Η Λιλή Πυράκη στο Youweekly.gr: Το τέλος του Breakfast, η σκληρή απώλεια και ο «δεύτερος έρωτας» με τον άντρα της

Η Λιλή Πυράκη μπορεί να μας χαρίζει καθημερινά το πιο πλατύ χαμόγελό της στο Breakfast@Star, όμως δεν κρύβει πως πίσω από τις κάμερες υπήρξαν και στιγμές που λύγισε. Λίγο πριν το οριστικό φινάλε της εκπομπής, η δημοσιογράφος ανοίγει την καρδιά της στο youweekly.gr και μιλά για τη σχέση ζωής με τον σύζυγό της, τον ορθοπεδικό χειρουργό Γιώργο Φραγκεσκάκη, την απόφαση να αφήσει πίσω καριέρα και Ελλάδα για χάρη της οικογένειάς της, αλλά και το μεγάλο άγχος που έζησε με τον γιο τους, Αντώνη.

Για πρώτη φορά, η δημοσιογράφος του STAR και οικοδέσποινα του podcast Restart, περιγράφει τις δύσκολες μέρες και νύχτες, την αγωνία όταν το παιδί της χρειάστηκε νοσηλεία, αλλά και τον αγώνα που έκανε ως μητέρα και εργαζόμενη. Παράλληλα, αποκαλύπτει πώς μετά από 18 χρόνια σχέσης «ξαναερωτεύτηκε» τον άντρα της, ενώ δεν κρύβει και τη βαθιά οδύνη για την πρόσφατη απώλεια του αγαπημένου της θείου, που όπως λέει, τη σημάδεψε όσο τίποτα άλλο μέχρι σήμερα.

• Φωτογραφίες : Κώστας Καπαρελιώτης
• Styling: Έλενα Οικονόμου
• Μακιγιάζ: Ζηνοβία Καραγκούνη
• Μαλλιά : Εφραίμ Δημήτρης

Special thanks στο ξενοδοχείο Divani Palace Acropolis (Παρθενώνος 19, Αθήνα, 11742) για την ευγενική φιλοξενία

Η Λιλή Πυράκη μιλάει εφ’ όλης της ύλης

Μίλησε μου για τη συγκυρία του Breakfast@Star, στο οποίο βρισκόσουν για 4 χρόνια. Πώς ξεκίνησε η συνεργασία;

Ήρθε σε μία περίοδο της ζωής μου που πραγματικά δεν ήξερα τι θα κάνω. Είχα επιστρέψει από την Αγγλία, πίστευα τότε ότι την επόμενη χρονιά θα είμαι στην Ελένη Μενεγάκη, κάτι που τελικά δεν προχώρησε. Χτύπησε το τηλέφωνό μου από τον Γιώργο Ευφραιμίδη, που ήταν τότε στο πρωινό του STAR, και μου είπε ότι θέλουν να κάνω ένα δοκιμαστικό για το Breakfast. Χάρηκα πάρα πολύ, έκανα δύο δοκιμαστικά, και ενώ πήγαν καλά άργησε να χτυπήσει το τηλέφωνο, γιατί κι εκείνοι δεν ήξεραν ποια ακριβώς θα είναι η σύνθεση. Αυτό ήταν ένα καλοκαίρι αναμονής, ανασφάλειας και άγχους. Είχα επίσης μία πρόταση τότε από τη Μάριον Μιχελιδάκη στο Open, αλλά είχα δώσει προτεραιότητα στο Breakfast, οπότε κάπως όλα «κούμπωσαν», όταν τελικά με πήραν. Ήμουν πολύ χαρούμενη, αν και δεν σου κρύβω ότι δεν πίστευα τότε ότι θα συνέχιζε η συνεργασία για 4 χρόνια.

Θεωρείς ότι σε δικαίωσε η υπομονή που έκανες και το «ναι» που είπες τότε;

Σίγουρα με δικαίωσε. Νομίζω ότι είναι το σημαντικότερο βήμα μου μπροστά από τις κάμερες, και σε αυτή τη δουλειά είναι πολύ σημαντική η διάρκεια. Πέρασα τέσσερα καταπληκτικά χρόνια στο Breakfast, συνεργάστηκα με ανθρώπους που εκτιμώ πολύ και έκανα και φίλους ζωής.

Πιστεύεις ότι σας έχει «στοιχίσει» το γεγονός ότι έχετε αποκλείσει τα θέματα επικαιρότητας από την εκπομπή;

Φυσικό δεν είναι; Νομίζω ναι, σε κάποιες περιόδους φυσικά μας στοιχίζει σε νούμερα τηλεθέασης και σε απήχηση, όταν υπάρχει έντονη επικαιρότητα που αφορά τον κόσμο.

Πρόσφατα σας ανακοινώθηκε το τέλος του Breakfast@Star. Πώς ένιωσες εκείνη τη στιγμή;

Η αλήθεια είναι πως εκείνη τη στιγμή, επειδή ήταν κάτι αρκετά αναπάντεχο, σε πιάνει ένα μούδιασμα. Δεν το επεξεργάζεσαι αμέσως. Μέσα στις ώρες που ακολούθησαν πέρασαν διάφορα συναισθήματα, με κυρίαρχη μια στενοχώρια για το τέλος αυτής της εκπομπής. Το Breakfast ήταν μια παρέα από την πρώτη μέρα και, όπως και να το κάνεις, όταν δουλεύεις καθημερινά με ανθρώπους, γίνονται πολύ κοντινά σου πρόσωπα. Η ομάδα ήταν δεμένη, υπήρχε οικειότητα, ρυθμός, συνήθεια… κι όλο αυτό τώρα κλείνει έναν κύκλο. Σε δεύτερη ανάγνωση βέβαια ήρθε και η σκέψη για το δικό μου επόμενο βήμα, χωρίς όμως αυτό να έχει αρνητική χροιά. Είμαι γενικά ένας άνθρωπος φύσει αισιόδοξος και προσπαθώ ακόμη και τις αλλαγές ή τις δύσκολες στιγμές να τις βλέπω σαν μια νέα αφετηρία. Επειδή, μάλιστα, συνήθως θέλω κι ένα μικρό «σκούντημα» για να αφήσω πίσω μου κάτι παγιωμένο, επιλέγω να δω αυτή τη συνθήκη και σαν μια ευκαιρία να κινητοποιηθώ, να κυνηγήσω κάτι καινούργιο.

Τι κρατάς από αυτά τα 4 χρόνια;

Με την ολοκλήρωση αυτού του επαγγελματικού κύκλου, φεύγω κρατώντας πολύ όμορφες αναμνήσεις, δυνατές εμπειρίες και ανθρώπους που πλέον θεωρώ φίλους. Ήταν τέσσερα χρόνια γεμάτα όμορφες στιγμές, προκλήσεις, χαρές, άγχος, γέλια και πολλή δουλειά. Προφανώς υπήρξαν και δύσκολες στιγμές, όμως το πρόσημο είναι ξεκάθαρα θετικό. Αυτό που μου μένει στον επίλογο είναι μια όμορφη συνεργασία. Ελπίζω στο μέλλον οι δρόμοι μας να συναντηθούν ξανά.

Οι περισσότεροι σε γνωρίσαμε μέσα από την εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη, σε σταματάει ακόμα ο κόσμος να σου μιλήσει για εκείνη;

Είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή μου. Ναι, τόσα χρόνια μετά, ακόμα μου λένε ότι με έβλεπαν εκεί και πόσο τους άρεσε η σύνδεση τότε. Εκείνο το διάστημα έμενα μόνιμα στην Αγγλία, αλλά όποτε ερχόμουν στην Ελλάδα, όποιος με σταματούσε ενώ ήμουν στο σούπερ μάρκετ ή για καφέ, πάντα θα μου έλεγε για την Ελένη, πώς είναι και τι κάνει. Καταλαβαίνω βέβαια ότι πολλοί μιλάνε σε εμένα, αλλά στην πραγματικότητα θέλουν να μου πουν πόσο αγαπάνε εκείνη.

Στην Αγγλία μετακόμισες λόγω του συζύγου σου ως… ερωτική μετανάστρια;

Όχι ακριβώς. Ερωτική μετανάστρια ήμουν όταν μετακόμισα από τη Ρόδο στην Αθήνα, για να είμαι με τον Γιώργο πριν παντρευτούμε ακόμα -έτσι ασχολήθηκα και με τη δημοσιογραφία. Από την Αθήνα στην Αγγλία πήγα κυρίως για τον γιο μου, τον Αντώνη, που τότε ήταν πολύ μωρό και θεώρησα σωστό να μην πηγαινοέρχεται ο μπαμπάς του για να τον βλέπει ελάχιστα. Ήθελα να είμαστε όλη η οικογένεια μαζί. Έκανα αυτό το βήμα, θεωρώντας τότε ότι είχα αφήσει πίσω μου τη δουλειά αυτή, γιατί δεν ήξερα για πόσο θα πάω. Αλλά τελικά ήρθαν έτσι τα πράγματα που ξαναγύρισα και θεωρώ πως είμαι καλύτερα από όταν έφυγα.

Άρα τότε πήρες μια συνειδητή απόφαση, να αφήσεις πίσω τη δουλειά και να βάλεις μπροστά την οικογένεια;

Όσες φορές και να με βάλουν να διαλέξω, θα διαλέγω πάντα την οικογένειά μου. Όσο και να αγαπώ τη δουλειά μου, που την αγαπώ πολύ, η οικογένειά μου είναι πάνω από όλα και όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή αυτό νιώθω. Έχω αφήσει τη δουλειά, και θα το ξανάκανα, άσχετα που τότε είχα στεναχωρηθεί πολύ.

Εσύ όμως δεν ξεκίνησες από τη δημοσιογραφία. Πώς αποφάσισες να αλλάξεις πορεία;

Σπούδασα διοίκηση επιχειρήσεων, επειδή οι γονείς μου θεώρησαν πως ήταν καλύτερο να ασχοληθώ, μαζί με τα αδέρφια μου, με την επιχείρηση που είχαμε -μαγαζί με ρούχα. Ήταν όντως μία πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά για όλους τους άλλους, εκτός από μένα. Η δημοσιογραφία και η τηλεόραση θεωρούσα ότι θα μείνουν ένα ανεκπλήρωτο όνειρο, όμως ευτυχώς που γνώρισα τον Γιώργο και μου πρότεινε να ζήσουμε μαζί στην Αθήνα. Δέχτηκα, με βαριά καρδιά που θα άφηνα το νησί μου, όμως αποφάσισα ότι αφού θα πάω, θα κάνω και το όνειρό μου πραγματικότητα. Τότε ήμουν 30 χρονών και είχα άγχος για το πώς θα με βλέπουν οι συμφοιτητές μου. Αλλά τελικά ποτέ δεν είναι αργά για ένα Restart, γι’ αυτό ονόμασα έτσι το podcast μου. Η δική μου ιστορία αρχικά είναι ένα restart και αποδεικνύει ότι ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα… Πρέπει να βρίσκουμε το θάρρος να κάνουμε αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους, οτιδήποτε είναι αυτό.

Το μεγαλύτερο restart που έχεις κάνει στη ζωή σου ήταν που αποφάσισες να αλλάξεις καριέρα στα 30;

Είναι τρία, νομίζω το σημαντικότερο ήταν αυτό. Η μητρότητα ήταν επίσης ένας μεγάλος σταθμός αν και ήρθε περισσότερο σαν φυσική συνέχεια των πραγμάτων, και φυσικά ένα restart ήταν η μετακόμισή μου στην Αγγλία.

Για ποιο λόγο επέστρεψες στην Ελλάδα; Ήταν μόνο οι προτάσεις από την τηλεόραση;

Εξαρχής είχαμε πει με τον Γιώργο ότι δεν θα μείνουμε για πάντα στην Αγγλία. Μέναμε στο Γουίντσεστερ, μια όμορφη πόλη, απλά δεν φανταζόμουν τη ζωή μου εκεί. Τότε ο άντρας μου δούλευε πολύ, ήμουν πολλές ώρες μόνη μου με το παιδί και να σου πω και την αλήθεια δεν άντεχα τον καιρό! Όταν είπαμε με την Ελένη Μενεγάκη ότι θα είμαστε μαζί την επόμενη χρονιά, το συζήτησα με τον Γιώργο και τον ρώτησα αν θέλει να επιστρέψουμε. Όπως εγώ έκανα πίσω, έκανε κι εκείνος τότε, αφού είχε ολοκληρώσει όσα χρειαζόταν να κάνει σε επίπεδο εκπαίδευσης στην Αγγλία. Έτσι γυρίσαμε μαζί, πρώτα εγώ με τον μικρό, και εκείνος μετά από 6-7 μήνες.

Σου ήταν δύσκολο να ξαναμπείς στον χώρο, με δεδομένο ότι έλειπες από την Ελλάδα;

Αυτό ήταν το μόνο που δεν μου φάνηκε δύσκολο. Επειδή έχω φίλους καρδιάς στην Αθήνα, τους οποίους έκανα και από την τηλεόραση, ποτέ δεν ένιωσα ότι έφυγα πραγματικά. Στην επιστροφή δυσκολεύτηκα αρκετά με τον Αντώνη, γιατί μιλούσε μόνο αγγλικά στην αρχή, δυσκολεύτηκε κι εκείνος στο σχολείο. Παράλληλα είχαμε κάποιες δυσκολίες την πρώτη χρονιά στο Breakfast@Star, γιατί περάσαμε μία περιπέτεια υγείας και είχε χρειαστεί να νοσηλευτεί ο μικρός, ενώ δεν είχα κάποιον από την οικογένειά μου εδώ. Τότε με είχαν βοηθήσει πολύ και από τη δουλειά, ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Ένιωσες ποτέ μόνη, επειδή είχες την ευθύνη ενός παιδιού στην καθημερινότητα, παράλληλα με τη δουλειά;

Ένιωσα μόνη, αλλά όχι επειδή δεν είχα υποστήριξη. Με στήριξαν οι φίλοι μου, και ο σύζυγός μου ερχόταν από την Αγγλία όσο πιο συχνά μπορούσε. Όμως είχα μόνιμα το άγχος μην πάθει τίποτα το παιδί, μην αρρωστήσει… Θυμάμαι μία φορά που ήμουν στον αέρα και έβλεπα από την κάμερα το παιδί να πιάνει τα αυτιά του, είχε περάσει ωτίτιδα τότε. Θυμάμαι μόνο να έχω ταχυπαλμία στον αέρα, να τρέχουν τα δάκρυα μου επειδή στεναχωριόμουν που δεν ήμουν εκεί και να τα σκουπίζω την στιγμή που με έδειχνε η κάμερα. Είχα αγχωθεί πάρα πολύ τότε, ευτυχώς ήρθε ο Γιώργος αρκετά σύντομα και μετά όλα έφτιαξαν, βρήκαμε τους ρυθμούς μας.

Αγχωνόσουν επειδή δεν μιλούσε ελληνικά το παιδί στην αρχή;

Ναι καλέ, δεν καταλαβαίνεις πόσο αγχωνόμουν. Λέω το παιδί δεν θα μιλήσει ποτέ ελληνικά! Εν τω μεταξύ τα παιδιά είναι «σφουγγάρια», αλλά απ’ το άγχος μου είχα πεισμώσει και δεν του μιλούσα αγγλικά, να μιλήσει ελληνικά με το ζόρι. Βέβαια δεν ήθελα να στενοχωριέται, γιατί είχε πάει σε ένα summer school στη Ρόδο και τον είχαν κοροϊδέψει γι’ αυτό. Φοβόμουν μην ξανασυμβεί και αντέδρασα με αυτό τον τρόπο, νομίζω τον πίεζα και ήταν λάθος μου. Προσπαθούσα να κάνω το καλύτερο, αλλά όσο και να προσπαθούμε καμιά φορά δεν το καταφέρνουμε.

Αναγνωρίζεις λάθη που είχαν κάνει οι δικοί σου, τα οποία μετέφερες εσύ στο παιδί;

Μαμά, μπαμπά, μη διαβάσετε αυτές τις γραμμές. (γελάει) Η αλήθεια είναι ότι η μαμά μου ήταν πολύ αγχωτική, φοβόταν για πάρα πολλά πράγματα… Εγώ αυτά προσπάθησα να τα αποφύγω και έχω κάνει βήματα μπροστά. Τον άφησα φέτος να πάει σε τουρνουά ποδοσφαίρου και να μείνει μόνος του, που όταν το άκουσε η μαμά μου είπε: «Είσαι τρελή;». Πρέπει να πω όμως ότι είμαι πολύ τυχερή, μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πολλή αγάπη από τους γονείς μου και τα αδέρφια μου, αυτό θέλω να νιώθει και ο γιος μου.

Με τον σύζυγό σου είστε 18 χρόνια μαζί. Παραμένετε ερωτευμένοι;

Πραγματικά είμαι πολύ ευτυχισμένη σε αυτή τη σχέση, νιώθω πάρα πολύ όμορφα με τον Γιώργο. Ήμουν πολύ ερωτευμένη στην αρχή, φυσικά αυτό αλλάζει μορφή και δεν συνεχίζει όλα τα χρόνια ο έντονος έρωτας, στην πορεία έγινε μία διαφορετική τύπου αγάπη και συντροφικότητα. Όταν ήρθε το παιδί, λίγο άλλαξαν οι ισορροπίες. Παρότι δεν περάσαμε ποτέ κρίση στον γάμο μας και δεν φτάσαμε σε σημείο να το συζητήσουμε, εκείνη την περίοδο ενδεχομένως υπήρχαν περισσότερα νεύρα, ο καθένας έλεγε τα δικά του και «ταρακουνηθήκαμε» αρκετά. Φέτος το καλοκαίρι ξέρεις τι έπαθα; Ξαναερωτεύτηκα τον άντρα μου μετά από πολλά χρόνια. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή έχει μεγαλώσει ο Αντώνης, ίσως επειδή ήμασταν πιο χαλαροί μετά από πολλά χρόνια στη Ρόδο και έτσι ένιωσα συναισθήματα που είχα να νιώσω εδώ και πολύ καιρό, αυτές τις πεταλούδες στο στομάχι. Το έλεγα στις φίλες μου και μου έλεγαν «αυτό ξανάρχεται;». Ναι παιδιά, και είμαι ζωντανή απόδειξη, 18 χρόνια μετά! Ήταν ένα καλοκαίρι στο οποίο ένιωσα όπως τον πρώτο καιρό της γνωριμίας μας.

Άρα μας λες πως μπορεί να έρθει και ένα δεύτερο παιδί;

(γελάει) Όχι, αυτό δεν θα έρθει σίγουρα. Για πολλά χρόνια το σκεφτόμασταν, και ένιωθα τύψεις που δεν το είχα κάνει για τον Αντώνη, γιατί εγώ έχω δύο αδέρφια και πολύ στενή σχέση μαζί τους. Όμως ήρθαν έτσι τα πράγματα, και τώρα πια έχω συμφιλιωθεί με αυτό, ότι είμαστε αυτή η οικογένεια.

Μπαίνοντας στον χώρο, σου είχαν πει ότι υπάρχει έντονο παρασκήνιο και ανταγωνισμοί;

Δεν μου το είχε πει κάποιος, το φανταζόμουν. Στην αρχή βέβαια ήμουν στον δικό μου κόσμο. Θυμάμαι τον Ποσειδώνα Γιαννόπουλο, που ήμασταν μαζί στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου και συζητούσαμε διάφορα στο γραφείο, και μου έλεγε «Εσύ παιδάκι μου είσαι σε ένα ροζ συννεφάκι». Πλέον κατέβηκα από αυτό το… συννεφάκι, είδα πράγματα και συμπεριφορές, και καταλαβαίνω γιατί μας έχει βγει το όνομα. Όμως παραμένω ρομαντική, πιστεύω ακόμα ότι υπάρχουν καλοί και έντιμοι άνθρωποι που δεν σε βλέπουν ανταγωνιστικά. Έχω κάνει και φίλους ζωής από αυτό το χώρο, οπότε δεν θέλω να τον κατηγορώ.

Έγινε κάτι που σε «κατέβασε» από αυτό το ροζ συννεφάκι;

Ε ναι, έβλεπα πράγματα από μόνη μου πια, ότι όντως υπήρχαν παρασκηνιακές συζητήσεις και σχόλια. Δεν είναι ότι συνέβησαν σε εμένα, όμως τα παρατηρούσα στους άλλους. Προσωπικά από την πρώτη στιγμή επέλεξα να μην συμμετέχω σε κανένα κουτσομπολιό ή σε κλίκες, αποστασιοποιήθηκα γιατί δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Και νιώθω πολύ τυχερή στο Breakfast, γιατί συνεργάζομαι με ανθρώπους που δεν συμβαίνει αυτό, υπάρχει πολύ καλή συνεργασία και σεβασμός.

Πρόσφατα έλειπες από την εκπομπή, με τον Ετεοκλή και την Ελένη να λένε ότι ήταν προσωπικός ο λόγος. Τι συνέβη;

Ήταν μία ξαφνική απώλεια, έχασα τον θείο μου. Δεν μπορώ να μιλάω για αυτό εύκολα χωρίς να κλάψω γιατί είναι πολύ πρόσφατο. Ήμασταν πολύ κοντά, ήταν ο αδερφός της μαμάς μου, είχαμε μεγαλώσει μαζί, έμενε δίπλα στο σπίτι μας, ήταν συνδεδεμένος με όλη μου τη ζωή. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος πραγματικά. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη απώλεια είναι ότι πιο σκληρό έχω ζήσει. Επειδή μένω μακριά απ’ τους δικούς μου, η μόνιμη φοβία μου ήταν μην χτυπήσει το τηλέφωνο και μάθω ότι έπαθαν κάτι. Αυτό έγινε τώρα, έμαθα αυτή την είδηση και δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Είναι πολύ δύσκολο αυτό το διάστημα, για μένα και για όλη μου την οικογένεια που είναι στη Ρόδο. Αλλά πρέπει να πω πόσο εκτιμώ ότι αυτό το διάστημα με στήριξαν πολύ από την εκπομπή, ιδιαίτερα ο αρχισυντάκτης μας, ο Χρήστος Αϊβαλιώτης. Όλες τις μέρες μου έλεγε, «Μην ασχολείσαι, θέλω να είσαι δίπλα στους δικούς σου». Με ρωτούσε συνέχεια αν είμαι καλά και μου είπε να λείψω όσο θέλω. Το εκτιμώ και δεν το ξεχνώ.

Όταν θυμάσαι τον θείο σου, τι σου έρχεται στο μυαλό;

Είναι τόσο έντονα στο μυαλό μου, σκέφτομαι όλα όσα έχουμε ζήσει, την αγκαλιά του, την αγάπη του για τα ζώα, πόσο δοτικός ήταν… Είναι πολύ έντονο για μένα, ήταν ένας άνθρωπος που πραγματικά αγαπούσα πολύ και θα αγαπάω για πάντα.

Πλέον τι ευχή κάνεις για το μέλλον;

Να έχουμε την υγεία μας. Πολλές φορές το λέμε, χωρίς να το πιστεύουμε, όμως μετά τα τελευταία αυτό απέκτησε ακόμα μεγαλύτερο νόημα για μένα. Συνειδητοποίησα πλέον ότι η ζωή είναι οι στιγμές ευτυχίας, όλο το άλλο είναι το άγχος και το στρες της καθημερινότητας. Οπότε θέλω να έχω όσο περισσότερες στιγμές ευτυχίας μπορώ με την οικογένειά μου, αλλά και μέσα από τη δουλειά που αγαπώ.