Υπάρχουν σχέσεις που, ακόμη κι όταν αλλάζουν μορφή, δεν παύουν ποτέ να έχουν ουσία. Η περίπτωση της Σμαράγδας Καρύδη και του Θοδωρή Αθερίδη είναι από εκείνες που δεν χωρούν εύκολα σε ορισμούς «μαζί» ή «χωριστά». Είναι δύο άνθρωποι που έχουν μοιραστεί 23 χρόνια ζωής, δημιουργίας, καθημερινότητας και βαθιάς κατανόησης – κι αυτό δεν σβήνει με έναν χωρισμό.
“Έχουν κοινές παρέες” άκουγα σήμερα να λένε στο Πρωινό δικαιολογώντας τις κοινές γιορτές τους… Δηλαδή τι; Όταν ένα πρώην ζευγάρι έχει κοινές παρέες πρέπει υποχρεωτικά να τις ακολουθήσει και το Πάσχα, ακόμα και στην περίπτωση που δεν θέλει να δει τον άλλον; Ο Θοδωρής Αθερίδης και η Σμαράγδα Καρύδη γνώριζαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου στην κοινή παρέα και η συνάντηση τους ήταν απλά συναρπαστική…Το ότι επέλεξαν να περάσουν μαζί το Πάσχα, ακόμη κι αν δεν είναι πια ζευγάρι, δεν είναι ούτε παράξενο ούτε τυχαίο. Αντίθετα, φανερώνει τρεις πολύ ανθρώπινους και αληθοφανείς λόγους που εξηγούν τι είναι αυτό που τους δένει μέχρι σήμερα.
Αθερίδης – Καρύδη: Βρήκαμε τρεις σοβαρούς λόγους που έκαναν μαζί Πάσχα
Χαρούμενοι, ευδιάθετοι, κάθε άλλο παρά χωρισμένοι φαίνονται στην φωτογραφία που ανέβασαν στα social media παραξενεύοντας τους περισσότερους που σκέφτηκαν ακόμα και την επανασύνδεση. Όμως επί της ουσίας – ποια επανασύνδεση; – αυτοί οι δυο δεν πρόκειται να χωρίσουν ποτέ μεταξύ τους.
Πρώτον, υπάρχει μια βαθιά, ουσιαστική φιλία που χτίστηκε με τα χρόνια. Δεν είναι όλοι οι έρωτες καταδικασμένοι να καταλήγουν σε αποξένωση. Κάποιοι μεταλλάσσονται. Στην περίπτωσή τους, φαίνεται πως η συντροφικότητα εξελίχθηκε σε μια μορφή αγάπης πιο ήρεμη, πιο ώριμη, αλλά εξίσου δυνατή. Όταν δύο άνθρωποι έχουν γελάσει μαζί, έχουν περάσει κρίσεις, έχουν στηρίξει ο ένας τον άλλον επαγγελματικά και προσωπικά, είναι σχεδόν αδύνατο να διαγράψουν ο ένας τον άλλον από τη ζωή τους. Το Πάσχα, είναι μια γιορτή επανένωσης και συναισθηματικής ενότητας λειτουργεί σαν φυσική αφορμή για να βρεθούν ξανά σε ένα κοινό τραπέζι – όχι ως ζευγάρι, αλλά ως άνθρωποι που νοιάζονται αληθινά.
Δεύτερον, τους ενώνει η κοινή τους πορεία στην τέχνη και η δημιουργική τους χημεία. Η συνεργασία τους δεν ήταν ποτέ επιφανειακή. Έχουν δουλέψει μαζί, και συνεχίζουν, έχουν «κουμπώσει» καλλιτεχνικά, έχουν αναπτύξει έναν κώδικα επικοινωνίας που δύσκολα βρίσκει κανείς. Αυτή η σύνδεση δεν είναι μόνο επαγγελματική· είναι σχεδόν υπαρξιακή. Οι άνθρωποι που δημιουργούν μαζί, συχνά αναπτύσσουν έναν ιδιαίτερο δεσμό, γιατί μοιράζονται σκέψεις, ανασφάλειες, ιδέες και στιγμές έντασης που τους φέρνουν πιο κοντά από ό,τι μια τυπική σχέση. Έτσι, ακόμη κι αν η προσωπική τους σχέση άλλαξε, ο πυρήνας της σύνδεσής τους παραμένει ζωντανός. Το να περάσουν μια σημαντική γιορτή μαζί δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, αλλά συνέχεια μιας βαθιάς κατανόησης που δεν χάθηκε.
Τρίτον, υπάρχει ο σεβασμός. Και ο σεβασμός είναι ίσως το πιο σπάνιο και πολύτιμο στοιχείο σε σχέσεις που έχουν τελειώσει. Δεν φαίνεται να υπήρξε ανάμεσά τους τοξικότητα ή πικρία που να αφήνει πληγές. Αντίθετα, η εικόνα που δίνουν είναι δύο ανθρώπων που αναγνωρίζουν ο ένας την αξία του άλλου. Αυτός ο σεβασμός επιτρέπει μια ομαλή μετάβαση από τον έρωτα στη συντροφικότητα. Δεν είναι ανάγκη να απομακρυνθούν για να προστατευτούν· έχουν ήδη καταφέρει να κρατήσουν ό,τι είχε σημασία. Και το Πάσχα, με τη συμβολική του έννοια της συγχώρεσης, της αναγέννησης και της αγάπης, γίνεται σχεδόν το ιδανικό πλαίσιο για μια τέτοια συνάντηση.
Ίσως, τελικά, αυτό που δένει αυτούς τους δύο ανθρώπους να είναι κάτι πολύ απλό και πολύ δύσκολο ταυτόχρονα, η αυθεντικότητα. Δεν προσπαθούν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Δεν ακολουθούν το «πρέπει» των χωρισμών που επιβάλλει απόσταση και σιωπή. Επιλέγουν να κρατήσουν στη ζωή τους έναν άνθρωπο που υπήρξε σημαντικός – και να τον κρατήσουν με έναν τρόπο καθαρό, χωρίς εγωισμό.
Σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις συχνά τελειώνουν με αγριάδα, ησυχία σαν αυτή του Αθερίδη και της Καρύδη έχει ιδιαίτερη αξία. Το να μπορείς να καθίσεις στο ίδιο τραπέζι με έναν πρώην σύντροφο και να νιώθεις οικεία, χωρίς βάρος, χωρίς προσποίηση, είναι ένδειξη ωριμότητας και βαθιάς συναισθηματικής καλλιέργειας.
Ίσως, λοιπόν, το κοινό τους Πάσχα να μην είναι είδηση, αλλά μάθημα ζωής και παράδειγμα προς μίμηση. Ένα μικρό, ανθρώπινο παράδειγμα ότι οι σχέσεις δεν χρειάζεται πάντα να καταστρέφονται για να τελειώσουν. Μπορούν να αλλάξουν μορφή – και να συνεχίσουν να υπάρχουν, πιο ήσυχες, αλλά εξίσου αληθινές.
">
">
">
">
">
">
">