Υπήρξαν γυναίκες στον ελληνικό κινηματογράφο που έγιναν διάσημες για τις ερμηνείες τους. Υπήρξαν όμως και γυναίκες που έγιναν σύμβολα μιας ολόκληρης εποχής μόνο με την εμφάνισή τους. Η Γκιζέλα Ντάλι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ήταν η γυναίκα που ο Τύπος βάφτισε «Ελληνίδα Μπριζίτ Μπαρντό», όχι επειδή είχε την ίδια διεθνή πορεία με τη Γαλλίδα σταρ, αλλά επειδή έγινε σύμβολο στην Ελλάδα, λανσάροντας τη νέα εικόνα της γυναίκας της δεκαετίας του ’60 που είναι ελεύθερη, αισθησιακή, τολμηρή και ανεξάρτητη.
Πίσω όμως από την εικόνα της ξανθιάς μοιραίας γυναίκας υπήρχε μια ζωή γεμάτη αντιθέσεις. Μια γυναίκα που γνώρισε τη λάμψη, τον έρωτα, την απόρριψη, τη μοναξιά και τελικά επέλεξε να απομακρυνθεί από έναν κόσμο που κάποτε την αποθέωσε. «Ξέρω ότι το μόνο που θυμούνται από εμένα είναι τα… οπίσθιά μου!», δήλωνε η σέξι Γκιζέλα Ντάλι…. Ο κινηματογραφικός φακός αποτύπωνε το τέλειο σώμα της σε πολλές αποκαλυπτικές σκηνές που έκοβαν την ανάσα στον ανδρικό πληθυσμό της εποχής….Έγινε το απόλυτο sex symbol της δεκαετίας του ’60 και του ’70, μια περίοδο όπου το γυμνό ήταν ταμπού….
Η οικογενειακή τραγωδία και τα δύσκολα παιδικά χρόνια!
Η Γκιζέλα Ντάλι γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1940 (αν και άλλοι τοποθετούσαν την γέννησή της το 1937 ή το 1938) ως Αδαμαντία Μαυροειδή, στην περιοχή της Πλάκας. Κόρη αστών της εποχής, με τον πατέρα της να προέρχεται από οικογένεια των Μεγάρων, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια, και την μητέρα της από αντίστοιχη οικογένεια της Νάξου. Από πολύ μικρή ηλικία συνέβησαν περιστατικά τα οποία στιγμάτισαν –μπορεί και να διαμόρφωσαν- την γυναίκα που αργότερα θα γινόταν γνωστή ως Γκιζέλα Ντάλι και θα αιχμαλώτιζε την φαντασία του αντρικού πληθυσμού.
Ο φόβος της μητέρας της ότι οι Γερμανοί κατακτητές θα μπορούσαν να βλάψουν το παιδί της, οδήγησε το ζευγάρι στην απόφαση να την στείλουν νήπιο ακόμα, σε μοναστήρι στον Άγιο Ιερόθεο, ενώ στα 12 χρόνια της, όταν η Κατοχή και οι κακουχίες της αποτελούσαν πια παρελθόν, είδε την μικρή αδελφή της να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της… Ένας διερχόμενος με δίκυκλο παρέσυρε και σκότωσε την Ελένη, μόλις 8 ετών τότε. Το βάρος μιας τόσο άδικης και αναπάντεχης απώλειας αποδείχτηκε αβάσταχτο για την οικογένεια και στην κυριολεξία την διέλυσε. Παρά την υποστήριξη από ειδικούς, ψυχολόγους, το ζευγάρι δεν άντεξε και κατέρρευσε. Σύμφωνα με διηγήσεις της ίδιας, ο πατέρας της πάντοτε θεωρούσε υπεύθυνη την μητέρα της για τον χαμό της αδελφής της, με αποτέλεσμα να μην αργήσουν οι εντάσεις, οι ενοχές και αυτό το πέπλο βαθιάς μελαγχολίας που σκέπασε τα πάντα. Όμως περνώντας τα χρόνια, το κορίτσι που οι δικοί της φώναζαν «Διαμάντω» είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες, δεν μπήκε στον κινηματογράφο τυχαία. Σπούδασε χορό στη σχολή Ανωμερίτου, ασχολήθηκε με τις Καλές Τέχνες και φοίτησε στη δραματική σχολή του Εθνικού Ωδείου.
Το καλλιτεχνικό της όνομα «Γκιζέλα Ντάλι» δημιουργήθηκε για να θυμίζει περισσότερο ευρωπαία σταρ. Ήταν μια εποχή που το ελληνικό σινεμά αναζητούσε πρόσωπα με άρωμα από Χόλλυγουντ και η Διαμάντω είχε πλούσια τα ελέη του Θεού…
Ο άντρας που της άλλαξε την ζωή και την έκανε από Διαμάντω… Γκιζέλα!
Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες φέρνουν πίσω την Αδαμαντία με την μητέρα της στην Αθήνα, όπου το νεαρό κορίτσι δεν άργησε να δείξει την κλίση του στα θεάματα. Σπούδασε υποκριτική και χορό, έγινε δεκτή στην Σχολή Καλών Τεχνών και όλα προμήνυαν μια ανάλογη καριέρα. Μέχρι που γνώρισε τον κατά 21 χρόνια μεγαλύτερό της, Ντίμη Δαδήρα. Αργότερα θα παραδεχθεί ότι αυτή η σχέση που εξελίχθηκε σε γάμο στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι ο γνωστός σκηνοθέτης ενσάρκωνε ουσιαστικά την πατρική φιγούρα που τόσο της είχε λείψει, παρά το ότι μεταξύ τους υπήρξε θυελλώδης έρωτας.
Ο Ντίμης Δαδήρας δεν ήταν απλώς ο σκηνοθέτης που της έδωσε την πρώτη της ευκαιρία. Έγινε ο σύζυγός της και ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής της. Εκείνη ήταν και η εποχή που «γεννήθηκε» η Γκιζέλα Ντάλι στον κινηματογράφο. Η ίδια σε συνέντευξή της στο Down Town έχει πει για την επίδραση του συζύγου της: «Δεν μπορώ να πω ότι τον αγάπησα σαν εραστή, αλλά περισσότερο σαν πατέρα μου και εκείνος σαν κόρη του. Έτσι, εν μία νυκτί με αντικατέστησε με την… Γκιζέλα Ντάλι. Μου μάκρυνε τα μαλλιά, με έμαθε να βάφομαι ως εκρηκτική ντίβα και μαζί του για πρώτη φορά φόρεσα ντεκολτέ. Σε όποιο πάρτυ πηγαίναμε με παρουσίαζε ως Γκιζέλα Ντάλι, χωρίς ωστόσο να έχω κάνει τίποτα στον κινηματογράφο»
Η συνεργασία τους ήταν έντονη. Μαζί δημιούργησαν αρκετές ταινίες και η σχέση τους συνδέθηκε με την περίοδο που η Γκιζέλα άρχισε να καθιερώνεται ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού κινηματογράφου, το κοινό την έβλεπε σαν φαινόμενο. Οι φωτογραφίες της στα περιοδικά, οι εμφανίσεις της και οι ρόλοι της δημιούργησαν μια εικόνα γυναίκας γεμάτης από αυτοπεποίθηση. Ωστόσο η ίδια είχε δηλώσει:«Ήταν άλλη η όψη μου και άλλη η κόψη μου. Ο Ντίμης Δαδήρας και οι άλλοι κινηματογραφικοί παραγωγοί εκμεταλλεύτηκαν την όψη μου! Η κόψη μου ήταν η βλάχα από τα Μέγαρα, στουρνάρι στο κεφάλι! Τώρα που βλέπω τις ταινίες μου, μ’ αρέσει αυτή η κοπέλα, η Γκιζέλα, αλλά σήμερα δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της. Εγώ – από τότε που τα εγκατέλειψα όλα και πήγα στη Νάξο – είμαι η κυρά Διαμάντω. Το Διαμάντω είναι το πραγματικό μου όνομα και προέρχεται από τις λέξεις “Δίας” και “αδάμας”
Το 1960 η Διαμάντω έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο σαν Γκιζέλα Ντάλι στην ταινία «Ραντεβού στη Βενετία» του Ντίμη Δαδήρα και η μεγάλη οθόνη αστράφτει από την ομορφιά της. Δες βίντεο από την ταινία:
Από σταρ, πρωταγωνίστρια αισθησιακών ταινιών!
Η Γκιζέλα Ντάλι έπαιξε σε περισσότερες από 30 ταινίες από το 1960 έως τις αρχές του 2000. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας της εμφανίστηκε σε κωμωδίες, αισθηματικές ταινίες και κοινωνικά δράματα. Δες σκηνή από την ταινία “Τρία κορίτσια από την Αμέρικα” του Ντίμη Δαδίρα το 1964 με τον Ανδρέα Μπάρκουλη και την Γκιζέλα Ντάλι:
Στην συνέχεια ακολουθούν και άλλες όπως το «Ου κλέψεις», «Η διαθήκη», «Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Οι αετονύχηδες», «Φτωχός εκατομμυριούχος», «Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές”… Το 1963 έκανε ένα πέρασμα και από την κλασική κωμωδία «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» του Αλέκου Σακελλάριου, όπου ο Θανάσης Βέγγος υποδύεται έναν ταλαιπωρημένο ήρωα που τρέχει και δεν φτάνει!… Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου ο Βέγγος, υποδυόταν έναν επίδοξο φωτογράφο και η Γκιζέλα Ντάλι ήταν μια στριπτιζέζ, που τον … αναστάτωσε…. Εκεί διαδραματίστηκε ένας άκρως προκλητικός διάλογος για τα δεδομένα της εποχής που ήταν ο εξής…
«Προσοχή και κοιτάμε εδώ» της λέει ο Βέγγος, δείχνοντας της τον φακό. «Να δω το πουλάκι, ε;» τον ρωτάει εκείνη για να λάβει την απάντηση: «Αμ έτσι όπως πάμε, θα το δεις και το πουλάκι»….Δες την σκηνή από την ταινία με τον Θανάση Βέγγο να δίνει ρεσιτάλ γέλιου:
Λέγεται ότι ο Θανάσης Βέγγος της είχε ιδιαίτερη συμπάθεια, όπως και σε άλλους ηθοποιούς, που δεν κατάφεραν να προσχωρήσουν στα μεγάλα στούντιο του Φίνου…. Στη δεκαετία του 1970 ο ελληνικός κινηματογράφος άλλαζε. Οι μεγάλες εμπορικές παραγωγές μειώνονταν και πολλοί ηθοποιοί αναζητούσαν νέους δρόμους. Η Γκιζέλα Ντάλι συνδέθηκε έντονα με τις λεγόμενες αισθησιακές ταινίες της εποχής. Οι ταινίες αυτές της έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησαν και μια “σκιά” πάνω από την καλλιτεχνική της εικόνα. Για χρόνια, πολλοί την αντιμετώπισαν μόνο ως sex symbol και όχι ως ηθοποιό. Η ίδια όμως δεν έκρυψε ποτέ αυτές τις επιλογές της, θεωρούσε ότι ήταν μέρος της εποχής και της προσωπικής της διαδρομής.
Παρόλο που κανείς δεν την θεωρούσε ατάλαντη, δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Έπεσε “θύμα” της εξωτερικής της εμφάνισης με αποτέλεσμα να έχει πάντα ρόλους κομπάρσου ή μικρές συμμετοχές σε ταινίες, όπου συμμετείχε, όπως «Η Ελληνίδα και ο έρωτας», «Σκάνδαλα στο νησί του έρωτα», «Διεστραμμένοι», «Ο παρθένος», «Έρωτας δίχως σύνορα» κ.α…. Στην δεκαετία του ’70 άρχισε να συμμετέχει σε ταινίες ερωτικού περιεχομένου. Ωστόσο ποτέ δεν συμμετείχε σε hardcore ερωτική σκηνή…. Δες σκηνή από την ταινία “Καυτή εκδίκησις” με τον Κώστα Πρέκα:
Μερικές από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε ήταν: «Ο Κύκλος της Ανωμαλίας», «Κυνηγημένοι Εραστές», «Μιρέλλα, Η Σάρκα της Ηδονής», «Αιμιλία η Διεστραμμένη»…. Δες σκηνή από την ταινία “Μιρέλλα η Σάρκα της Ηδονής” με τον Φαίδωνα Γεωργίτση και τον Νίκο Βανδώρο:
Τελευταία ταινία πριν σταματήσει τον κινηματογράφο ήταν “Η Σπηλιά της Αμαρτίας” του Γιώργου Παπακώστα το 1976, ενώ έκανε μια τελευταία εμφάνιση το 2004 με την συμμετοχή της στην ταινία «Τεστοστερόνη»…
Το δεύτερο χτύπημα της μοίρας και η πτώση…
Περίπου τότε ήταν που η Γκιζέλα Ντάλι αποφάσισε να τα αφήσει όλα αυτά οριστικά πίσω της. Αν και δεν κατηγόρησε ποτέ κανέναν για τους ρόλους που της έδιναν, αντιλήφθηκε ότι πολύ δύσκολα θα ερχόταν κάποια πρόταση να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, παρά την πέρα από κάθε αμφισβήτηση ικανότητά της να ανταπεξέλθει. Όπως παραδέχτηκε και η ίδια, είχε κουραστεί και από την προσωπική της ζωή, τους δεσμούς που έμειναν στη μέση, τις εκτρώσεις στις οποίες κατέφυγε κι έτσι πήρε την απόφαση να αποτραβηχτεί στη Νάξο, στον τόπο καταγωγής της μητέρας της.
Είχε προηγηθεί ταξίδι στην Αμερική όπου τραγουδούσε σε νυχτερινά κέντρα και κάπου εκεί προέκυψε η διάγνωση για καρκίνο στον λάρυγγα. Πλέον με την καριέρα της να έχει πάρει την κατιούσα και να δέχεται προτάσεις μόνο για αισθησιακές ταινίες, το νησί ήταν μονόδρομος.
Εκεί δεν άργησαν να την παρενοχλούν οι άντρες του νησιού, θεωρώντας –με βάση το στερεότυπο που είχαν στο μυαλό τους από τους ρόλους της- ότι θα αποτελούσε μια… εύκολη υπόθεση. Το πώς τους αντιμετώπισε το εξήγησε κάποτε η ίδια. «Οι άντρες της Νάξου με έβλεπαν ως την Γκιζέλα σύμβολο του σεξ και ορισμένοι τα βράδια, έρχονταν έξω από το σπίτι να με πειράξουν. Αυτό έγινε αρκετές φορές. Μέχρι που αναγκάζομαι μια Κυριακή να πάω στην πόλη, εκεί όπου σύχναζαν οι άντρες που με πείραζαν. Μάζεψα λοιπόν τις γυναίκες τους και σε ένα καφενείο ανέβηκα πάνω σε ένα τραπέζι με ένα μαχαίρι στα χέρια και τους είπα: “Γυναίκες, όλα αυτά τα βράδια οι σύζυγοί σας έρχονταν και με πείραζαν πετώντας μου πέτρες στο σπίτι που έχω μέσα στο φαράγγι. Πείτε τους πως αν θα ξανάρθουν, θα τους κόψω τα γεννητικά τους όργανα και θα τους βάλω να τα φάνε» είχε πει σε μια συνέντευξή της στον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα.
Οι έρωτες, ο αρραβώνας, ο γάμος και οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες…
Η ζωή της ήταν γεμάτη πάθος, όπως και οι περισσότεροι ρόλοι που υποδύθηκε. Ο πρώτος σημαντικός άνδρας της ζωής της ήταν ο σκηνοθέτης Ντίμης Δαδήρας. Ο γάμος τους συνδέθηκε με τα πρώτα βήματα της καριέρας της. Εκείνη σε μια συνέντευξή της έλεγε για την γνωριμία και τον γάμο τους: “Ένα πάρτι άλλαξε τη ζωή μου. Είναι Ιούνιος του 1958. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν και ο γείτονάς μας Ντίμης Δαδήρας, ο οποίος βλέποντάς με μου λέει: “Εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλη σταρ και να σαρώνεις στο πέρασμά σου”. Ο Ντίμης με περνούσε 21 χρόνια. Με έπεισε, λοιπόν, τάζοντάς μου πολλά πράγματα. Παραμυθένια ζωή, λεφτά και μια λάμψη που δυστυχώς με θάμπωσε. Συνάψαμε δεσμό. Όμως δεν μπορώ να πω ότι τον αγάπησα σαν εραστή, αλλά περισσότερο σαν πατέρα μου και εκείνος σαν κόρη του. Έτσι, εν μια νυκτί με αντικατέστησε με την… Γκιζέλα Ντάλι. Μου μάκρυνε τα μαλλιά, με έμαθε να βάφομαι ως εκρηκτική ντίβα και μαζί του για πρώτη φορά φόρεσα ντεκολτέ. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1959 παντρευόμαστε. Έχουμε κάνει ήδη την πρώτη μου ταινία. Το “Ραντεβού στη Βενετία”. Έναν χρόνο μετά τον γάμο μας μένω έγκυος. Όμως ο Ντίμης με ανάγκασε να αποβάλω. Αυτό έγινε πολλές φορές. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα ένα παιδί. Όμως, για να μη “χαλάσει” η εικόνα της Γκιζέλας, έπρεπε να κάνω εκτρώσεις. Πόνεσα πολύ για τόσες ζωές που σκότωσα και που (…) ποτέ δεν ολοκληρώθηκα στη γυναικεία φύση μου. Υπήρξα απλώς ένα καλοστημένο σκηνικό του ελληνικού κινηματογράφου που γρήγορα κατέρρευσε».
Αργότερα, ένας από τους άνδρες που συνδέθηκαν περισσότερο με το όνομά της ήταν ο ηθοποιός Άλκης Γιαννακάς, το μεγάλο «κακό παιδί» και αρσενικό sex symbol του ελληνικού κινηματογράφου.
Η σχέση τους σχολιάστηκε έντονα εκείνη την εποχή και τροφοδότησε ακόμη περισσότερο τον μύθο Γκιζέλα Ντάλι. Εκείνη υπήρξε σύντροφός του για μεγάλο διάστημα και όπως είχε δηλώσει: «Ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Ήταν ο ωραιότερος και πιο περιζήτητος άντρας και ήταν δικός μου. Ζήσαμε μια σχέση πάθους. Μαζί του έζησα την εφηβεία και όλα όσα δεν μπόρεσε να μου προσφέρει ο σύζυγός μου. Ερωτευτήκαμε παράφορα και αρραβωνιαστήκαμε. Όμως ήμασταν και οι δύο τόσο δυναμικοί χαρακτήρες, που κάθε βράδυ παίζαμε ξύλο και το πρωί σηκωνόμασταν με μαυρισμένα μάτια», έχει αφηγηθεί η ίδια. Μαζί πρωταγωνίστησαν στην ταινία “Ο Παρθένος”…Δες βίντεο από την ταινία με τους δυο ερωτευμένους πρωταγωνιστές μαζί:
Έκτοτε η καριέρα της παίρνει την κατιούσα. Το 1974, και ενώ έχει φτάσει μέχρι και την Αμερική για να βρει δουλειά σε νυχτερινά κέντρα, αλλά και στο μόντελινγκ, τη «χτυπάει» ο καρκίνος του λάρυγγα. Εντέλει το «θαύμα» ήρθε, κατά τα λεγόμενά της: «Έφτασα μέχρι το μακρινό Θιβέτ. Εκεί κάθισα περίπου έναν χρόνο, γιατί πίστευα ότι με την πειθαρχία και την προσευχή θα υπάρξει αποτέλεσμα. Και τελικά, υπήρξε». Επιστρέφοντας, όμως, σχεδόν μουγγή, διαπιστώνει πως το άστρο της έχει οριστικά βασιλέψει. Οι πόρτες είναι κλειστές και μόνο ως πρωταγωνίστρια σε «πειρατικές soft πορνό» βρίσκει δουλειά… Δεν ήταν όμως μια γυναίκα που έζησε μόνο μέσα από τους άνδρες της ζωής της. Όσοι μίλησαν για εκείνη αργότερα, περιέγραψαν έναν άνθρωπο ευαίσθητο, που πίσω από την εικόνα της «μοιραίας γυναίκας» έκρυβε ανασφάλειες και ανάγκη για πραγματική αγάπη.
Από την άνοδο στην πτώση και στην απομόνωση…
Μετά την απομάκρυνσή της από τον κινηματογράφο, η Γκιζέλα Ντάλι επέλεξε τη Νάξο. Εκεί έζησε πιο ήσυχα, μακριά από τα φώτα που κάποτε την ακολουθούσαν. Η γυναίκα που είχε φωτογραφηθεί σε illustration περιοδικά κατέληξε να ζει απλά, κοντά στη φύση. Έμεινε σε εκείνο το σπίτι, μέσα στο φαράγγι της Νάξου και συνέχισε να ζει σαν «αγρίμι», έχοντας κερδίσει τουλάχιστον τον σεβασμό όλων. Ο θάνατος πήρε την μητέρα της και λίγο αργότερα την επισκέφθηκε ξανά ο καρκίνος Προσπαθεί να βρει απεγνωσμένα γιατρειά. Προστρέχει ακόμα και στον διαβόητο Καματερό, ο οποίος τη χρησιμοποιεί ως διαφημιστικό τρικ για να πουλήσει τότε το δήθεν «θαυματουργό νερό» του.. Οι γιατροί της έδιναν λίγες εβδομάδες ζωής, μα εκείνη άντεξε σχεδόν δέκα χρόνια.
Πάλεψε 10 χρόνια με τον επιθετικό καρκίνο!
Σκληρό μαγκάκι μέχρι τέλους, άφησε την τελευταία πνοή της στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, σε ηλικία 73 χρονών, χωρίς να αφήσει την αρρώστια να την κάνει να χάσει το χιούμορ της ή τις συνήθειές της, να καλλιεργεί την γη της, να διαβάζει τα αμέτρητα βιβλία της ή να σβήσει το χαμόγελό της. Η Δέσποινα Γλέζου πρώην τραγουδίστρια στο συγκρότημα “Νοστράδαμος” και κολλητή της φίλη, σε μια συνέντευξή της στην lifo, την επόμενη του θανάτου της Γκιζέλας Ντάλι, 11/9/2010 έλεγε: Η Γκιζέλα έφυγε χθες, Παρασκευή, στις 17.00 το απόγευμα. Είχε μπει στο νοσοκομείο του νησιού με σακατεμένο το πόδι της- ακόμη ένα χτύπημα μαζί με τον καρκίνο που την κατέτρωγε από το 2001. Για την ακρίβεια, αμέσως μετά την πλημμύρα που διέλυσε το σπίτι της και ανάγκασε την ίδια να ανέβει στην ταράτσα για να σωθεί, εμφανίστηκε ένας πρώτος μικρός όγκος στο στήθος της. Όταν είχε περάσει πολύς καιρός και πήρε την απόφαση ν’ ασχοληθεί σοβαρά με το πρόβλημά της, ήταν ήδη αργά. Μια σειρά μεταστάσεων, από το στήθος στα οστά κι από τα οστά στον εγκέφαλο, έκαναν αδύνατη την επιβίωση της. Κι όμως! Η Γκιζέλα έζησε εννιά ολόκληρα χρόνια, καλλιεργώντας τη γη της και διαβάζοντας πολύ. Ποτέ δεν έχανε το χιούμορ της, αστειευόταν με το θάνατο που ολοένα την πλησίαζε και γι’ αυτό της ανήκει επάξια ο χαρακτηρισμός του μαχητή της ζωής. Πριν μερικές εβδομάδες είχε τοποθετήσει ταμπέλα έξω απ’ το κτήμα της που έλεγε να μην πλησιάζει κανείς, γιατί ήταν άρρωστη.
Το τελευταίο δεκαπενθήμερο το πέρασα στο Ιατρικό Κέντρο της Νάξου, καθημερινά δίπλα της για δύο και τρεις ώρες. Ώσπου ήρθε ο επιθανάτιος λήθαργος και μόλις χθες η Γκιζέλα άνοιξε για λίγο τα μάτια, έσκασε ένα χαμόγελο κι έπειτα τα ‘κλεισε για πάντα”… «Δεν δέχομαι επισκέψεις λόγω ασθένειας» έλεγε η ταμπέλα έξω από το σπίτι της που έμεινε και μετά τον θάνατό της. Η αναγνώριση ήρθε μετά θάνατον για την Γκιζέλα Ντάλι. Όταν έφυγε από την ζωή το 2010, τα αφιερώματα μιλούσαν για τη μεγάλη σταρ των δεκαετιών του 1960 και του 1970 Γκιζέλα Ντάλι, αφήνοντας ξανά τη Διαμάντω Μαυροειδή στο περιθώριο…
">
">
">
">
">
">
">
">