Η γέννα της Ουρανίας φέρνει την ελπίδα στο σπίτι των Βρεττών όπως και η αλλαγή στη συμπεριφορά της μικρής Ηλέκτρας. Ολοι ακολουθούν το μέλλον που τους αξίζει τη στιγμή που η Ηλέκτρα χάνει για πάντα τον Παύλο.
Τα τελευταία επεισόδια της σειράς, Ηλέκτρα
Ο Νικήτας, ξανά κυνηγημένος, προσπαθεί να διαφύγει από όλους. Ο Χάρης είναι ένα βήμα πίσω του, σίγουρος πλέον ότι θα του περάσει χειροπέδες, ενώ η Ισμήνη σκέφτεται αν πρέπει να τον βοηθήσει ξανά. Ταυτόχρονα, ο Μίμης και η Νεφέλη καταλαβαίνουν το παιχνίδι του Τέλη και της Σοφίας με το γράμμα και απομακρύνονται ξανά τη στιγμή που η μικρή Ηλέκτρα παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και κάνει τη μητέρα της να αισθανθεί πως υπάρχει ελπίδα παρόλο που η σχέση της με τον Παύλο έχει οριστικά τελειώσει. Ο Νικόλας αντιλαμβάνεται όλα όσα έκανε η κόρη του Δανάη και αναλαμβάνει την ευθύνη των δικών της πράξεων προκειμένου να τη σώσει. «Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για σένα. Εγώ έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος. Ακόμα ένα κρίμα στον λαιμό μου… δεν θα μου κάνει κακό», της λέει, όμως δεν ξέρουν αν τα επιχειρήματα του άνδρα πρόκειται να πείσουν τον πρύτανη. Στο μεταξύ, ο Βασίλης παίρνει τη δύσκολη απόφαση να μιλήσει για πρώτη φορά στη μητέρα του Δόμνα για όλα.
Η τελευταία παράσταση είναι έτοιμη να ανέβει και η αυλαία να πέσει. Οι μήνες περνούν νερό στο νησί της Αρσινόης και μαζί τους φέρνουν το μωρό της Ουρανίας και του Βασίλη. «Αυτή είναι η κάθαρσή μας, Ουρανίτσα μου. Αυτό το παιδί θα μας κάνει να δούμε με διαφορετικό μάτι τη ζωή μας εδώ και όσους μας περιστοιχίζουν», της λέει ο Βασίλης, ενώ εκείνη δεν σταματά να γελά έχοντας στην αγκαλιά της τον καρπό του έρωτά τους. Στο μεταξύ, μια υπόσχεση της Ηλέκτρας στον Παύλο την κάνει να πει ψέματα στη Νεφέλη για ακόμα μία φορά. Ομως η Νεφέλη έχει πλέον ανέβει σε ένα καινούριο καράβι και κοιτάζει τον έναστρο ουρανό μέσα από τα μάτια του Μίμη. Μαζί τους έχουν και τη μικρή Ηλέκτρα, που τους έχει πάρει το μυαλό. Το παραμύθι της δεν θα μπορούσε λοιπόν να έχει καλύτερο τέλος από αυτό. Για πρώτη φορά ανασαίνει ευτυχισμένη και έτοιμη να εξερευνήσει νέες θάλασσες. Το ίδιο θέλει να πιστεύει και η Δανάη για τον πατέρα της Νικόλα, που έχει σηκώσει στις πλάτες του το βάρος όλης της οικογένειας. «Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ με αγάπησες. Πόσο πολύ με ήθελες στη ζωή σου και τι ήσουν διατεθειμένος να κάνεις τελικά για μένα», του λέει και συνεχίζει: «Κι εγώ το μόνο που έκανα όλον αυτόν τον καιρό ήταν να σε αμφισβητώ και να σε διώχνω μακριά μου…». Ολοι πλέον βλέπουν καθαρά τι τους συμβαίνει, ακούνε κρυστάλλινα και αναπνέουν όσο ποτέ άλλοτε. Ολοι, εκτός από έναν, που δεν θέλει να πεθάνει μόνος και δειλός. Και η πικρή αλήθεια έρχεται να του κόψει την πιο γλυκιά ανάσα.
Ο ήλιος είναι δυνατός. Στα ζεστά νερά της Αρσινόης, δύο σώματα κολυμπούν παράλληλα. Αγκαλιάζονται στη μέση της θάλασσας. Είναι η Ηλέκτρα και ο Παύλος μαζί. «Σε μια άλλη ζωή, σε ένα άλλο σύμπαν, εκεί που ούτε χρόνος υπάρχει ούτε χώρος, θα ξανασυναντηθούμε», της λέει. Ο Νικόλας συναντά έπειτα από καιρό τον πατέρα του, την Τιτίκα και την Αγνή του. Ολο τους ρωτά «Πότε θα φύγουμε; Δεν θέλω να μείνω άλλο εδώ μέσα» κι εκείνοι του απαντούν «Σύντομα». Ομως τελικά μένει μόνος του να μιλά με τους ίσκιους.
Λίγους μήνες μετά, όλη η Αρσινόη είναι στο πόδι για τη βάφτιση του μικρού Στέργιου. Ενα γλέντι ετοιμάζεται ενώ κάποιες πληγές κλείνουν τη στιγμή που κάποιες άλλες δεν έχουν προλάβει ακόμα να επουλωθούν. Ολοι συγκεντρώνονται στη βάφτιση του παιδιού μέσα στο ζεστό και λευκό φως. Ακούγονται μόνο τσουγκρίσματα και ευχές, ενώ η ορχήστρα ξεκινά να παίζει. Χέρια που μπλέκονται, μάτια που δακρύζουν και ο χορός φέρνει τον έναν με τον άλλον κοντά. Στο κέντρο της γιορτής το βλέμμα της Ηλέκτρας φαίνεται ταραγμένο, καθώς βλέπει από μακριά κάποιον που δεν θέλει. Ο Παύλος την πλησιάζει και της λέει: «Κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν. Μόνο σωπαίνουν». Στο χέρι του έχει ένα κοχύλι. Εκείνη τον ακολουθεί και λεπτά αργότερα μετεωρίζεται στο κενό. «Αν, κάποτε, ακούσεις τη θάλασσα μέσα σε αυτό το κοχύλι, θ’ ακούσεις κι εμάς. Εκεί μέσα είμαστε. Για πάντα», της εξηγεί. Ο πυροβολισμός που ακούγεται κάνει τον Παύλο να σωριαστεί μπροστά της. Στην άκρη του γκρεμού, στη μέση του πελάγους. Εκεί που άρχισαν όλα, στην Αρσινόη…
Ενώ οι ζωές των ηρώων έχουν αλλάξει άρδην και όλο προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους, ο Στέργιος με τη Μάρω, βλέποντας την αγάπη της Δόμνας προς τον Πασχάλη, αποφασίζουν να της σταθούν. Της ανακοινώνουν ότι θα είναι στο πλευρό της και θα τη στηρίξουν όποια απόφαση κι αν πάρει. Δόμνα και Μάρω αγκαλιάζονται ξανά έπειτα από καιρό και υπόσχονται να πορευτούν στο εξής μαζί. Η Δόμνα χαμογελά από ευχαρίστηση και μαζί της χαμογελά και ο Πασχάλης, που νιώθει πως από δω και πέρα δεν θα τους χωρίσει ποτέ κανείς. Κάτι φαίνεται να αλλάζει στο μικρό νησί της Αρσινόης.
">
">
">
">
">
">
">
">