Οι επιστήμονες εξηγούν πώς μπορούμε να ζήσουμε μέχρι τα 156 χρόνια – Το μυστικό της μακροζωίας

Η επιθυμία του ανθρώπου να ξεκλειδώσει το μυστικό της μακροζωίας και της αιώνιας νιότης, παρατείνοντας τη διάρκεια της ζωής είναι τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο πολιτισμός. Από τα αρχαία ελιξίρια μέχρι τις σύγχρονες θεραπείες αντιγήρανσης και τις προηγμένες βιοτεχνολογίες, η επιστήμη δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά τους μηχανισμούς εκείνους που θα μας επιτρέψουν να νικήσουμε τον χρόνο.

Σήμερα, η συζήτηση γύρω από τη μακροζωία έχει περάσει από τη σφαίρα της φαντασίας στα εργαστήρια των κορυφαίων γενετιστών, οι οποίοι προσπαθούν να κατανοήσουν αν το προσδόκιμο ζωής μας έχει ένα φυσικό, ανυπέρβλητο όριο ή αν μπορούμε να το επεκτείνουμε επ’ αόριστον.

Παρά τις εντυπωσιακές προόδους της ιατρικής που έχουν διπλασιάσει τον μέσο όρο ζωής μέσα σε λίγους αιώνες, οι βιολογικοί περιορισμοί του σώματός μας παραμένουν το μεγαλύτερο εμπόδιο. Η καθημερινή φθορά, το στρες, η διατροφή και το περιβάλλον αφήνουν το αποτύπωμά τους στον οργανισμό μας, οδηγώντας σταδιακά στη γήρανση. Ωστόσο, μια νέα επιστημονική θεωρία έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα, ορίζοντας για πρώτη φορά με ακρίβεια το απόλυτο «ταβάνι» της ανθρώπινης επιβίωσης: τα 156 έτη. Πώς όμως προκύπτει αυτός ο αριθμός και τι μας εμποδίζει να τον ξεπεράσουμε;

Το μυστικό της μακροζωίας

Σύμφωνα με την επιστημονική ανάλυση που παρουσίασε το Newsweek, το μυστικό της μακροζωίας αλλά και το οριστικό τέλος της δεν κρύβεται στη γενική εξασθένηση του σώματος, αλλά σε μια πολύ συγκεκριμένη κυτταρική διαδικασία. Οι ερευνητές εξηγούν ότι το ανθρώπινο σώμα διαθέτει πολλούς ιστούς και κύτταρα που έχουν την ικανότητα να ανανεώνονται, να αυτοεπιδιορθώνονται και να αντικαθίστανται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Υπάρχουν όμως δύο εξαιρετικά κρίσιμες εξαιρέσεις: τα κύτταρα του εγκεφάλου και της καρδιάς.

Αυτά τα ζωτικά όργανα αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από μη ανανεώσιμα κύτταρα. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, ο αριθμός τους είναι συγκεκριμένος και δεν πολλαπλασιάζονται. Με την πάροδο των δεκαετιών, αυτά τα κύτταρα δέχονται συνεχείς επιθέσεις από ελεύθερες ρίζες, μεταλλάξεις και περιβαλλοντικούς παράγοντες, με αποτέλεσμα το DNA τους να υφίσταται μη αναστρέψιμες βλάβες. Καθώς το DNA σε εγκέφαλο και καρδιά καταστρέφεται σιγά-σιγά χωρίς να μπορεί να αντικατασταθεί, θέτει ένα σκληρό, ανώτατο όριο στη λειτουργία τους.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν η επιστήμη καταφέρει στο μέλλον να εξαλείψει όλες τις ασθένειες, να αντικαταστήσει άλλα όργανα ή να σταματήσει τη γήρανση του δέρματος, η βιολογική «ηλικία» του εγκεφάλου και της καρδιάς θα σταματήσει νομοτελειακά να γυρίζει γύρω στα 156 έτη. Η συσσώρευση αυτών των γενετικών λαθών στα μη ανανεώσιμα κύτταρα είναι ο απόλυτος βιολογικός προγραμματισμός που μας κρατά θνητούς, υπενθυμίζοντας ότι η φύση έχει θέσει τους δικούς της κανόνες στο παιχνίδι της ζωής.

Πώς θα φτάσουμε τα 156 έτη ζωής

Εξάλειψη των εξωτερικών αιτιών θανάτου: Για να φτάσει ο οργανισμός στο απώτατο όριο της βιολογικής του αντοχής, θα πρέπει πρώτα να εξασφαλιστεί ένα περιβάλλον «ιδανικών συνθηκών». Αυτό σημαίνει πλήρη πρόληψη ή οριστική θεραπεία των σύγχρονων ασθενειών που κόβουν πρόωρα το νήμα της ζωής (όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, ο καρκίνος και οι λοιμώξεις), καθώς και την αποφυγή σοβαρών σωματικών τραυματισμών.

Η επιδιόρθωση του DNA: Ακόμα κι αν το σώμα παραμείνει προστατευμένο από ασθένειες, ο πραγματικός εχθρός είναι εσωτερικός. Για να αγγίξουμε τα 156 έτη, η επιστήμη της αντιγήρανσης και της γενετικής μηχανικής θα πρέπει να αναπτύξει μεθόδους που:

• Προστατεύουν από τις ελεύθερες ρίζες: Περιορίζοντας το οξειδωτικό στρες που προκαλεί καθημερινές μικροφθορές στα κύτταρα.
• Επιδιορθώνουν τα γενετικά λάθη: Σταματώντας τη συσσώρευση μεταλλάξεων στο DNA που συμβαίνει νομοτελειακά με το πέρασμα των δεκαετιών.

Το «Stop» που βάζει η φύση

Ωστόσο, οι επιστήμονες ξεκαθαρίζουν ότι τα 156 χρόνια δεν είναι ένας στόχος που μπορούμε να φτάσουμε εύκολα, αλλά το απόλυτο όριο. Ο λόγος που είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτάσουμε ως εκεί κρύβεται στο γεγονός ότι τα κύτταρα του εγκεφάλου και της καρδιάς δεν ανανεώνονται.

Επομένως, ο μόνος τρόπος για να ζήσει κάποιος ως εκεί, είναι να βρεθεί μια επαναστατική βιοτεχνολογία που θα μπορεί να επιδιορθώνει τις βλάβες του DNA σε αυτά ακριβώς τα μη ανανεώσιμα κύτταρα, προτού η φθορά τους οδηγήσει σε οριστική «ημερομηνία λήξης».