Η 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα για τα Ναρκωτικά και δεν είναι λίγοι οι επώνυμοι που έσπασαν τη σιωπή τους και παραδέχτηκαν το… μαύρο παρελθόν τους. Πίσω από τα λαμπερά φώτα της δημοσιότητας, τις επιτυχίες και τα εξώφυλλα, υπάρχουν άνθρωποι που έδωσαν τη δική τους, σκληρή μάχη με τις εξαρτήσεις.
Άλλοι στα νεανικά τους χρόνια, άλλοι στο απόγειο της καριέρας τους, κοίταξαν τον «εφιάλτη» στα μάτια, βρήκαν τη δύναμη να ζητήσουν βοήθεια και βγήκαν νικητές. Με αφορμή, λοιπόν, τη σημερινή μέρα, θυμόμαστε τις συγκλονιστικές, δημόσιες εξομολογήσεις 8 Ελλήνων επωνύμων. Χωρίς φίλτρα και χωρίς περιστροφές, μιλούν με τα δικά τους λόγια για το σκοτάδι της εξάρτησης, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ελπίδας.
8 επώνυμοι που έχουν κάνει ναρκωτικά
Βασίλης Ζούλιας
«Δεν απαντάται το γιατί. Έτσι, πονάς. Είναι όλα μαζί. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση. Κανείς δεν έχει καταφέρει να τη δώσει. Ένιωθα έναν έντονο συναισθηματικό πόνο που όταν πήρα ναρκωτικά ανακουφίστηκε. Είπα τώρα δεν θα ξανά χρειαστεί να πονέσω. Αυτό ήταν μια ουτοπία. Στα 29 σταμάτησα τη χρήση των ναρκωτικών και έπρεπε να βιώσω τα συναισθήματά μου εξ’ αρχής. Το αγαπημένο μου ναρκωτικό ήταν η ηρωίνη. Δεν πρέπει όμως να διαχωρίζονται τα ναρκωτικά. Όλες οι ουσίες που αλλάζουν τη διάθεση είναι εθιστικές», έχει πει ο Βασίλης Ζούλιας.
Μελέτης Ηλίας
«Έχω κάνει χρήση ναρκωτικών πριν από σχεδόν 20 χρόνια, σε ηλικία 25 ετών. Στάθηκαν στο ότι “αυτός έχει κάνει ναρκωτικά|’, ενώ εγώ προσπάθησα να πω πόσο τυχερός ήμουν σε μία κατάσταση που, αν δεν έχεις τύχη, μπορεί να αποβεί μοιραία. Δεν βρήκα να πω ότι ήταν μαγκιά να κάνω ναρκωτικά, αλλά πόσο μεγάλος βλάκας ήμουν που μπήκα με άγνοια σε έναν κόσμο, ο οποίος θα μπορούσε να με σκοτώσει. Πήγα να τρακάρω, να σκοτωθώ με το αυτοκίνητο που οδηγούσα, ήρθα αντιμέτωπος με τον θάνατο, ήρθα τόσο κοντά».
Πάνος Μουζουράκης
«Έκοψα τα ναρκωτικά γιατί άρχισαν να με χαλάνε. Δεν έπινα τίποτα ιδιαίτερα ναρκωτικά, μόνο “τσιγάρα“. Το μόνο πράγμα που έκανε το χασίς ήταν να πολλαπλασιάζει τις ανασφάλειες. Έτσι το σταμάτησα. Ευτυχώς το αλκοόλ δεν έχει τέτοια επήρεια πάνω μου, οπότε συνεχίζω και πίνω», είχε πει τότε.
Χρήστος Ζαμπούνης
Αίσθηση είχε προκαλέσει πριν λίγα χρόνια η αποκάλυψη του Χρήστου Ζαμπούνη για την εξάρτηση του από την κοκαΐνη. Ο γνωστός δημοσιογράφος, όπως ο ίδιος εξιστορεί στο βιβλίο του «Ιστορίες ενός παιδήλικα”, εξαιτίας του χωρισμού του και της απότομης απομάκρυνσης από την κόρη του, «έπεσε» στην κοκαΐνη, με αποτέλεσμα να φτάσει να παίρνει 15 γρ. σε μία μέρα.
Σταμάτης Σπανουδάκης
«Οι αποτυχίες μέτρησαν με έκαναν καλύτερο. Ήμουν ροκάς στην Αγγλία νόμιζα ότι θα γίνω ροκ σταρ και έφαγα τα μούτρα μου. Όταν τελείωσε ο κύκλος του ροκ πήγα στη Γερμανία και σπούδασα σε αυστηρό κολέγιο μουσική. Εκεί έγινε η μεταστροφή μου στον Χριστό. Πριν από αυτό υπήρξε μια δύσκολη περίοδος με ουσίες. Σκεφτόμουν ακόμα και την αυτοκτονία με τη γυναίκα μου», έχει παραδεχτεί ο Σταμάτης Σπανουδάκης.
Ερρίκος Πετιλόν
«Ήμουν σίγουρα στις ναρκωτικές ουσίες για 20-25 χρόνια. Οι βασικές μου ουσίες ήταν η κοκαΐνη και η ηρωίνη. Ειδικά στην εποχή μου, στα τέλη του ’70, ήταν πολύ αποδεκτή κοινωνικά ουσία… Συναισθηματικά ήθελα να πεθάνω. Δεν ήθελα γιατί θα είχα πηδήξει, αλλά ήμουν αιχμάλωτος. Από τα 25 και έπειτα, όταν καταστράφηκε η οικογένεια μου και ο πατέρας μου οικονομικά, βρέθηκα χωρίς σπίτι και χωρίς τίποτα. Συναισθηματικά ήθελα να πεθάνω. Δεν ήθελα γιατί θα είχα πηδήξει, αλλά ήθελα κιόλας. Η κοκαϊνη για μένα ήταν ένα πανάκριβο άθλημα και δεν μπορούσα να το υποστηρίξω. Όταν μπήκε η ηρωίνη, η οποία είχε άλλες αντιδράσεις, από την έντονη τρέλα που ένιωσα της κατάστασης γύρω μου βυθίστηκα παραπάνω σε αυτήν».
Αίθρα (Μαρία-Ελένη) Λυκουρέζου
«Πιστεύω ότι το τσιγάρο είναι το άνοιγμα για να πας στα επόμενα. Τουλάχιστον έτσι όπως το βίωσα εγώ. Το πιστεύω πάρα πολύ γιατί μου συνέβη. Μετά το τσιγάρο θες κάτι παραπάνω. Να δεις τι είναι η κοκαΐνη, τι σου προκαλεί. Υπήρχε στην παρέα μου και εγώ απλά κάποια στιγμή ήθελα να δοκιμάσω. Δοκίμασα, μου άρεσε και έκανα για κάποιο διάστημα. Όταν έμεινα μόνη μου, εκεί, ξέφυγε η κατάσταση. Μου έδινε μια ευφορία, μια χαρά, μια κοινωνικότητα. Ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι παράνομο, κάτι κακό και μου άρεσε. Στα 23 άρχισα λίγο, σιγά σιγά, να κάνω πίσω. Μου πήρε δύο χρόνια να το σταματήσω».
Δημήτρης Σκαρμούτσος
«Ό,τι είχε βγει μέχρι την δεκαετία του ’90 το έχω κάνει! Νομίζω ότι έχασα τα πιο σύγχρονα. Η ιστορία με τα ναρκωτικά ξεκινάει πάντα με χαρά και γέλιο. Δηλαδή τις πρώτες φορές περνάς πάρα πολύ καλά, ανάλογα και τι ναρκωτικά θα κάνεις και καταλήγει πάντα με κλάμα, τόσο από σένα, όσο και από τους γύρω σου. Ξεκίνησα με αμφεταμίνη, δεν ήμουν δηλαδή παραδοσιακός τύπος που θα ξεκινούσα με χασίς ή μαριχουάνα, που ήταν τότε δημοφιλή στην Αμερική. Με βοηθούσε πάρα πολύ να κάνω δουλειές, να διαβάζω, να μένω ξύπνιος περισσότερες ώρες και σιγά σιγά δοκίμασα τα πάντα. Κάποια τα απέρριπτα, γιατί δεν μου ταίριαζαν και κάποια άλλα μου κολλούσαν πάρα πολύ. Μου κόλλησε πάρα πολύ η ηρωίνη. Ήταν ένα ναρκωτικό το οποίο ήταν φοβερά δημιουργικό. Όντας παιδί του ’70 και του ’80 είχα την παρακαταθήκη, δηλαδή είχα ανθρώπους δίπλα μου να μου μιλούν για αυτό το ναρκωτικό και ευτυχώς τώρα, αλλά δυστυχώς τότε μου κόλλησε. Κάτω από άλλες συνθήκες αυτή την στιγμή δεν θα μιλούσαμε. Έχω σχεδόν πεθάνει τρεις φορές. Ήμουν όμως τυχερός και είμαι εδώ σήμερα και μπορώ με σιγουριά να διηγούμαι τις ιστορίες που πέρασαν».
">
">
">
">
">
">
">
">