης εμφανίζεται στο γραφείο του καταρρακωμένος και του ζητάει να μιλήσουν μόνοι, κι εκεί του ρίχνει τη «βόμβα»: «Θέλω να σας πω ότι δεν είμαι γιος σας. Η μητέρα μου, μετά που χωρίσατε, γνώρισε κάποιον και ήταν μαζί για αρκετό καιρό, μέχρι που αυτός πέθανε», του λέει και συνεχίζει: «Δεν γνώριζα τίποτα. Ο θείος μου, ο αδελφός της μάνας μου, τα έκανε όλα για επωφεληθεί. Μου έδωσε το γράμμα και μου είπε ότι είμαι γιος σας. Αυτό πίστευα κι εγώ μέχρι χθες. Το προηγούμενο βράδυ, όμως, ο θείος μου γύρισε στο σπίτι μεθυσμένος και είπε την αλήθεια, ότι τα κατάφερε να με παρουσιάσει σαν γιο σας». Ο Απόστολος καταρρέει, δεν μπορεί καν να μιλήσει, ενώ κρατάει την καρδιά του: «Λυπάμαι. Πιο πολύ όμως λυπάμαι που δεν είμαι γιος σας…», συνεχίζει ο Γιάννης και ο Απόστολος σωριάζεται με δυνατούς πόνους στην καρέκλα του γραφείου του. «Είστε καλά; Τι πάθατε;», τον ρωτάει με αγωνία ο Γιάννης. Ο Απόστολος βγάζει από την τσάντα του τα χάπια του, παίρνει ένα για την καρδιά του και του λέει: «Σε παρακαλώ, δεν θέλω να πεις τίποτα στη Μελισσάνθη. Θέλω να της το πω εγώ όταν θα είμαι έτοιμος».
Ο Απόστολος δεν μπορεί να μείνει άλλο στο γραφείο και γυρίζει στο σπίτι σε τραγική κατάσταση. Η Μελισσάνθη τον περιμένει για φαγητό, όμως εκείνος θέλει να μείνει μόνος: «Δεν θα φάω. Αισθάνομαι πολύ κουρασμένος και θέλω να πάω να ξαπλώσω», της λέει χωρίς να της αναφέρει τίποτα για τη συνάντηση με τον Γιάννη.
">
">
">
">
">
">
">